Ένα τσιγάρο ακόμα…

Είμαι καπνιστής και είμαι καλά. Για την ώρα. Ο αντικαπνιστικός νόμος επανήλθε στη ζωή μας και, από τις 19 Νοεμβρίου (μαύρη μέρα για εμάς τους καπνιστές), ο αριθμός καταγγελιών πήρε φωτιά και άρχισαν να πέφτουν και τα πρώτα πρόστιμα. Και λέω “επανήλθε”, ακριβώς γιατί έχουν γίνει δεκάδες ανάλογες απόπειρες κατά το παρελθόν, αλλά ο αντικαπνιστικός νόμος δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Τώρα φαίνεται ότι έχουμε μια πιο συντονισμένη και πιο δυναμική προσπάθεια, γεγονός που προκαλεί και πιο έντονες αντιδράσεις.

Από τη μία, έχουμε τους μη καπνιστές, που νιώθουν επιτέλους δικαιωμένοι και “Ευρωπαίοι” και, από την άλλη, τα “φουγάρα”, που κάνουν λόγο για ρατσισμό και στιγματοποίηση των καπνιστών. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως δεν θέλουμε το κάπνισμα σε δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία, εστιατόρια και άλλους κλειστούς χώρους, όπως σχολεία και παιδικούς σταθμούς. Κανείς δεν θα διαφωνήσει στο πρόστιμο που θα φάει ο πατέρας που ντουμανιάζει μέσα στο αυτοκίνητό του, με τα ανήλικα παιδιά του να κάθονται στο πίσω κάθισμα.

Αλλά και στα μπουζούκια; Και στα μπαράκια; Και στα τσιπουράδικα; Και στα καφενεία; Τι επιλογές αφήνεις στους καπνιστές, πέραν του “τι καιρό θα κάνεις, θεέ μου, σήμερα;” και των επιδοτούμενων θερμαστρών; Γιατί να μην υπάρχουν και κάποιοι χώροι διασκέδασης που να επιτρέπεται το κάπνισμα και, εφόσον μιλάμε για ενήλικες με δικαίωμα επιλογής, να πηγαίνουν μόνο όσοι θέλουν; Και τι εννοείς όταν λες ότι απαγορεύεται το κάπνισμα “και σε οποιοδήποτε άλλο ανοικτό χώρο, όταν υπάρχουν ανήλικοι”; Δηλαδή τι; Να αρχίσουμε να ψάχνουμε γειτονιές και πεζοδρόμια adults only; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.

Πέραν της πλάκας, ο αντικαπνιστικός νόμος έπρεπε να εφαρμοστεί. Θεωρώ, ωστόσο, ότι θα έπρεπε να υπάρξει πρώτα ένα μεταβατικό στάδιο. Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η απαγόρευση ξεκίνησε πιο χαλαρά, δίνοντας την επιλογή δημιουργίας χώρων καπνιστών σε μεγάλα μαγαζιά διασκέδασης, υπό αυστηρές προϋποθέσεις ή, ακόμη, παρείχαν και το δικαίωμα σε κάποια μικρότερα να επιλέξουν αν θέλουν να είναι χώροι καπνιστών ή μη. Και συστηματικοί έλεγχοι, με τα πρόστιμα και με τα όλα τους. Μετά, κάποιες χώρες έσφιξαν πιο πολύ τα ζωνάρια και κάποιες παρέμειναν σχετικά πιο χαλαρές.

Από την άλλη, στην Ελλάδα ζούμε. Τα παραθυράκια και οι εξαιρέσεις, όπως τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια, και έχουν βάλει στο συρτάρι ακόμη και τους πιο σημαντικούς νόμους. Είμαστε του “ή όλα ή τίποτα”…

Το κάπνισμα κάνει μεγάλο κακό στην υγεία μας. Ένα το κρατούμενο. Πρέπει, κάποια στιγμή, να σεβαστούμε τους γύρω μας που δεν καπνίζουν. Δεύτερο μπούλετ. Έφτασε η ώρα να τηρούμε τους νόμους. Τρίτο και φαρμακερό.

Όσο για μας, τους καπνιστές, θα πρέπει να οργανωθούμε, να μαζευόμαστε σε σπίτια, γιάφκες και καταγώγια, μέχρι να περάσει, αδέρφια, ο μαύρος αυτός χειμώνας. Ας ανάψω ένα τσιγάρο, γιατί με συγχύσατε πάλι…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr