Τραγούδα το κι εσύ…
(εντάξει, με μέτρο όμως!)

Είμαστε κι εμείς που βρισκόμαστε μονίμως σε μία “τσίτα μπόμπα” κατάσταση, λίγο παραπάνω αγχώδεις, λίγο κυνικοί, λίγο αντι-γλυκανάλατοι, όχι απαραίτητα μέσα στην μίρλα και την μιζέρια, αλλά σίγουρα δεν είμαστε η προσωποποίηση της χαράς και της αισιοδοξίας.

Αντιθέτως, τσιτώνουμε ακόμη περισσότερο όταν μπαίνουμε στα social media και βομβαρδιζόμαστε από στάτους τύπου “η ζωή είναι υπέροχη!”, “γλυκιές καλημέρες σε όλους!”, “χαμογελάστε, κάνει τους άλλους να ανησυχούν!”. Όχι κοπελιά, δεν ανησυχούμε όταν σε βλέπουμε να χαμογελάς! Έξαλλοι γινόμαστε και αναρωτιόμαστε τι παίρνεις και είσαι έτσι πρωινιάτικα!

Άμα δε τα στάτους είναι γραμμένα σε γκρίγκλις η εξαλλοσύνη μεγαλώνει σε επικίνδυνα για την εποχή επίπεδα. “kalicpera filarakia moy, cas eyxome na iste panta xaroymeni kai na lampete can ton ilio cimera!!!11!11 <3!!!”. Άντε βγάλε άκρη εσύ τώρα μ’ αυτό. Είναι να μην θες να πετάξεις το πι-σι στον τοίχο; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ.

Είναι όμως υγιής η δική μας ψυχοσύνθεση; Όχι, δεν είναι. Ακούγοντας το “Όμορφη ζωή” του Θοδωρή Βουτσικάκη, έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελά, να νιώθει όμορφα, να επιστρέφει σε μια πιο αισιόδοξη διάθεση. Ναι, είναι όμορφη η ζωή και είναι πολλά αυτά τα μικρά και μεγάλα που περνούν από μπροστά μας καθημερινά και μπορούν να το επιβεβαιώσουν αυτό. Απλά δεν τα βλέπουμε, τα προσπερνάμε ή επικεντρωνόμαστε στα ζόρικα, τα μίζερα, τα μουντά, τα κυνικά…

Ισχύει, ίσως, ότι έχουμε ψιλοεθιστεί στο αρνητικό και φοβόμαστε να δούμε και την άλλη εικόνα, την πιο φωτεινή. Δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε; Έχουμε απογοητευτεί πολλές φορές και παίζουμε πλέον “φουλ άμυνα”; Ειλικρινά δεν ξέρω την απάντηση…

Επανερχόμενος στα social media, θα σταθώ λίγο στον θάνατο του Κόμπι Μπράιαντ. Όχι βέβαια στα εκατοντάδες RIP που έσκαγαν με ταχύτητα φωτός στο timeline, γιατί είναι γνωστοί οι χρήστες – μοιρολογίστρες που ζουν για να αποχαιρετούν κόσμο διαδικτυακά. Θα επικεντρωθώ στα σχόλια που αναφέρονταν στο αναπάντεχο, στο “τίποτα δεν είναι δεδομένο” και στο πόσο εύκολα μπορεί να ανατραπεί μια ιδανική εικόνα. Χρειαζόμαστε κάτι τόσο τραγικό για να συνειδητοποιήσουμε πως τα δικά μας προβλήματα, δεν είναι τόσο μεγάλα και ανυπέρβλητα όσο νομίζουμε; Ίσως. Και πόσο αλήθεια κρατάει αυτή η συνειδητοποίηση;

Θα αφήσω τα ψυχολογικά και θα επανέλθω στα αισιόδοξα. Ναι, είναι όμορφη η ζωή, τραγούδα το κι εσύ (με μέτρο ε; Και όχι με γκρίγκλις! ΗΡΕΜΑ ΤΟ ΛΕΩ), δες τον ήλιο μ’ άλλα μάτια, με ενός παιδιού χαρά, γιατί κι εσύ παιδί ήσουν μια φορά. Κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε άμεσα μια τόσο μεγάλη ανατροπή, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην αγνοούμε τόσο επιδεικτικά τις μικρές έστω, όμορφες στιγμές της καθημερινότητας. Ίσως έτσι κάποια στιγμή μπορέσουμε τελικά να ισορροπήσουμε λίγο την μουντίλα μας…

Του Θεόδουλου Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr