Εµείς οι ΦΟΡΤΙ πλας…

Δεν είµαι σίγουρος αν η χώρα µας είναι στο κόκκινο, στο πορτοκαλί, το κίτρινο ή το πράσινο, αλλά σίγουρα, αν το δούµε αλλιώς το θέµα, σίγουρα δεν είναι στο µαύρο ή, έστω, στο γκρίζο.

∆εν είναι βέβαια ροζουλί, αλλά εµείς οι φόρτι πλας, ή τουλάχιστον η πλειονότητα από εµάς, δεν πρέπει να γκρινιάζουµε για τα µέτρα που λαµβάνονται. Αν το δούµε αντικειµενικά και ρεαλιστικά: µια χαρά µας βολεύουν, πσυχούλες µου.

Πόσες φορές µας κάλεσαν κάπου για ποτό και βαριόµασταν να ξεκουνηθούµε από τον καναπέ; Ή πόσες φορές αυτοκαταπιεζόµασταν από τη σκέψη «Σάββατο είναι µωρέ, σπίτι θα κάτσουµε σαν τα παππούδια»; Κι ας ζηλεύαµε τα παππούδια, τα οποία, εδώ που τα λέµε, σε πολλές περιπτώσεις είναι πολύ, µα πολύ, πιο δραστήρια και σε φάση «κέφι, µπρίο, Χιώτης µάµπο», σε σχέση µ’ εµάς.

Τώρα ή δεν θα µας καλέσει κανείς για ποτό, ή θα πούµε µε ήρεµη συνείδηση «πού να πάµε τώρα, δεν βλέπεις τι γίνεται µε τον κορονοϊό;» ή, στη χειρότερη των περιπτώσεων, θα πάµε για ποτάρες, παρτάρες και τέτοια, και στις 12 νταν θα είµαστε και πάλι στον λατρεµένο µας καναπέ, χωρίς το «µαµά γύρισα, κοιµήσου!».

Παρένθεση: Αν βρει κανείς το γοβάκι, να το αφήσει εκεί ή να το απολυµάνει πριν το φέρει. Ευχαριστώ.

Και τι µας χαλάει που υπάρχει περιορισµός 4 ή 6 ατόµων στα τραπέζια των εστιατορίων; Με το ζόρι µαζευόµασταν τόσοι, ακόµη και στις καλές ηµέρες. Κι αν ήµασταν παραπάνω, πάντα υπήρχαν ένας-δύο εκτός τόπου και χρόνου, ένας που µίλαγε ασταµάτητα, µία που φωτογράφιζε τον εαυτό της, εµάς, εσάς, τα φαγητά, τα τραπέζια στο διπλανό µαγαζί και ούτω καθεξής. Και στο κάτω κάτω, κάνε κάνα ξεσκαρτάρισµα πσυχούλα µου. Φόρτι πλας είσαι, δεν είσαι φοιτητής που για να πας για καφέ πρέπει πρώτα να γεµίσεις ένα πούλµαν. Έλεος κάπου!

Γάµους αποφεύγουµε, κηδείες αποφεύγουµε, µαζώξεις που πάντα βαριόµασταν αποφεύγουµε, αγκαλίτσες και φιλάκια µε άτοµα που δεν χωνεύαµε αποφεύγουµε. Άρα όλα καλά, όλα ανθηρά!

Τώρα, θα µου πείτε, ένα θέατρο το θέλουµε. Μία µουσική σκηνή, µία πίστα, ένα φεστιβάλ, µια βόλτα στην Ερµού ή στην Πλάκα χωρίς να έχουµε το άγχος µε τις «συρροές γνωστών κρουσµάτων», µια αγκαλιά στους δικούς µας αβίαστη, σφιχτή και χωρίς αντισηπτικό. ∆εν θα διαφωνήσω. Είπαµε, δεν είναι ροζουλί όλο αυτό που ζούµε. Αλλά “πρέπει” να το ζήσουµε.

Κι όταν περάσει, θα ανασάνουµε και θα νιώσουµε πάλι ελεύθεροι να µην κάνουµε τίποτα από αυτά που θα µπορούµε πλέον χωρίς απαγορεύσεις να κάνουµε. Γιατί, σιγά-σιγά, µε την παλιά κανονικότητα, θα επανέλθουν και οι δικαιολογίες τύπου «έλα µωρέ, πάµε την άλλη εβδοµάδα», «δεν θέλω να ξενυχτήσω γιατί δουλεύω αύριο», «µη µαζευτούµε πολλοί όµως. Εµείς κι εµείς, για να είµαστε χαλαρά» και τέτοια.

Τελικά, αν το σκεφτούµε χαλαρά, και κυρίως εµείς οι φόρτι πλας, µπορεί να ενοχλούµαστε από την καραντίνα που µας επιβάλλεται, αλλά στην ουσία δεν απέχει και πολύ από αυτό που πολλές φορές θεωρούσαµε ακόµη και ιδανικό προ πανδηµίας…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr



Abbvie
GSK