Αλέξης Γεωργούλης: “Είναι πολύ “επικίνδυνος” ο ρόλος που αναλαμβάνει κανείς όταν γίνεται γνωστός…”

Δυσκολευτήκαμε να συναντηθούμε. Εκεί που λέγαμε ότι τον πετύχαμε στην Αθήνα, χρειάστηκε να φύγει για Βρυξέλλες γιατί οι υποχρεώσεις “έτρεχαν”. Τελικά… τα καταφέραμε. Και όχι απλά τα καταφέραμε, το χαρήκαμε κιόλας. Γιατί ο Αλέξης Γεωργούλης είναι ο τύπος του ανθρώπου που σε κάνει αμέσως να νιώσεις οικεία, που απαντάει στις ερωτήσεις χαμογελαστός, που σου δίνει την εντύπωση ότι έχει κάνει πολλές φορές την ενδοσκόπησή του. Αλλά και ο τύπος που έχει μάθει να διαχειρίζεται την όποια αρνητική ενέργεια, καταφέρνοντας να μένει προσηλωμένος σε αυτά που για εκείνον είναι πραγματικά σημαντικά…

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου 

Πού οφείλεται αυτή η δυσκολία τού να σε εντοπίσει κανείς; Στην κακή σχέση με το τηλέφωνο; Στο βεβαρημένο πρόγραμμα; Σε μια δική σου ανάγκη για απομόνωση…;
Αυτό, το τελευταίο, πιστεύω ότι κάπου χρειάζεται να γίνεται. Κάθε άνθρωπος, για να μπορεί να είναι κοινωνικός, θα πρέπει να περνάει και περιόδους με τη μοναξιά του – σε όλα τα επίπεδα.
Όπως όταν δουλεύεις: για να είσαι καλός στη δουλειά σου, πρέπει να κάνεις τις διακοπές σου, να παίρνεις μια απόσταση. Έτσι και σε μια σχέση: για να είσαι καλός μέσα στη σχέση, κάποιες στιγμές πρέπει να παίρνεις τον χρόνο σου… Και για να είμαστε καλά με τον εαυτό μας, πολλές φορές χρειαζόμαστε περισυλλογή, χρειαζόμαστε ηρεμία για να ανασυνταχθούμε.

Λος Άντζελες πριν από μερικά χρόνια, μετά Λονδίνο για τη σειρά “The Durells”, τώρα Βρυξέλλες. Πέρα από τις επαγγελματικές ευκαιρίες που προέκυψαν, αυτό μπορεί να κρύβει κάπου και λίγο… τάσεις φυγής;
Έχει να κάνει με την “εξερεύνηση”, έτσι το εξηγώ σε μένα. Από μικρός είχα την περιέργεια να μαθαίνω καινούργια πράγματα, να βλέπω τι συμβαίνει στον κόσμο. Μετά άρχισα να ταξιδεύω, να ανοίγω δρόμους ακόμα και στη δουλειά… Το να κάνω ένα ταξίδι, δεν είναι κάτι από μόνο του. Αλλά το να ανοίγω τους ορίζοντές μου πηγαίνοντας να ζήσω σε ένα άλλο μέρος, είναι “κάτι”.
Γύρω στο 2007 ξεκίνησε για μένα ένα καινούργιο κεφάλαιο “εξερεύνησης”. Από την πρώτη στιγμή που έφυγα, ανακάλυψα κάτι, το οποίο δεν θα μπορούσα μάλλον να το κάνω στην Ελλάδα – να βρίσκω αυτό που είπαμε πιο πριν, τη μοναξιά. Αλλά εποικοδομητική μοναξιά, μοναξιά επειδή τη θέλεις εσύ, όχι επειδή οι φίλοι σου δεν είναι διαθέσιμοι εκείνη την περίοδο. Επειδή αυτό κράτησε και μεγάλα χρονικά διαστήματα, με έκανε να ψάξω βαθιά μέσα μου και να βρω καινούργια πράγματα για τον εαυτό μου. Από την άλλη, ανακάλυψα και την αξία τού να περνάει κανείς χρόνο μόνος του, την αξία της μοναχικότητας.

Δεν είναι, όμως, ότι “έριξες και μαύρη πέτρα”.
Δεν σταμάτησα ποτέ να έχω σχέση με την Ελλάδα. Πάντα κρατούσα σχέσεις, πάντα ερχόμουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, γιατί από την αρχή κατάλαβα ότι δεν πρόκειται να ευχαριστηθώ ποτέ μακριά από τον τόπο μου, να είμαι ευτυχισμένος δηλαδή.
Από μικρός κρατούσα την επαφή με τη “ρίζα”. Ποτέ δεν “έφευγα” από ένα μέρος, αλλά πάντα “πήγαινα” σε ένα μέρος. Έτσι, φεύγοντας από Λάρισα και πηγαίνοντας στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω στο Πολυτεχνείο, κράτησα την επαφή με τη Λάρισα. Όταν έφυγα από τη Θεσσαλονίκη για να πάω στην Αθήνα, κράτησα επαφή και με τη Λάρισα, και με τη Θεσσαλονίκη. Φεύγοντας για Λος Άντζελες, κράτησα επαφή με την Ελλάδα.

Άρα, να υποθέσω ότι δένεσαι συναισθηματικά με τόπους, με ανθρώπους…
Είναι αυτό που είπα: πρέπει να κρατάμε τη “ρίζα” μας. Είναι όπως στα φυτά: από εκεί παίρνουμε την ενέργειά μας. Και όσο πιο βαθιά η “ρίζα”, τόσο πιο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε.

Τώρα, λοιπόν, που βλέπεις από μια απόσταση την Ελλάδα, σε τι συμπέρασμα καταλήγεις; Ποιο είναι το μεγαλύτερο καλό μας και ποιο το μεγαλύτερο κακό μας;
Το μεγαλύτερο καλό μας είναι, ταυτόχρονα, και το μεγαλύτερο κακό μας.
Κατ’ εμέ, ο άνθρωπος χρειάζεται έναν ωραίο τόπο, καλό καιρό, καλό φαγητό, μια καλή κουλτούρα και έναν άλλον άνθρωπο να τα μοιράζεται. Έτσι έρχεται η ευτυχία επί της γης. Όλα αυτά στην Ελλάδα ήταν τσάμπα. Τώρα πια δεν είναι. Τα είχαμε σε αφθονία και σε πολύ καλή ποιότητα. Τώρα έχουμε φτάσει να είμαστε μπλεγμένοι σε προβλήματα, τα οποία προηγουμένως δεν υπήρχαν. Είναι αυτό που λέμε και στη Λάρισα: “Τι δουλειά έχ’ς εσύ με την BMW, να πας να βάλ’ς τις σουλήνες στο χουράφι;” (γέλια)
Με λίγα λόγια, έχουμε χάσει την ταυτότητά μας. Το θετικό μας και το αρνητικό μας στην Ελλάδα είναι η ταυτότητά μας. Εάν σεβαστούμε την ταυτότητά μας, αν ψάξουμε να βρούμε τι δώρο είναι αυτό που μας έχει δοθεί, το ότι είμαστε κάτοικοι αυτής της χώρας, το ότι έχουμε αυτή την πλούσια κουλτούρα, νομίζω ότι θα βρούμε και τον τρόπο να ευτυχήσουμε.

gewrgoulis2


Την προσφορά στο σύνολο θα την υπογράμμιζα πολλές φορές. Είναι σαν να πολλαπλασιάζει κι εμάς τους ίδιους. Τελικά, αυτή η ανιδιοτέλεια είναι μεγάλη ιδιοτέλεια…


Όλα αυτά είναι απολύτως σχετικά με όσα προσπαθείς να πετύχεις στις Βρυξέλλες. Η προώθηση του πολιτισμού, ας πούμε, είναι γενικώς στο επίκεντρο των προσπαθειών σου.
Πιστεύω ότι η Ευρώπη έχει ανάγκη να επενδύσει περισσότερο στον πολιτισμό της. Και το λέει αυτό κάποιος από την Ελλάδα – που η Ελλάδα είναι ένα ουσιαστικό κομμάτι στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, αν όχι σε ολόκληρο τον Δυτικό Πολιτισμό…

Θεωρείς ότι το να πετύχεις κάτι σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι για σένα και ενός είδους προσωπικό “στοίχημα”; Ειδικά όταν τον τελευταίο καιρό λέγονται διάφορα…
Ναι, είναι ένα προσωπικό “στοίχημα”. Πραγματικά. Γιατί, πρώτον, δεν μου είπε κάποιος “Κάνε αυτό”. Το ένιωσα μέσα μου, το θεώρησα ανάγκη μου.
Το όλο πράγμα προέκυψε πριν από μερικούς μήνες, μιλώντας για ένα μεγάλο βήμα που έκανε η τότε κυβέρνηση πάνω στα κινηματογραφικά. Με ενδιαφέρον προσπάθησα κι εγώ να δω τι γίνεται και, τότε, προέκυψε ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό στο τι συμβαίνει στην Ευρώπη, κυρίως σε σχέση με τον πολιτισμό.
Ερχόμενος στις Βρυξέλλες, κάπως έγινε εντονότερη αυτή η αίσθηση που είχα, με την κίνηση της Κομισιόν να μη βάλει σε κανένα από τα χαρτοφυλάκιά της τη λέξη “πολιτισμός”, ενώ υπήρχε στις προηγούμενες θητείες. Οι λέξεις “πολιτισμός” και “παιδεία” είχαν εξαφανιστεί! Αυτό είναι ένας πολύ κακός οιωνός για το τι μπορεί να προκύψει μέσα από τη διαχείριση της τεράστιας αυτής ευρωπαϊκής κοινωνίας…

Σκέφτομαι, λοιπόν… Εφόσον αυτή η προσπάθεια που κάνεις στις Βρυξέλλες είναι όντως πολύ σημαντική, προς τι όλη αυτή η φασαρία γύρω από το όνομά σου; Πώς το εξηγείς;
Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι η πολιτική έχει πάρει πλέον έναν χαρακτήρα “οπαδισμού”. Όπως ένας οπαδός θα δει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά ό,τι κι αν γίνεται στο γήπεδο, εκείνος θα θεωρεί ότι η δική του ομάδα είναι η καλύτερη… Ότι και να χάσει, θα είναι επειδή την αδίκησαν, και όχι επειδή δεν έπαιξε καλά.
Είναι πολύ απλοϊκή η περιγραφή που κάνω, αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο βγαίνει από τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε οι περισσότεροι τα πολιτικά δρώμενα.

Έφτασε ποτέ κάποια στιγμή, που να πεις “Ρε παιδί μου, τελικά δεν αξίζει τον κόπο όλο αυτό…”;
Αυτή την ερώτηση την έκανα στον εαυτό μου λίγο πριν δηλώσω υποψηφιότητα στις ευρωεκλογές.

Πριν; Όχι τώρα που γίνεται χαμός;
Ναι, ναι… πριν. Τώρα είναι ακόμα σχετικά νωρίς για να πω αν άξιζε τον κόπο ή όχι. 

Σκέφτηκες ποτέ “Εγώ εδώ προσπαθώ να καταφέρω κάτι σημαντικό, και στην Ελλάδα ακούω τα μύρια όσα. Άδικα πήγα και εκτέθηκα με την Ευρωβουλή”; Αυτή είναι η ερώτησή μου, στην πραγματικότητα…
Μέχρι στιγμής, δεν με έχει “χαλάσει” αυτή η αρνητική διάθεση απέναντί μου, δεν με έχει πείσει ότι δεν άξιζε τον κόπο. Θα το πω πάλι: είναι σχετικά νωρίς. Γιατί εάν καταφέρω να φτάσω στο επίπεδο στο οποίο έχω στοχεύσει να φτάσω, όλα αυτά δεν θα είναι τίποτα μπροστά στην ικανοποίηση που θα πάρω, αν νιώσω ότι όντως κατάφερα κάτι.

Άρα, θεωρείς ότι τα αποτελέσματα των προσπαθειών σου στην πράξη θα σε δικαιώσουν;
Στην πραγματικότητα, αυτό μου δίνει την ενέργεια για να συνεχίσω. Ακόμα κι αν ο κόσμος δεν το δει θετικά ή δεν το καταλάβει, εγώ θα νιώσω καλά. Θα νιώσω ότι “κάτι έγινε εδώ”.
Γιατί, να σου πω κιόλας… Ζούμε μια ζωή, περνάνε τα χρόνια, περάσαμε καλά, φάγαμε, ήπιαμε, γλεντήσαμε κ.λπ. Στο τέλος τι μένει; Η ευχαρίστηση που παίρνεις εσύ, μόνος σου, δεν νομίζω ότι είναι τόσο δυνατή για να σε “κρατήσει”. Ενώ αν κάνεις κάτι το οποίο μπορείς να μοιραστείς, αν μπορέσεις να προσφέρεις κάτι στο σύνολο, νιώθεις ότι βρήκες έναν λόγο ύπαρξης εδώ πέρα, ότι βγήκε κάτι σωστό.
Αυτή την προσφορά στο σύνολο θα την υπογράμμιζα πολλές φορές. Είναι σαν να πολλαπλασιάζει κι εμάς τους ίδιους. Τελικά, αυτή η ανιδιοτέλεια είναι μεγάλη ιδιοτέλεια…

Ας πάμε και στον λόγο για τον οποίο έχεις συζητηθεί τόσο πολύ τελευταία. “Your Face Sounds Familiar”: Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις το “ναι”, παρόλο που το πρόγραμμά σου φέτος είναι αισθητά διαφορετικό, σε σχέση με πέρυσι;
Θα το πάρουμε αλλιώς: Είναι πολύ διαφορετικό το πρόγραμμα φέτος από πλευράς χρόνου, όχι πιο φορτωμένο. Έχω κάνει χειρότερα πράγματα από πλευράς προγράμματος, από το να βρίσκομαι στο Ευρωκοινοβούλιο. Πολύ χειρότερα πράγματα, τώρα που το σκέφτομαι… (γέλια)

Άρα, το να είναι κανείς στο Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι, τελικά, και τόσο απαιτητικό;
Φυσικά και είναι! Η απασχόληση ενός ευρωβουλευτή δεν είναι 24/7, κι αυτό γιατί οι ρυθμοί και το Πρόγραμμα εκεί είναι πολύ συγκεκριμένο. Το γραφείο μου, όπως και των υπόλοιπων ευρωβουλευτών, φροντίζει να είναι όλα προγραμματισμένα στην ώρα τους. Οι ομιλίες και οι Ολομέλειες είναι προγραμματισμένες εδώ και καιρό, είναι πάντα on time. Οπότε, φροντίζω στα κενά μου να φέρω εις πέρας όλες τις εκκρεμότητές μου και να συζητήσω με την ομάδα μου όλα τα επερχόμενα project. Ούτως ή άλλως, οι ρυθμοί του Ευρωκοινοβουλίου σου “κατεβάζουν” ταχύτητες.
Αλλιώς είναι η εικόνα στις 10:00 το πρωί, κι αλλιώς στις 18:00 το απόγευμα.
Σαφώς και σου μένει ελεύθερος χρόνος, όπως σε κάθε επάγγελμα, και ο καθένας τον αξιοποιεί όπως θέλει. Αυτό αποδεικνύεται έμπρακτα, αφού από τους συνολικά 751 ευρωβουλευτές, οι 530 ασκούν και εξωκοινοβουλευτικές δραστηριότητες.

Και γιατί “ναι” και φέτος στο YFSF;
Αυτό που με έκανε να πω με ευκολία “ναι” ήταν η εμπειρία που είχα από πέρυσι στο YFSF. Κατ’ αρχάς, είδα μια εκπομπή που έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Δεύτερον, σέβεται την ηθική που πρέπει να υπάρχει στην τηλεόραση, σε μια κοινωνία. Και όχι μόνο αυτό: με κάποιον τρόπο, τονίζει ορισμένες αξίες που έχουμε ξεχάσει, οι οποίες θα έπρεπε να είναι αυτονόητες.
Για παράδειγμα, τα παιδιά που διαγωνίστηκαν πέρυσι ήταν υπόδειγμα, ήταν πρότυπα της ευγενικής άμιλλας. Έβλεπες ανθρώπους να ανταγωνίζονται πολύ σκληρά ο ένας τον άλλον, αλλά όποιος κέρδιζε (και εκείνος που έχανε) πήγαινε να αγκαλιάσει μετά τον συμπαίκτη του.

Πρέπει να σου πω ότι, πολλές φορές, αναρωτήθηκα αν αυτή η “ευγενής άμιλλα” ήταν πραγματική…
Ήμουν εκεί! Το είδα! Και είναι κάτι το οποίο πρέπει να υπογραμμίσουμε. Να δείξουμε ότι μπορείς να προβάλεις κάτι που έχει αξία, και αυτό να κάνει και καλά νούμερα τηλεθέασης. Δεν χρειάζεται να “κανιβαλίζονται” άνθρωποι για να δεις νούμερα.

gewrgoulis3


Υπερ-εκτεθειμένος; Συνέχεια το νιώθω! Και ιδιαίτερα τώρα, στην πολιτική, είναι ακόμη χειρότερο.


Θα μπορούσες, πέρα από κριτής, να είσαι και παίκτης σε ένα τέτοιο show; “Το ’χεις” καθόλου με τις μεταμορφώσεις; Ή μπα… καλύτερα κριτική επιτροπή;
Αυτό που κάνουν τα παιδιά είναι πάρα πολύ δύσκολο, είναι άθλος! Φοβάμαι να μπω σε κάτι τέτοιο…

Τα μέλη της κριτικής επιτροπής παραμένουν ίδια και φέτος – πλην της Μιμής Ντενίση, η οποία αντικαθίσταται από τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου.
Για πρακτικούς λόγους, η κυρία Ντενίση δεν μπορούσε φέτος να κάνει τα γυρίσματα, γιατί συμπίπτουν με τις παραστάσεις της. Έτσι, έμεινε η θέση κενή, και έρχεται φέτος η κυρία Παπακωνσταντίνου, η Μίρκα. Την ξέρω πολλά χρόνια, είναι τρομερή προσωπικότητα… Πολύ ζεστή καρδιά, εξαιρετική ηθοποιός. Η συμμετοχή της θα ανεβάσει την επιτροπή πολλά επίπεδα.

Οι παίκτες πέρυσι τα πήγαν περίφημα μεταξύ τους… Τα μέλη της επιτροπής;
Νομίζω ότι, ως κριτές, καλύπτουμε ο καθένας και ένα διαφορετικό τομέα. Εμένα, ας πούμε, μου βγαίνει πολύ δύσκολα το να εστιάσω στα αρνητικά μιας εμφάνισης… Μου είναι ευκολότερο το να βρίσκω τα θετικά σε μία προσπάθεια, μάλλον μου είναι αναγκαίο. Αυτό προκύπτει από μια θεωρία που είχα από μικρός, την οποία πιστεύω ακόμα και τώρα, ότι τα πράγματα στον κόσμο είναι διττά: λίγο-πολύ, άσπρο-μαύρο, καλό-κακό… Ο άνθρωπος έχει την επιλογή να εστιάζει είτε στην καλή, είτε στην κακή πλευρά. Και όπου εστιάσει, αυτό θα ζήσει.

Αυτό είναι κανονικά φιλοσοφία ζωής, έτσι; Προφανώς είναι και… φιλοσοφία κριτή! (γέλια)
Από τη στιγμή που αυτή είναι η φιλοσοφία ζωής του κριτή, αναγκαστικά αυτό θα ισχύσει και στην κριτική του.

Άρα όποιοι βλέπουν τα αρνητικά σε μια εμφάνιση, το έχουν και στη ζωή τους; Έτσι πάει;
Δεν ξέρω! (γέλια) Νομίζω ότι, από τη δική μας επιτροπή, ο καθένας έρχεται να καλύψει και μια διαφορετική ανάγκη: Ο Δημήτρης Σταρόβας έχει το χιούμορ του, “πετάει” διάφορα και δημιουργεί έτσι ωραία ατμόσφαιρα. Αλλά έχει και μουσικές γνώσεις, είναι εξαίρετος μουσικός…
Ο Γιώργος Μαζωνάκης κατέχει πολύ το θέμα της σκηνικής παρουσίας, γιατί ο ίδιος έχει “γράψει” πολλά χιλιόμετρα πάνω στο stage, έχει μεγάλη εμπειρία.
Η Μίρκα Παπακωνσταντίνου θεωρώ ότι μπορεί να “αγκαλιάσει” οτιδήποτε αφορά την έκφραση και τη δραματουργία ενός act.

Πριν από το YFSF πέρυσι, είχαμε καιρό να σε δούμε στην ελληνική τηλεόραση. Γιατί τέτοια απουσία;
Το πρόβλημα με την τηλεόραση στην Ελλάδα ήταν ότι, τα προηγούμενα χρόνια, “είχαν πέσει” πάρα πολύ οι παραγωγές και γινόντουσαν ελάχιστες δουλειές. Οπότε, αναγκαστικά, δεν μπορούσες να βρεις εύκολα μια δουλειά που να σου ταιριάζει και να σε ευχαριστεί παράλληλα. Επιπλέον, δεν είναι μόνο να βρεθεί η δουλειά, πρέπει κάπως να ταιριάζει και με το πρόγραμμά σου.
Το πρόγραμμά μου τα τελευταία 4 χρόνια ήταν ιδιαίτερα πιεσμένο, γιατί έπρεπε να είμαι 3 μήνες στην Κέρκυρα και 3 μήνες στο Λονδίνο κάθε χρόνο. Έτσι, μπορούσα να κάνω μερικές φορές μόνο θέατρο. Είχα κάνει μία παράσταση στο Εθνικό και μετά μία στο Παλλάς. Γι’ αυτό θα έλεγα ότι, από πλευράς έκφρασης, αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι το θέατρο.
Αυτή την εποχή, το ΕΚΟΜΕ έχει βοηθήσει πάρα πολύ τις σειρές να “ανοίξουν” τα budget τους και να τολμήσουν σειρές εποχής, να δώσουν περισσότερα χρήματα για τη συγγραφή των σεναρίων, να πάρουν περισσότερους ηθοποιούς, πιο επαγγελματίες, να μην “μπαλώνουν” δηλαδή ένα καστ. Τώρα πλέον οι σειρές, αλλά και ο κινηματογράφος, έχουν πάρει μια ανάσα.

Και τι ακριβώς είναι το ΕΚΟΜΕ;
Το ΕΚΟΜΕ είναι μια εταιρεία που έχει φτιαχτεί από τον Λευτέρη Κρέτσο, τέως υφυπουργό Ψηφιακής Πολιτικής, η οποία ουσιαστικά διαχειρίζεται τις επιστροφές φόρων σε οπτικοακουστικές παραγωγές. Σαν να σου δίνει ένα “πριμ”, μια επιστροφή βάσει των εξόδων που έχεις κάνει.
Αυτό το σύστημα υπήρχε για δεκαετίες στην Αμερική και σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά στην Ελλάδα δεν το είχαμε υιοθετήσει. Ουσιαστικά, τέθηκε σε λειτουργία από πέρυσι.

Έχεις παρακολουθήσει καθόλου αυτές τις σειρές εποχής που προβάλλονται φέτος; Υπάρχει κάτι που είδες και σκέφτηκες ότι, αν δεν είχες το Ευρωκοινοβούλιο, θα ήθελες να συμμετέχεις;
Μου είχαν κάνει πρόταση για τις “Άγριες Μέλισσες”, απλώς δεν μπορούσα λόγω του χρόνου των γυρισμάτων. Δυστυχώς, δεν προλαβαίνω να το παρακολουθήσω κανονικά, αλλά έχω δει αποσπάσματα και έχω διαμορφώσει μια άποψη. Έχω να πω, λοιπόν, ότι είναι μια πολύ καλή σειρά, με υψηλό budget, πολύ καλούς ηθοποιούς, πολύ ωραία σκηνοθεσία… Σε καθημερινό δεν έχουμε δει ποτέ κάτι τέτοιο στην ελληνική τηλεόραση.

Και για ποιον ρόλο σου είχαν κάνει πρόταση;
Για τον δάσκαλο.

Δεν ξέρεις ποτέ, όμως! Μπορεί να σε δούμε σε κάποιον ρόλο, στο μέλλον…
Με μεγάλη χαρά! Βέβαια, είπαμε: προτεραιότητα είναι το θέατρο.

Με τα social media ασχολείσαι;
Με τα social media ασχολούμαι, αν και δεν θα έλεγα ότι ασχολούμαι 100%. Μου αρέσει αυτή η άμεση επαφή που μπορεί να αναπτύξεις με τον κόσμο.
Το πρόβλημα είναι ότι μπορεί να χαθείς στη ροή, στο “scroll down”… Τον παθαίνεις έναν πανικό από την ποσότητα της πληροφορίας. Από την άλλη, όμως, ο άλλος σε έχει κατευθείαν “στο χέρι του”. Είναι άμεση η επαφή.

Αυτή η αμεσότητα, όμως, δεν είναι και λίγο παγίδα; Δεν νιώθεις καμιά φορά υπερ-εκτεθειμένος;
Αυτό, ναι. Και επειδή, λόγω μεγάλης ροής, δεν δίνεται και ιδιαίτερη σημασία στην πληροφορία, βλέπουν μια ανάρτηση και λένε “Θα τον τρολάρω”. Έτσι δημιουργείται ένα ρεύμα, με αποτέλεσμα να λένε κι άλλοι “Θα τρολάρω κι εγώ”. Και γιατί όλο αυτό; Α, γιατί… ο καφές μου ήτανε κρύος…
Εσύ που κάνεις το σχόλιο, μια ώρα μετά θα το έχεις ξεχάσει. Αυτός που θα δεχτεί το σχόλιο, όμως, μπορεί να μην το ξεχάσει ποτέ!
Υπερ-εκτεθειμένος; Συνέχεια το νιώθω! Και ιδιαίτερα τώρα, στην πολιτική, είναι ακόμη χειρότερο.
Πρώτη φορά το είχα νιώσει πριν γίνουν “μόδα” τα social media, όταν είχα γίνει γνωστός με το “Είσαι το ταίρι μου”. Ό,τι έκανα σχολιαζόταν. Και αυτό που σκεφτόμουν ήταν: ok, ας πούμε ότι με πετυχαίνουν κάπου που καπνίζω ένα τσιγάρο και πίνω το ποτό μου, και μου ζητάνε να κάνω μια δήλωση. Αυτό για μένα δεν είναι τίποτα, σιγά… Τι γίνεται, όμως, όταν το δει αυτό ένας άνθρωπος που σε έχει ως πρότυπο, ο οποίος π.χ. δεν καπνίζει; Τι μήνυμα περνάς με αυτή την εικόνα; Εκείνη τη στιγμή, εγώ υποστηρίζω κάτι άθελά μου.
Έτσι ένιωσα ότι είναι πολύ “επικίνδυνος” ο ρόλος που αναλαμβάνει κανείς όταν γίνεται γνωστός. Είναι μεγάλη η ευθύνη…

Έχω την εντύπωση ότι τώρα, με τα social media, το φαινόμενο είναι ακόμα πιο έντονο…
Αν το συνδυάσεις και με την πολιτική… Αυτή η ευκολία στο “τρολ” σού καταστρέφει και το μήνυμα που θέλεις να “περάσεις” στους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεσαι. Όσοι έχουν τη δυνατότητα του σχολίου, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι φέρουν και εκείνοι ευθύνη. Δεν μπορούν όλα να λειτουργούν ως εκτόνωση. Όποιος γράφει κάτι, γίνεται μέρος της ροής και έχει ευθύνη για το πώς αυτή εξελίσσεται.
Ωστόσο, τα social media μπορούν να χρησιμοποιηθούν και δημιουργικά. Με αυτή τη σκέψη προσπαθούμε ως γραφείο, στις Βρυξέλλες, να ξεκινήσουμε συζητήσεις στο facebook στη σελίδα “Georgoulis Alexis MEP”, αλλά και στο instagram στο @georgoulisalexis_ep, όπου ο κόσμος θα μπορεί να εκθέτει τις απόψεις του για θέματα που αφορούν στην Παιδεία, τον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό. Θα υπάρχει ένα καρφιτσωμένο post στο facebook κάθε φορά, μέσω του οποίου θα γίνεται ένα είδος “brain storming” σχετικά με θέματα που απασχολούν τους πολίτες, τα οποία θα μπορούσαν να τεθούν από εμάς στους θεσμούς.

Πολύ ενδιαφέρον… Υποψιάζομαι ότι θα βγάλετε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.
Μακάρι! Αυτές τις μέρες ετοιμάζουμε το project και ψάχνουμε ποιο θα είναι το πρώτο μας post. Είναι πολύ πιθανό να έχει να κάνει με τα “τρολ”, το bullying και τον “μιντιακό κανιβαλισμό” – τον υπερθετικό βαθμό του “τρολ”.

Δεν μπορώ, λοιπόν, να μη ρωτήσω: Εσύ ένιωσες ποτέ θύμα “μιντιακού κανιβαλισμού”;
Ακούγεται πολύ έντονο αυτό, ο “μιντιακός κανιβαλισμός” είναι κάτι πολύ “μεγάλο”…
Από την άλλη, για μένα είναι ένα κατασκεύασμα το ότι “δεν μπορώ να μιλήσω στο Ευρωκοινοβούλιο”. Όπως είναι κατασκεύασμα και το ότι “είμαι ο διπλοθεσίτης που τα “αρπάζω” από εδώ κι από εκεί, και αδιαφορώ για την ψήφο του κόσμου”, και πάει λέγοντας… Όλα αυτά, τα οποία πήραν και τόσο μεγάλη έκταση, ίσως με έναν τρόπο να είναι και “μιντιακός κανιβαλισμός”.

Κάτι σημαντικό που θα μπορούσαμε να πούμε για το τέλος;
Είναι τόσα πολλά που θα μπορούσαμε να πούμε… Θα σου πω, όμως, ποιο είναι το μεγάλο μας όνειρο: Στόχος μας είναι να ζητήσουμε από την Κομισιόν να εξετάσει το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός Πανευρωπαϊκού Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος. Θα κάνουμε μια σχετική Ημερίδα στις Βρυξέλλες, στις 26 Μαρτίου, η οποία θα αφορά σε αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
Είναι βασικό το ότι, σε αυτό το εγχείρημα, το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας το παίρνει η πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας, το αρχαίο ελληνικό δράμα. Έτσι, θα περάσουμε και ένα μήνυμα ενώ μιλάμε για την αρχαία ιστορία της Ευρώπης. Με έναν τρόπο, “τους κλείνουμε το μάτι”, δείχνοντας ότι υπάρχει μια αξία εδώ. Μην την ξεχνάμε…