Άνδρη Θεοδότου
“Το κοινό μάς φτιάχνει, εμάς τους ηθοποιούς. Είναι οι ευεργέτες μας”

Μιλώντας μαζί της, θες αυτόματα να την κάνεις φίλη σου. Διότι, γνωρίζοντάς την, συνειδητοποιείς ότι, τελικά, κανένας δεν κερδίζει την αγάπη του κόσμου τυχαία. Και η Άνδρη Θεοδότου την έχει κερδίσει στο μέγιστο. Το είδα στις αντιδράσεις των παιδιών που μας εξυπηρέτησαν στην καφετέρια που συναντηθήκαμε, αλλά και στο χαμόγελο των ανθρώπων στο διπλανό τραπέζι, όταν τη χαιρέτησαν κι εκείνη έπιασε μαζί τους κουβέντα. Θα το δείτε κι εσείς, διαβάζοντας όλα τα παρακάτω. 

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου 

Πώς γίνεται, ενώ τα τελευταία χρόνια πολλοί ηθοποιοί από την Ελλάδα κατέβηκαν στην Κύπρο για να πρωταγωνιστήσουν σε σειρές όπου οι οικονομικές συνθήκες ήταν καλύτερες, εσύ, αν και Κύπρια, λειτούργησες ανάποδα;
Στην Κύπρο, ουσιαστικά, δεν έχω δουλέψει ποτέ ως ηθοποιός. Από το 1993 που ήρθα στην Ελλάδα για να σπουδάσω και έμεινα, δεν δούλεψα ποτέ εκεί. Πέρυσι μόνο μού έγινε πρόταση από τον Σάββα Κυριακίδη, τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του ΘΟΚ (Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου), για να συμμετάσχω στην παράσταση “Ικέτιδες”, με σκηνοθέτη τον Στάθη Λιβαθινό, σε μια συμπαραγωγή ΘΟΚ και Εθνικού Θεάτρου. Αλλά και εκεί δεν ήμουν στο δυναμικό του ΘΟΚ, ανήκα στο δυναμικό του Εθνικού!
Μόνο μια φορά, πριν 2-3 χρόνια, συμμετείχα στην ομάδα των σεναριογράφων του Alpha Κύπρου, για τη σειρά “H Φαμίλια”, γράφοντας μαζί με τα παιδιά τα 30 πρώτα επεισόδια. Ελάχιστα δούλεψα στην Κύπρο.

Έτσι έτυχε ή ήταν από επιλογή;
Έτσι έτυχε, δεν ήταν από επιλογή. Από τότε που ήρθα στην Ελλάδα, έβρισκα πάντα δουλειά εδώ. Οπότε, δεν μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να κατεβώ κάτω. Εννοείται ότι θα ήθελα να δουλέψω για την Κύπρο, για τον τόπο μου, αλλά δεν χρειάστηκε.
Δεν κυνήγησα κιόλας την τηλεόραση… Μάλλον η τηλεόραση ήρθε και με βρήκε. Και ήταν και μια επιλογή που με τυράννησε αρκετά, μέχρι να πάρω την απόφαση ότι θα το κάνω.

Γιατί αυτό;
Γιατί ήμουν ένα παιδί που ουσιαστικά ήθελα μόνο το θέατρο. Είχα κάνει λίγη τηλεόραση στο παρελθόν, στο Mega, με τον Αντώνη Αγγελόπουλο, τη “Γενιά των 592 ευρώ”. Έμεινα λοιπόν εκεί, και είπα ότι θα ξανακάνω τηλεόραση μόνο αν βρω κάτι που θα μου αρέσει πολύ.

Ε, νομίζω ότι η επιλογή σου να κάνεις το “Έλα στη θέση μου”, στον ALPHA, σε δικαίωσε…
Ναι! (γέλια)

Στη σειρά υποδύεσαι τη Σύλβια Σοφοκλέους – ένα ρόλο, ο οποίος είναι, εντάξει, αχαρακτήριστος… (γέλια) Έχω μια υποψία ότι ο ρόλος αρχικά δεν είχε γραφτεί ακριβώς έτσι, αλλά τον διαμόρφωσες εσύ, τον εμπλούτισες στην πορεία. Όντως;
Ναι… Η Σύλβια γράφτηκε αρχικά ως αρνητικός χαρακτήρας της σειράς. Ήταν, δηλαδή, η κλασική “κακιά” κοπέλα, ανύπαντρη, μεγαλοκοπέλα, στερημένη αγάπης από την οικογένεια.
Όλα αυτά δημιούργησαν πολλά αρνητικά χαρακτηριστικά στο εγώ της. Οπότε, σκέφτηκα μετά ότι δεν μπορεί αυτό το κορίτσι να μην έχει θετικά στοιχεία μέσα της, αποκλείεται…
Έτσι, σε συνεργασία με τους σεναριογράφους, έδινα εγώ πράγματα και τα κρατάγαμε. Αν ήταν πολύ, αφαιρούσαμε. Έτσι διαμορφώθηκε η Σύλβια. Δεν μου αρέσουν οι αρνητικοί χαρακτήρες και οι αρνητικοί άνθρωποι.

Σκέφτομαι ότι, στη “Γενιά των 592 ευρώ”, πάλι ήταν ιδιαίτερος ο χαρακτήρας σου και πάλι έπαιζες την Κύπρια. Σε έχει απασχολήσει καθόλου ο κίνδυνος να τυποποιηθείς σε συγκεκριμένους ρόλους στην τηλεόραση;
Εννοείται πως το σκέφτηκα. Είναι ένα πράγμα που έρχεται και σε βρίσκει. Πρέπει να είσαι προσεκτικός στις επιλογές σου, να βλέπεις και να ζυγίζεις το τι θέλεις εσύ. Αν ένας τόσο ακραίος χαρακτήρας έρχεται και σε ξαναβρίσκει, πρέπει εσύ να βρεις τα “γράδα” σου, την υπομονή και τη δύναμη να πεις, αν το θες, “όχι”.
Η “Σύλβια” είναι κάτι πάρα πολύ χαρακτηριστικό, δεν θα μπορούσα να κάνω μετά ένα ίδιο πράγμα. Προτιμώ να απέχω, να μην κάνω τηλεόραση, να βρω κάτι άλλο. Όχι ότι ντρέπομαι ή ότι δεν με αφορά. Απλά νομίζω ότι είναι κάτι που κλείνει τον κύκλο του.
Για μένα, όσον αφορά τη δουλειά μου, πολλά πράγματα πρέπει να έχουν ημερομηνία λήξης, να μην τα “τραβάμε”. Γιατί μετά “ξεχειλώνουν”…

Θα πιαστώ, λοιπόν, από αυτό και θα ρωτήσω: Το “Έλα στη θέση μου” διανύει τώρα την τέταρτή του σεζόν. Γνωρίζεις καθόλου τι προβλέπεται για τη συνέχεια;
Συνήθως τέτοια περίοδο γίνονται οι συζητήσεις για το τι θα ακολουθήσει, αν θα γίνει πέμπτη σεζόν ή αν θα σταματήσει. Δεν μας έχουν ενημερώσει ακόμη για το τι μέλλει γενέσθαι…
Η θέση μου είναι αυτό που είπα πριν: κάποια πράγματα πρέπει να κλείνουν τον κύκλο τους όταν βρίσκονται στο peak, πριν αρχίσουν να φθίνουν. Η φθίνουσα πορεία συνήθως σε κάνει να ξεχνάς το τι έχτισες πριν.


Η “Σύλβια” είναι κάτι πάρα πολύ χαρακτηριστικό, δεν θα μπορούσα να κάνω μετά ένα ίδιο πράγμα. Προτιμώ να απέχω, να μην κάνω τηλεόραση.


theodotou2

Τα τελευταία χρόνια, είτε σε σίριαλ είτε σε εκπομπές, υπάρχει πάντα ένας κυπριακός χαρακτήρας, ο οποίος συνήθως είναι και αστείος. Γιατί άραγε; Μας αντιμετωπίζουν λίγο σαν… εξωτικά πουλιά; (γέλια)
Δεν το είχα σκεφτεί! Μάλλον αποκτούμε δύναμη, δεν ξέρω να το χαρακτηρίσω!
Πάντως, εγώ θα δω θετικά το ότι βρισκόμαστε “μες στα πράγματα”. Όπου κι αν ήμασταν, πάντως, επιβιώσαμε, έτσι δεν είναι; Είμαστε σκληραγωγημένοι…

Πέρα από την τηλεόραση, κάνεις και θέατρο αυτή την περίοδο;
Δύο χρόνια τώρα επέλεξα να μην κάνω θέατρο ως ηθοποιός. Κάνω θέατρο ως διασκευάστρια. Έχω, δηλαδή, και την ιδιότητα της διασκευάστριας, η οποία μάλλον με “τραβάει” περισσότερο από όλα. Το κάνω σχεδόν 17 χρόνια!

Λέγοντας “διασκευάστρια”;
Μου αναθέτουν ένα λογοτεχνικό βιβλίο ή ένα ποίημα, ένα δοκίμιο και μου λένε “Γράψε ένα θεατρικό έργο”, με βάση την ιστορία του. Έκανα Καζαντζάκη πριν δύο χρόνια, το “Φτερωτό άλογο”, ένα παραμύθι που βρέθηκε και έγινε μεταγραφή πριν τρία χρόνια. Έκανα τους “Ανθρωποφύλακες” του Περικλή Κοροβέση, πάλι πριν δύο χρόνια. Έκανα της Φιλιώς Χαϊδεμένου το “Τρεις αιώνες, μια ζωή”. Φέτος έκανα Εκτόρ Μαλό, το “Χωρίς Οικογένεια”, για το Θέατρο Τέχνης.
Συνήθως μου γίνεται ανάθεση. Τα τελευταία 12 χρόνια είμαι σχεδόν μόνιμη συνεργάτις του Δημήτρη Δεγαΐτη για την Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Αναθέσεις μου ζητήθηκαν και στην Κύπρο, στο Θέατρο Αντίλογος, στην Παιδική Σκηνή, τρία χρόνια μου έδωσαν δουλειά οι άνθρωποι…

Έχω διαβάσει ότι συμμετέχεις σε παραστάσεις που παίζονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Θέλω να μου μιλήσεις γι’ αυτό…
Αρχικά είχα βοηθήσει το ΠΑΙ.Δ.Υ., ένα ίδρυμα που στηρίζει παιδιά που έχουν ανάγκη είτε χρηματικής, είτε ηθικής στήριξης. Μου πρότεινε, λοιπόν, η Μαρία Μηλαΐτη, η Πρόεδρος του ιδρύματος, να κάνουμε μια δράση, να πηγαίνουμε σε νοσοκομεία και διάφορα ιδρύματα. Φτιάξαμε, λοιπόν, μια παράσταση για παιδιά, η οποία για έναν χρόνο ταξίδευε.
Μετά βρέθηκα τελείως τυχαία στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, όπου ο Πάρις Μέξης έκανε τον “Γλάρο Ιωνάθαν” του Μπαχ. Ταξιδεύαμε για έναν χρόνο σε μέρη που δεν έφτανε το θέατρο: σε ιδρύματα, σε γηροκομεία, σε καταυλισμούς, σε Ρομά, σε πρόσφυγες – τότε που ερχόταν το πολύ μεγάλο κύμα από τη Συρία. Έχουμε πάει μέχρι τη Χίο. Και αυτή νομίζω ότι ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου, γιατί έκανα ουσιαστικό, για μένα, θέατρο.

Τι ήταν, για σένα, το σημαντικότερο που έμαθες μέσα από αυτή την εμπειρία; Και δεν εννοώ θεατρικά…
Έμαθα να εκτιμώ τις 24 ώρες της μέρας. Αυτό ήταν πάρα πολύ σημαντικό για μένα. Δηλαδή το να κατανοήσω ότι μου δίνεται σήμερα η ευκαιρία να ζήσω 24 ώρες, μπορεί όμως και όχι. Γιατί είδαν πολλά τα μάτια μας, κυρίως με την παράσταση της Στέγης. Εκεί είδαμε όλο το φάσμα των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος, από το να έρθει με ένα ζευγάρι παπούτσια, μέχρι να είναι άρρωστος 10 χρόνια, μέχρι να είναι γέρος, εγκαταλελειμμένος σε ένα ίδρυμα, και να μην ξέρει ποιοι είναι οι συγγενείς του…
Εκεί έμαθα να εκτιμώ τις 24 ώρες της μέρας. Με λίγα λόγια: “Ζήσ’ το, γιατί αύριο δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει η μέρα”. “Φάε το φαΐ που σου προσφέρεται σήμερα, αυτό το σάντουιτς, πιες αυτό το νερό, κοιμήσου αυτή την ώρα, μίλα με αυτόν τον άνθρωπο”. Εκεί έμαθα να το εκτιμώ αυτό. Πριν μάλλον δεν είχα τον χρόνο να το δω τόσο αναλυτικά.
Γι’ αυτό αποφάσισα ότι με ενδιαφέρει αυτό το είδος θεάτρου. Δηλαδή το να ταξιδεύω, κι ας παίζω για τρεις ανθρώπους, που μπορεί να μην είδαν ποτέ τους θέατρο.

Και ποιες ήταν οι αντιδράσεις των ανθρώπων που, όντως, δεν είχαν παρακολουθήσει ποτέ μια θεατρική παράσταση;
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου: είχαμε πάει στα Γιαννιτσά σε ένα χωριό, το οποίο είχε 11 μαθητές και 8 καθηγητές διδακτικό προσωπικό. Αυτά τα παιδιά δεν είχαν δει ποτέ θέατρο. Πάμε, λοιπόν, να τους παίξουμε τον “Γλάρο Ιωνάθαν”. Το ένα από τα παιδιά δεν μπόρεσε να έρθει εκείνη τη μέρα, γιατί βοηθούσε τον πατέρα του να βγάλουν τα ζώα έξω για βοσκή. Στο τέλος τα παιδιά και οι καθηγητές συγκινήθηκαν τόσο πολύ, που δεν μας άφηναν να φύγουμε. Έκανε κρύο, μας έφτιαξαν καφέ, τσάι, είχαν ανάψει ξυλόσομπες… Είπαν και στο παιδί που έλειπε ότι τους άρεσε τόσο πολύ η παράσταση, που το παιδί στεναχωρήθηκε που την έχασε.
Την επόμενη μέρα παίζαμε στην πόλη. Δεν ξέρω ποιος το έκανε, αλλά έφεραν το παιδί να δει την παράσταση! Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μου έχουν μείνει. Το πόση εντύπωση τους έκανε… Και δεν ήταν μικρά παιδιά, υπήρχαν δύο που πήγαιναν στη Γ’ Λυκείου!
Την ίδια αντιμετώπιση είχαμε και από ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες, και εκεί ήταν το πιο ωραίο από όλα.

Όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο, μου είπες ότι ασχολείσαι με την πολιτική. Αυτό τι σημαίνει: είσαι άτομο που του αρέσει κυρίως να ενημερώνεται για τις εξελίξεις ή είσαι και πιο ενεργή;
Η οικογένειά μου είναι μια “ανοιχτόμυαλη οικογένεια”. Από τους γονείς μου, ο ένας κινείται στον χώρο της Αριστεράς, ο άλλος στο χώρο του Κέντρου. Έχω και συγγενείς που ανήκουν στον χώρο της Δεξιάς. Οπότε, εγώ και η αδερφή μου είχαμε διαφορετικές προσλαμβάνουσες.
Εγώ επέλεξα τον χώρο της Αριστεράς, ο οποίος με εξέφραζε περισσότερο. Βέβαια, το γεγονός ότι ανήκω στην Αριστερά δεν σημαίνει ότι είμαι και “κολλημένη”. Ακούω όλες τις γνώμες και μου αρέσει να έχω συζητήσεις με ανθρώπους από όλους τους πολιτικούς χώρους. Γι’ αυτό και, πολλές φορές, διαφωνώ με ανθρώπους με τους οποίους ανήκουμε στην ίδια ομάδα. Λέω τη γνώμη μου.
Μου αρέσει να βλέπω ειδήσεις, μου αρέσει να διαβάζω εφημερίδες… Και εξακολουθώ να παίρνω την εφημερίδα μου της Κυριακής! Παίρνω δύο εφημερίδες, οι οποίες εκφράζουν διαφορετικές πολιτικές θέσεις. Θα διαβάσω και θα ενημερωθώ σχετικά με όλες τις πλευρές, γιατί έτσι μπορείς να καταλάβεις και τους άλλους, να ακούσεις διαφορετικές απόψεις και να βγάλεις το δικό σου συμπέρασμα.

Θέλω να μου εξηγήσεις, λοιπόν, γιατί έχει επικρατήσει αυτή η αίσθηση ότι οι καλλιτέχνες ανήκουν ιδεολογικά κυρίως στον χώρο της Αριστεράς και, αν κάποιος ανήκει κάπου αλλού, είναι λίγο σαν να “υπολείπεται”…
Όχι, δεν θα το έλεγα… Έχω πολλούς συναδέλφους, οι οποίοι ανήκουν στον συντηρητικό χώρο. Ζω με έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι καλλιτέχνης, ανήκει στον χώρο του Κέντρου και δεν είναι πολιτικοποιημένος. Απέχει. (γέλια)
Είναι ωραίο, πάντως, να υπάρχει πολυφωνία. Στην Ελλάδα, στον καλλιτεχνικό χώρο υπάρχει πολυφωνία. Έτσι πιστεύω. Στην Κύπρο δεν ξέρω τι γίνεται…

Τι άλλο θα ήταν καλό να πούμε; Πέρα από την τηλεόραση, υπάρχει κάτι στα άμεσα σχέδιά σου;
Έχω κάτι, αλλά δεν μπορώ ακόμα να το πω, γιατί δεν έχει ανακοινωθεί. Προς το παρόν, παίζω στο “Έλα στη θέση μου”…

Όταν σου είπα ότι γελάω πολύ με τη Σύλβια, μου είπες “Εγώ δεν είμαι έτσι, όμως”! Έτυχε ποτέ άνθρωποι να σε αντιμετωπίσουν ως “Σύλβια”;
Μου λένε “Γεια” ως Σύλβια στην αρχή, “Γεια σου, κορίτσι μου, τι κάνεις;”. Και μετά, ξαφνικά, αρχίζει ο πληθυντικός! (γέλια) Μου λένε συνήθως ότι βγάζω μια ηρεμία και κάτι διαφορετικό σε σχέση με τον χαρακτήρα που υποδύομαι στην τηλεόραση. Μάλλον είναι τα ρούχα μου… Συνήθως, στην καθημερινότητά μου φοράω μαύρα ή γκρι, καμία σχέση με τα ρούχα της σειράς!
Αλλά οι άνθρωποι που έρχονται είναι πολύ πρόσχαροι, μου λένε πόσο τους αρέσει το σίριαλ, πόσο περνάνε καλά και πόσο… “Γελάμε μαζί σας”… Αυτό με ευχαριστεί πάρα πολύ.
Δεν θα πω ποτέ σε άνθρωπο “Σας παρακαλώ, μη με ενοχλείτε”. Γιατί το κοινό μάς φτιάχνει, εμάς τους ηθοποιούς. Είναι ο ευεργέτης μας. Το κοινό μάς ανεβάζει! Δεν μπορείς, λοιπόν, να μη μιλάς στους ανθρώπους που σε ευεργέτησαν. Έχουν έρθει άνθρωποι, μου έχουν φέρει μέχρι και μέλι…

Ε, αυτό έχει και τα καλά του!
Ναι, ναι! Ας πούμε, όταν πηγαίνω στην Εφορία. (γέλια) Πάντα περιμένω σε ουρά, δεν θα πάρω ποτέ τη σειρά άλλου. Αλλά ανταμοιβή μου είναι το χαμόγελο του υπάλληλου, ο οποίος έχει δει την παράσταση ή τη σειρά. Και λέω “εντάξει”!