Έκανα Instagram
#newentry #thoughts

apopseis_maria

Αγράμματη, σ’ έναν κόσμο instagram-ματιζούμενο. Νιώθω όπως όταν είχα πρωτοπάρει υπολογιστή, που ρώτησα μια συμφοιτήτρια, η οποία μου είχε χαρίσει μια δισκέτα για να αποθηκεύσω μια εργασία, «Πόσο κάνει;». Που τις δισκέτες τις έπαιρνες τότε σε συσκευασίες των δέκα, πάμφθηνα. Κι εγώ νόμιζα ότι θα έκανε μισό μηνιάτικο. Τόσο άσχετη.

Πατάω για να κάνω insta story. Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται, έχω τραβήξει το παρκέ, την μπότα μου, ένα μυρμήγκι που τρέχει, το καλάθι των αχρήστων και, πάνω στον πανικό μου μην το δημοσιεύσω και με περάσουν για σουρεαλίστρια αντιγραφέα του Αγγελόπουλου, μου πέφτει το κινητό. Το Instagram, τελικά, κοστίζει. Σε λεφτά, σε ψυχική ηρεμία, σε καταστροφή της δημόσιας εικόνας σου – αν δεν σου πέσει το κινητό και σε σώσει απ’ την ντροπή.

Τι έχω καταλάβει, μέχρι στιγμής, τώρα που έχω Instagram και έγινα, επιτέλους, άνθρωπος:
– Η νεκρά φύση έχει την τιμητική της. Το να ανεβάζεις έναν τοίχο με graffiti ή μια πινακίδα νέον, ή ένα vintage ποτήρι με νερό δίπλα σ’ ένα τασάκι, είναι άποψη. (Το ’χω.)
– Ένα τοπίο την ημέρα είναι must. (Το ’χω.)
– Μια καταγραφή της κινησούλας στον δρόμο είναι πιο must. (Αν πιάνεται η κίνηση στο μετρό, το ’χω. Άνετα.)
– Γράψε στα hashtags 10 λέξεις ενωμένες, μπορείς. Κι ας βγαίνουν τα μάτια των υπολοίπων να διαβάσουν με τη μία το #ξυπνηστεναπαμεπαραλιαγιακαφεπαρατηστετογραφειο. (Το ’χω.)
– Αν ακολουθείς 937 και σ’ ακολουθούν 14, είσαι γραφικός. (Μ’ ακολουθούν πάνω από 14.)
– Αν δεν κάνεις αναρτήσεις ή insta stories σχεδόν καθημερινά, θα σε φάει η μαρμάγκα και, για να ανακάμψεις, μπορεί να σκεφτείς σοβαρά ν’ ανεβάσεις γυμνό ή να βρίσεις την Ελεονώρα Μελέτη, για να σε κάνει mention σε σχόλιο, μήπως έτσι γίνεις φίρμα. (Θα πάω γυμναστήριο. Είτε πάω για το γυμνό, είτε για τον καβγά με την Ελεονώρα, πρέπει να είμαι fit.)
– Οι πολλοί ακόλουθοι καθορίζουν τη δουλειά και το εισόδημά σου, αν έχεις χριστεί “influencer”. (Δεν το ’χω.)
– Οι πολλοί ακόλουθοι καθορίζουν την instagram-ική αξία σου.

Το κακό είναι ότι το Instagram τείνει να καθορίσει και την αξία πολλών ως ανθρώπων. Όχι η εφαρμογή per se, αλλά η αναγωγή της σε «πραγματική ζωή», «μόνη συντροφιά», «μόνη ενασχόληση», «μέσο καμουφλαρίσματος ανασφαλειών και συμπλεγμάτων».

Κακά τα ψέματα, όλοι κάπου πέφτουμε στην παγίδα. Αλλά εδώ είναι που πρέπει και να γράψουμε εξαρχής «Δεν το ’χω». Με κεφαλαία.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr