Κι αν τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΔΩΡΑ δεν ήταν πράγµατα;

Είναι µερικές “λεπτοµέρειες” που µου φτιάχνουν πάντα τη διάθεση το πρωί: Αυτά τα δύο λεπτά που περιµένω να τελειώσει η καφετιέρα, µυρίζοντας τον φρέσκο καφέ που ετοιµάζεται. Οι ζωηρές συζητήσεις που ακούγονται στον φωταγωγό από τους γείτονες του κάτω ορόφου, όταν ανοίγω το παράθυρο της κουζίνας. Η µουσική από το πιάνο τού πάνω διαµερίσµατος, την οποία παίζει σχεδόν αριστοτεχνικά κάποιος που µελετά σταθερά τις πρωινές ώρες (τόσα χρόνια, και δεν έµαθα ποτέ ποιος είναι…).

Φαινοµενικά ασήµαντες, µη χειροπιαστές, “απολαύσεις”, οι οποίες όµως την περίοδο του lockdown λειτούργησαν ως µικρές τονωτικές ενέσεις (έτσι, για να τιµήσω και την επικαιρότητα περί… εµβολίων).

Θυµήθηκα, λοιπόν, ένα motto που βλέπαµε παλαιότερα σε κάποια τηλεοπτικά σποτ: «Γιατί τα ωραιότερα πράγµατα στη ζωή, δεν είναι πράγµατα». Κοιτάζοντας στο σαλόνι να αναβοσβήνουν τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια, τα οποία σκόρπισα στον χώρο για να δίνουν µια –αµυδρή, έστω– αίσθηση εορταστικής ατµόσφαιρας, δεν µπόρεσα να µην αναρωτηθώ: Κι αν τα χριστουγεννιάτικα δώρα δεν ήταν πράγµατα…;

Οι εκθέσεις ιδεών περί της κενής νοήµατος χριστουγεννιάτικης καταναλωτικής µανίας είναι γνωστές σε όλους µας – τις έχουµε γράψει κι εµείς οι ίδιοι στο σχολείο, τις έχουµε διαβάσει σε βιβλία Ψυχολογίας, τις έχουµε πετύχει σε trendy ιστοσελίδες ως επετειακά αφιερώµατα. Όµως τις έχουµε κατανοήσει ποτέ πραγµατικά, την ώρα που τις παπαγαλίζουµε; 

Μάλλον όχι· ακόµα κι αν είµαστε από εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους “ψαγµένους”. ∆ιότι, όσο κι αν δεν το παραδεχόµαστε, σε όλους έτυχε να ζηλέψουµε κρυφά τον φίλο που πήρε για δώρο ένα πανάκριβο γκάτζετ ή ένα “επώνυµο” ρούχο, την ώρα που εµείς πήραµε µια ταπεινή µπλούζα ή ένα αρωµατικό κερί.

Κι όµως… τι νόηµα έχουν όλα αυτά τα φετινά Χριστούγεννα; Πού να το βάλω το πανάκριβο ρούχο; Σε ποιον να δείξω το φοβερό γκατζετάκι που µετατρέπει το κινητό µου σε… drone; Φέτος θα είµαστε λίγοι στο γιορτινό τραπέζι, κάποιοι µακριά από τις οικογένειές µας, λόγω των περιορισµών στις µετακινήσεις, κάποιοι ενδεχοµένως και µόνοι.

Ποιο “δώρο” θα είχε νόηµα, λοιπόν, υπό αυτές τις συνθήκες; Αν έπρεπε να αποφασίσω, θα έλεγα το να είναι καλά όσοι αγαπάω – κι ας µε δουν µε τα περσινά µου ρούχα στη βιντεοκλήση, όταν θα µιλήσουµε για ευχές. Το να γελάσουµε µε την ψυχή µας, όταν θα βρεθούµε εκείνα τα 3-4 άτοµα γύρω από το γιορτινό τραπέζι – κι ας µην έχουµε κράτηση στον Ρέµο για το βράδυ. Το να πιούµε ένα ωραίο κρασί και να παίξουµε ένα επιτραπέζιο στο στολισµένο σαλόνι µε τους φίλους µας – κι ας µην υπάρχει ούτε ένα δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Κλισέ όλα αυτά; Ίσως. Κι όµως, αυτές οι γιορτές τα δικαιώνουν απόλυτα – είτε είσαι µόνος, είτε µε παρέα, είτε έχεις χρήµατα, είτε όχι.

Γιατί, τελικά, αν το καλοσκεφτούµε, τα πραγµατικά χριστουγεννιάτικα δώρα δεν ήταν ποτέ πράγµατα.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr



Abbvie
GSK