Κι όταν βγούμε απ’ το σπίτι;

Μένουμε σπίτι, και το βλέπω να μένουμε για πολύ ακόμη, μέχρι να καταλαγιάσει το κακό που μας βρήκε. Και πρέπει να μείνουμε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναγκαίο στην παρούσα φάση από μία υπεύθυνη συμπεριφορά, που θα μας βοηθήσει να αποτρέψουμε τα χειρότερα σενάρια, σκηνές των οποίων ήδη βλέπουμε σε γειτονικές και μακρινότερες χώρες.

Δεν θέλουμε να δούμε τέτοιες σκηνές στη χώρα μας. Δεν θέλουμε στα νοσοκομεία να “διαλέγουν” ποιους θα περιθάλψουν, λόγω έλλειψης κλινών, υλικών ή προσωπικού. Σίγουρα το να προστατεύσουμε τους δικούς μας, τους ανθρώπους μας, αλλά και τους ανθρώπους, τους δικούς κάποιων άλλων, είναι πολύ πιο σημαντικό από μια βόλτα, ένα καφέ έξω, ένα “σκασιαρχείο” από την καραντίνα. Αυτά θα τα κάνουμε όταν «σπάσουμε τις αλυσίδες», όταν θα αρθούν τα μέτρα και θα ξεχυθούμε στους δρόμους. Και τότε τι κάνουμε; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.

Αυτές τις άγιες μέρες του περιορισμού, άλλοι τα βρήκαμε με τον εαυτό μας, άλλοι τα χάσαμε εντελώς. Κάποιοι ανακάλυψαν τη μαγειρική ή την κηπουρική, άλλοι το έριξαν στο διάβασμα και τη μουσική, όλοι το ρίξαμε στο φαΐ, και η ζωή συνεχίζεται.

Η απαγόρευση μάς έκανε να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα, όλοι αυτοί που χαιρετιόμασταν καθημερινά, λέγοντας «άκυρο το καφεδάκι, είμαι κομμάτια, το κανονίζουμε αύριο». Η απομόνωση δυνάμωσε την ανάγκη μας για επικοινωνία, την ανάγκη να ακούσουμε μια φωνή, να δούμε μια φάτσα στη βιντεοκλήση.

Εντάξει, όμως, να πούμε και την αλήθεια: ο εγκλεισμός δημιουργεί και νεύρα. Πολλά νεύρα. Κι εκεί που έχεις αυτή την αγαπησιάρικη διάθεση που λέγαμε παραπάνω, σε πιάνει ένα «μη μου μιλάτε, κλειστά τα στόματα», κλειστές οι κάμερες, ανοίξτε τα τρελάδικα!

Όταν βγούμε απ’ το σπίτι, θα’ χουμε να κουβαλήσουμε πολλά κατάλοιπα από αυτή την κατάσταση. Και θα τα κουβαλάμε για καιρό. Πολλοί πιστεύουμε τώρα πως, όταν λήξει ο συναγερμός, θα βγούμε έξω και θα τραγουδάμε αγκαλιασμένοι στους δρόμους, αλλά δεν αποκλείεται να αρχίσουμε να κοιταζόμαστε περίεργα και να πηγαίνουμε τοίχο-τοίχο. Από τα ύποπτα κρούσματα, θα περάσουμε στα καχύποπτα βλέμματα, από τον φόβο της πανδημίας στην αγωνία για την επόμενη μέρα. Αλλά ένα “σλόγκαν” θα παραμείνει σταθερό: οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες.

Μωρέ, ας τελειώσει όλο αυτό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, και θα τα βρούμε εκεί έξω όταν βγούμε. Κι αν δεν τα βρούμε, γυρνάμε ξανά σπίτι. Τώρα ξέρουμε…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr