“Με κυνηγούν οι μέλισσες, κι εσύ που δεν με θέλησες…”

Τι παράξενα πλάσματα είμαστε, οι άνθρωποι… Σκέφτομαι, καμιά φορά, ότι όσο κι αν τα φτωχικά σπίτια έχουν αντικατασταθεί πλέον από υπερσύγχρονα διαμερίσματα, όσο κι αν ο μέσος άνθρωπος δεν οργώνει πια με το άροτρο τα χωράφια, αλλά “οργώνει” με το πληκτρολόγιο το Ίντερνετ, οι σκέψεις, οι ανησυχίες και τα πάθη του δεν διαφέρουν και πολύ από εκείνα των κατοίκων του Διαφανίου της δεκαετίας του ’50, στις “Άγριες Μέλισσες”.

Αδέλφια εξακολουθούν να μη μιλιούνται μεταξύ τους, άνθρωποι που αγαπιούνται εξακολουθούν να μένουν χωριστά λόγω κοινωνικών επιταγών (ευτυχώς σε μικρότερο βαθμό), καιροσκόποι προσπαθούν με κάθε είδους κόλπα και παρανομίες “να πιάσουν την καλή”. Τι άλλαξε, λοιπόν; Τίποτα…

Κι όμως, σε πολλές περιπτώσεις, υπάρχει όντως κάτι διαφορετικό: η ουσία των σχέσεων. “Η ζωή μας τώρα κυλάει μέσα από τα mail. Χάνουμε ουσιαστικά ζωή, αγκαλιά, συναίσθημα! Για εμάς που έχουμε ζήσει την αγκαλιά, εμ… δεν αντικαθίσταται η αγκαλιά από τη μηχανή…”, μου λέει η κυρία Κάτια Δανδουλάκη στη συνέντευξή μας γι’ αυτό το τεύχος.

Τι κι αν στείλεις την αγκαλίτσα σε emoticon, τι κι αν γράψεις “σου στέλνω μια αγκαλιά από μακριά”...Η ζεστασιά που νιώθεις την ώρα που έρχεσαι σε επαφή με τον άλλον, η μυρωδιά του, το αίσθημα ασφάλειας που σου προσφέρει αυτή η –έστω, σύντομη– σωματική “συνάντηση”, είναι αξεπέραστα. Και κρίσιμα για την ψυχική μας υγεία, υποψιάζομαι…

Διότι αυτή η σημερινή κατάσταση έχει και προεκτάσεις: Ένας άνθρωπος μονίμως κολλημένος σε μια οθόνη, που μαθαίνει να εντυπωσιάζεται από φωτογραφίες, πόσο αυθεντικά δημιουργικός και “γεμάτος” μπορεί να νιώθει; Ο συγγραφέας Νικηφόρος στις “Άγριες Μέλισσες”, ο οποίος δεν λογάριασε τίποτα μπροστά στην κοπέλα που αγαπούσε, θα έγραφε άραγε ένα ίδιο σε ένταση και φαντασία μυθιστόρημα, με ένα σημερινό Νικηφόρο, που έχει μάθει να “αγαπάει” κάνοντας…like;

Από την άλλη, ίσως αυτό να είναι και το βασικό πρόβλημα πολλών, τελικά: πολλή φαντασία, ελάχιστη ουσία. Αυτό που σου εκπέμπει ο απέναντι όταν είσαι μαζί του, δεν σου το προσφέρει η οθόνη. Και όσο κι αν, φαινομενικά, οι άνθρωποι εξακολουθούμε να αγαπάμε, να πονάμε, να εξαπατούμε, να μαλώνουμε, το κάνουμε πια αλλιώς – πιο αποστασιοποιημένα, πιο hi-tech.

Ίσως (και) γι’ αυτό να έχουν τόση επιτυχία οι “Άγριες Μέλισσες”. Διότι εκεί βλέπουμε όσα λαχταράει πραγματικά η ψυχή μας να ζήσει, αλλά η εποχή μας κάπου μας “μπλοκάρει”. Διότι, μέσα από την ιστορία αυτή, μπορείς να νιώσεις κάτι έντονα, να ταυτιστείς με έναν ήρωα και… να το ευχαριστηθείς.

Διότι, μέσα από την ιστορία αυτή, ίσως και να μπορέσεις να κατανοήσεις σε βάθος τη μεγάλη απόγνωση κάποιου που λέει “Να σε μισήσω είν’ αργά, αέρας με δροσολογά, με κυνηγούν οι μέλισσες, κι εσύ που δεν με θέλησες…”.

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr