Αυτό το “αλλά”…

«Τι το ’θελα κι άφησα κάτω το µαλλί, τώρα σκάω απ’ τη ζέστη…», είπα µε το που καθίσαµε για τη συνέντευξη µε τον Στέφανο Ξενάκη, εκείνο το ζεστό πρωινό. «Έχω λαστιχάκι για τα µαλλιά! Θες;», απάντησε εκείνος µε ενθουσιασµό, κι εγώ δεν µπόρεσα να κρύψω το χαµόγελό µου ρίχνοντας µια µατιά στο ξυρισµένο του κεφάλι. «Το έχω για τις κόρες µου! Όλο και κάπου θα χρειαστεί», βιάστηκε να εξηγήσει γελώντας, λέγοντάς µου και µια ιστορία, όπως κάνει και στα βιβλία του.

Συζητώντας οι δυο µας αργότερα περί αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίµησης, σκέφτηκα εκείνο το λαστιχάκι του Στέφανου και µε πόση άνεση µου το πρόσφερε, όντας ο ίδιος άνδρας αφ’ ενός και χωρίς µαλλιά αφ’ ετέρου. «Κάπως έτσι είναι, µάλλον, ο συνδυασµός αυτοπεποίθησης-αυτοεκτίµησης»… Κι όµως, ήθελα να µου εξηγήσει τι εννοεί ο ίδιος λέγοντας ότι η µία έννοια είναι ανεξάρτητη από την άλλη. Μα… γίνεται αυτοπεποίθηση χωρίς αυτοεκτίµηση; «Γίνεται», λέει ο Στέφανος.

Ξαναθυµήθηκα την όλη συζήτηση λίγες µέρες αργότερα, “πέφτοντας” πάνω σε µια φωτογραφία στο instagram από εκείνες, τις γνωστές, της κοπέλας µε το όλο υποσχέσεις λάγνο ύφος και σε πρώτο πλάνο το «πιο-βαθύ-δεν-πάει» ντεκολτέ (φυσικό ή πλαστικό, εντελώς αδιάφορο για τους διάφορους “γύπες” που πετάγονται από κάτω, για να γράψουν «Η τέλεια γυναίκα!», «Μωρό µου ατελείωτο» και άλλα τέτοια χαριτωµένα…).

«Ορίστε άλλο ένα κοινωνικό φαινόµενο που αναδεικνύουν τα social media», σκέφτηκα: Αυτοπεποίθηση χωρίς αυτοεκτίµηση. Και δεν µιλάω για τις περιπτώσεις που θ’ ανεβάσουν κάτι “πικάντικο” αραιά και πού. Μιλάω για τις περιπτώσεις που τέτοιες φωτογραφίες είναι ο κανόνας στο προφίλ ενός χρήστη – κυρίως γυναικών, ενίοτε και ανδρών. Όταν το µόνο που βλέπεις µπαίνοντας είναι αυτό το “γυµνό”, το προκλητικό και γενικώς… “υπερ-εκτεθειµένο”.

Έχουν µεν την αυτοπεποίθηση ότι κάτι τέτοιο θα µαζέψει εκατοντάδες –αν όχι χιλιάδες– likes, ΑΛΛΑ…

Αυτό το “αλλά”…

ΑΛΛΑ είναι σαν να πιστεύεις ότι µόνο αυτό το αξιόλογο έχεις να δείξεις, ότι µόνο αυτό είσαι – που δεν είσαι, ξεκάθαρα. Σαν να µην αντιλαµβάνεσαι ότι ο ξελιγωµένος “φαν” που σε αποθεώνει από κάτω, θα γράψει ακριβώς τα ίδια και στο επόµενο «πολλά υποσχόµενο» ντεκολτέ που θα πετύχει στην οθόνη του. Γιατί θα το πετύχει, ενδεχοµένως και στο επόµενο λεπτό. Αυτό το πράγµα έχεις ανάγκη, αλήθεια; Αυτοεκτίµηση αγνοείται.

Δεν λέω να τρελαθούµε στις αναρτήσεις ψαγµένων στίχων και φιλοσοφιών, ούτε ν’ αρχίσουµε να αναπαράγουµε βαθυστόχαστες αναλύσεις περί οικονοµικο-κοινωνικής κρίσης στη νέα πραγµατικότητα του COVID-19. Ούτε καν «να το γυρίσουµε» σε φωτογραφίες µε ταγιέρ και πουκάµισα κλειστά µέχρι τον λαιµό – ε, µην πάµε και στο άλλο άκρο…

Μια µέρα πρέπει ν’ αρχίσουµε να µας εκτιµάµε περισσότερο. Κι αυτό θέλει πολλή δουλειά µε τον εαυτό µας. Και δεν είναι και σίγουρο ότι είµαστε όλοι διατεθειµένοι να µπούµε σ’ αυτή τη διαδικασία. Το σίγουρο είναι, όµως, ότι κάποτε η αλλαγή αυτή θα αποτυπωθεί και στις φωτογραφίες.

Μπορείς να ξεχωρίσεις και ντυµένη, φίλη µου. Γίνεται.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr



Abbvie
BMS