Αύριο, αβέβαιο το αύριο
(#δικόσας)

Να ξεκινήσουμε με μία διαπίστωση: επί ΠΑΣΟΚ, αρχές Νοεμβρίου ήμασταν ήδη στα σαλέ για Χριστούγεννα. Τώρα, winter is coming, κι εμείς όχι μόνο δεν καταστρώνουμε σχέδια για χειμερινές αποδράσεις, εξόδους, παρτάρες και τέτοια, αλλά ούτε τα χαλιά δεν θέλουμε να στρώσουμε.

Έχουμε ένα φόβο, μία μίρλα, μία αγωνία, ένα βάρος, ένα “κάτι” να πλακώνει την ατμόσφαιρα, τα οποία δεν μας αφήνουν να ονειρευτούμε κάτι πέρα από το χρονικό όριο της μίας εβδομάδας. Όλα είναι αβέβαια, όλα στον αέρα χαρτοπόλεμος, έμοιαζες μ’ αγάπη κι ήσουν πόλεμος (#δικόσας), κι εμείς πάμε πλέον το εργάκι μέρα-μέρα. Και βλέπουμε…

Ξεκινήσαμε ως φοιτητές με εκδρομές στην Αράχοβα, μετά αναβαθμιστήκαμε ως εργαζόμενοι κάνοντας χειμερινές ταξιδάρες στην Ευρώπη και σε άλλους εξωτικούς προορισμούς. Κι έτσι ξαφνικά, όπως ήρθες στη ζωή μου, θα φοβάμαι μη σε χάσω ξαφνικά (#δικόσας), επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μας, γίναμε εν μία νυκτί η γενιά της κρίσης, και όλα έπρεπε να επαναπροσδιοριστούν. Αλλά και πάλι βρήκαμε τον δρόμο μας, όσο δύσκολο κι αν ήταν στην αρχή. Επιστρέψαμε στα απλά, στα σπίτια, στις πιο μαζεμένες παρέες πλέον που είναι και οι πιο ουσιαστικές, και συνεχίσαμε να πορευόμαστε. Και κακά τα ψέματα, αυτός ο επαναπροσδιορισμός, μόνο καλό μας έκανε, παρά τα ζόρια του.

Και σκάει η πανδημία. Και τώρα τι; Τώρα που και η φράση «να μαζευτούμε» είναι απαγορευτική, τι κάνουμε; Πάλι βρήκαμε τον δρόμο μας, πάλι επαναπροσδιοριστήκαμε, αναπροσανατολιστήκαμε (αν σκεφτώ κι άλλη λέξη έτσι μεγάλη, στιβαρή και πιασάρικη, θα τη γράψω παρακάτω) και διανύσαμε με επιτυχία την καραντίνα season 1. Με skype, zoom, messenger, κηπουρική, μαγειρική, αναπάντητες βιντεοκλήσεις παντού (#δικόσας) το περάσαμε κι αυτό. Μας έμειναν κάποια κουσούρια μεν, αλλά τέλος καλό όλα καλά. Λέμε τώρα.

Ναι, αλλά τώρα τι; Τώρα που είμαστε λίγο πριν την καραντίνα season 2 (τη στιγμή που διαβάζετε αυτό το αριστούργημα, “παίζει” να είμαστε ήδη λίγο μετά), τώρα που όλα γίνονται λίγο πιο άγρια, τώρα που λίγο φοβόμαστε και τα πράγματα είναι «λίγο έτσι, αλλά και λίγο αλλιώς», πώς το διαχειριζόμαστε; Λίγο-πολύ θα το βολέψουμε και πάλι.

Αυτή η αβεβαιότητα θα κρατήσει καιρό. Κι εμείς θα πρέπει να επιστρατεύσουμε όλες τις άμυνές μας για να μην μας πάρει από κάτω. Μπορεί να μοιάζει δύσκολο, αλλά ευτυχώς απέχει πολύ από το ακατόρθωτο. Λίγο η οικογένεια, λίγο οι φίλοι, λίγο μια βόλτα, ένα θέατρο, ένα σινεμά (εάν δεν ξεκίνησε, βέβαια, η καραντίνα season 2), θα μπορέσουν να δώσουν λίγη ισορροπία στη ζωή μας, που αυτή την περίοδο είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές. Άλλες φορές μεγαλύτερες, άλλες μικρότερες. Εμείς, όμως, δείξαμε ότι μπορούμε να προσαρμοζόμαστε (τελικά) και να προχωράμε. Αυτό θα κάνουμε και τώρα. Υπομονή, μασκούλα και καλή καρδιά. Πανδημία είναι, θα περάσει…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr



Abbvie
GSK