Σε συνάντησα στην πλαζ…

apopseis

Το Πάσχα πέρασε, αλλά ακόμη μας ακολουθεί η κατανυκτική τσίκνα των απανωτών σουβλισμάτων, που αποτελούν και τη συνηθισμένη κατάληξη κάθε εορταστικής περιόδου στην Ελλάδα.

Κι ενώ μετά δυσκολίας κουμπώνουμε το παντελόνι, αρχίσαμε ήδη να ονειρευόμαστε τη θεαματική μας είσοδο στην παραλία, όπου στοχεύουμε να καταπλήξουμε τα πλήθη με το θεϊκό μας κορμί. Πριν καλά καλά στεγνώσει απ’ τα χέρια μας το λάδι απ’ τη χωριάτικη, παίρνουμε ανά χείρας το λάδι μαυρίσματος και είμαστε πεπεισμένοι ότι, ένα ψέκασμα αρκεί για να ξεχαστούν όλες οι αμαρτίες του παρελθόντος ή έστω να καούν στην πυρά των καλοκαιρινών μηνών που βρίσκονται καθ’ οδόν.

Κάπου εδώ είναι που αρχίζουμε και τις εξαντλητικές δίαιτες και κατασκηνώνουμε στα γυμναστήρια, επιδιώκοντας τον απόλυτα εφικτό στόχο, μέσα σε μια εβδομάδα, άντε δέκα μέρες το πολύ, να αποκτήσουμε αυτό το υπέροχο σώμα που είχαμε, το αξέχαστο εκείνο καλοκαίρι του…1999! Γιατί το “Σούζη, τρως! Kαι ψεύδεσαι και τρως!”, δεν αφορά εμάς, καθώς ως γνωστό όλο τον χρόνο παχαίναμε από το άγχος, τον αέρα, την ξαφνική ζέστη, τα λόγια του παπά, άρα μπορούν εύκολα όλα τα επιπρόσθετα κιλά να χαθούν άμεσα, με λίγη προσοχή, ηρεμία και τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες.

Αυτά τα – με τελετουργική ακρίβεια – επαναλαμβανόμενα σκηνικά προ-καλοκαιρινής τρέλας και προετοιμασίας, αποκτούν μια άλλη βαρύτητα στα χρόνια που ζούμε. Είναι σχεδόν ανακουφιστικό το άγχος της παραλίας, όταν μπαίνει σφήνα σε μια καθημερινότητα που έχει γεμίσει με φόρους, νέα μνημόνια, μέτρα και μια γενικότερη μαυρίλα.

Οι μικρές, οι χαριτωμένες, οι ενίοτε γραφικές στιγμές στη ζωή μας, μοιάζουν πλέον αναγκαίες, ίσως και σωτήριες, για να ξεφεύγει το μυαλό από όλα αυτά με τα οποία άλλοι το φορτώνουν καθημερινά, γεμίζοντας τις μέρες και τις νύχτες μας με αριθμούς, δυσοίωνες προβλέψεις και αβεβαιότητα.

Ας “χτυπηθούμε αλύπητα”, λοιπόν, για χάρη της πλαζ, για τα μάτια του κόσμου και ας θυσιάσουμε στο βωμό του μαγιό, όλα αυτά τα σοβαρά και σοβαροφανή με τα οποία μας βομβαρδίζουν. Στο κάτω – κάτω, καλύτερα να μαυρίζεις, παρά να σε μαυρίζουν…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου

t.papavasiliou@tpb.gr