Χαμογέλα! Έσβησε το φλας…

Τις έχουμε δει όλοι. Αυτές τις γιορτινές φωτογραφίες με τα λαμπερά χαμόγελα, τις υπερ-κεφάτες παρέες, τα τρελά ερωτευμένα ζευγάρια, τις εξόδους σε must μέρη, σε “πρώτα τραπέζια πίστα”, σε χλιδάτα σαλέ. Ναι, τις έχουμε δει όλοι. Εξάλλου, αυτή ήταν και η αποστολή τους. 

Σκέφτομαι αυτόματα, λοιπόν, κάτι άλλες, χαμογελαστές, φωτογραφίες. Εκείνες των παιδικών μας χρόνων, στις οποίες δεν στηνόμασταν για κανέναν, δεν είχαμε να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν – δεν συνειδητοποιούσαμε καν ότι θα τις έβλεπαν κι άλλοι, “ξένοι”. Το γέλιο μας ή οι γκριμάτσες μας ήταν αυθόρμητα, κι εμείς νιώθαμε “ήσυχοι”, γιατί όλοι όσοι χρειαζόμασταν για να νιώσουμε πλήρεις ήταν εκεί: οι γονείς μας, τα αδέλφια μας, οι παππούδες μας, τα ξαδέλφια μας, οι φίλοι μας. Αλλά, κυρίως, εκείνο που απαθανάτιζε ο φακός, εξακολουθούσε να υφίσταται, ίδιο, και μετά που έσβηνε το φλας.

Τριάντα χρόνια πριν, δηλαδή, ήταν όλοι ευτυχισμένοι; Προφανώς και δεν ήταν… Δεν υπήρχαν άνθρωποι γλεντζέδες, ψωνισμένοι, υπερ-φιλόδοξοι, ερωτευμένοι, πληγωμένοι από την αγάπη; Προφανώς και υπήρχαν… Με τη διαφορά ότι δεν ένιωθαν την ανάγκη –ή δεν τους είχε επιβληθεί– να “αποδείξουν” σε κανέναν τρίτο όλα όσα ζούσαν ή ένιωθαν τη δεδομένη στιγμή. Διότι η στιγμή ήταν εκείνη ακριβώς που είχε σημασία.

Ίσως το να κρατάμε για τον εαυτό μας τις ιδιαίτερες για εμάς στιγμές να τους δίνει και μεγαλύτερη αξία. Ίσως, πάλι, και όχι. Κάποιος μπορεί να πει πως, όταν περνάει τέλεια, θέλει να το μοιραστεί με όλους – κι αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Όπως δεν είναι κακό και το να μην είσαι μονίμως, καταπιεστικά, μέσα στη… φαντασμαγορία.

Είναι απόλυτα θεμιτό και το να μην είσαι στα καλά σου μια Πρωτοχρονιά, να είναι τέτοια η συγκυρία που οι γιορτές να σε βρίσκουν μόνο σου στο σπίτι ή στη δουλειά κάνοντας τη βάρδια σου, ή να μην έχεις χρήματα…

Ο Φάνης Μουρατίδης, στη συνέντευξη αυτού του τεύχους, είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι ένα “ταπεινό” παστίτσιο από τα χέρια της μάνας του μπορεί να αποτελέσει χαρακτηριστικό μιας υψηλής ποιότητας ζωής, εφάμιλλης με εκείνη που προσφέρει ένα βραβευμένο γκουρμέ πιάτο. Ένα παστίτσιο με δεκάδες “αστέρια Michelin”, δοσμένα από όσους απολαμβάνουν την ατμόσφαιρα που αυτό δημιουργεί σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Γιατί η αγάπη και η αυθεντικότητα με την οποία φτιάχνονται τα πράγματα έχουν και τη μεγαλύτερη αξία.

Πολλές τέτοιες, ανεπιτήδευτα ανέμελες φωτογραφίες, όπως εκείνες που έχουμε στα παλιά άλμπουμ κάπου σε ένα συρτάρι στο πατρικό μας, θα ευχηθώ σε όλους για το 2020. Και πολλά πιάτα από εκείνο το “παστίτσιο της μαμάς” στο τραπέζι μας, που θα το μοιραζόμαστε με εκείνους που αγαπάμε.

Και, πάνω απ’ όλα, αυτά τα χαμόγελα που αστράφτουν στις λαμπερές διαδικτυακές μας φωτογραφίες, να παραμένουν ίδια, αβίαστα, και μετά που θα σβήνει το φλας. Καλή μας χρονιά!

Μαρία Λυσάνδρου
m.lysandrou@tpb.gr