Ασπασία Στρατηγού
«Ακόμα κι αν οι άνθρωποι σε απογοητεύσουν, η μουσική δεν θα το κάνει ποτέ»

Είναι νέα και ταλαντούχα, με πολλές σημαντικές συνεργασίες στο ενεργητικό της. Τη φετινή σεζόν ακούσαμε τη φωνή της στα τραγούδια της ταινίας «Ευτυχία», η οποία κατέκτησε κοινό και κριτικούς. Κρατώντας στα χέρια της έναν καινούργιο προσωπικό δίσκο ως… «Φυλαχτό» και έχοντας εξομολογητική διάθεση, η Ασπασία Στρατηγού μάς δίνει την ευκαιρία να τη γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

Συμμετείχες στο soundtrack της πολύ επιτυχημένης ταινίας «Ευτυχία». Πόσο σημαντικό είναι, κατά τη γνώμη σου, ένα soundtrack για μια ταινία;
Συμμετέχω, πράγματι, με τρία πολύ σπουδαία τραγούδια στην ταινία «Ευτυχία» και χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό. Αναμφισβήτητα, η μουσική επένδυση μιας ταινίας παίζει σημαντικό ρόλο για την ίδια την ταινία και διαμορφώνει το κατάλληλο κλίμα στον θεατή.
Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να στερείται μια τέτοια ταινία τις εξαίρετες μουσικές και την αισθητική όσον αφορά το κομμάτι αυτό. Ειδικά όταν αναφέρεται στη ζωή μιας στιχουργού.

Τι έχεις “εισπράξει” από πλευράς εμπειριών, μέσα από τη συμμετοχή σου στην παραγωγή αυτή;
Αυτή η παραγωγή με έφερε πολύ κοντά αρχικά σε έναν σπουδαίο μουσικό, συνθέτη και ενορχηστρωτή, τον Μίνο Μάτσα. Παράλληλα, αποτέλεσε και την πρώτη μου συμμετοχή σε soundtrack.
Κορυφαία στιγμή, επίσης, ήταν η για μένα η παρακολούθηση της ταινίας μαζί με τους συντελεστές στην επίσημη πρεμιέρα.

Μέχρι στιγμής, έχεις συνεργαστεί κορυφαίους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μανώλης Μητσιάς, η Γλυκερία, η Γιώτα Νέγκα, ο Χρήστος Νικολόπουλος κ.λπ. Υπάρχει κάποια συνεργασία που είναι ιδιαίτερη για σένα; Και, αν ναι, γιατί;
Όλες οι συνεργασίες είναι ξεχωριστές, κατά μία έννοια. Και όλες έχουν πολλά να σε διδάξουν, αρκεί να είσαι έτοιμος να τα εισπράξεις.
Σίγουρα για μένα η συνεργασία με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Μαγνησίας ήταν κάτι παραπάνω από ένα ξεκίνημα, καθώς και η συνεργασία με τον Γιώργο Νταλάρα ήταν κάτι παραπάνω από μια σημαντική συνεργασία. Για τον Χρήστο Νικολόπουλο τι να πω… Ένας καταπληκτικός άνθρωπος, εκτός από μεγάλος συνθέτης.

Ποια είναι η πολυτιμότερη συμβουλή που σου έχουν δώσει ποτέ για τη δουλειά αυτή; Και ποιος;
Κάποτε, πριν περίπου 15 χρόνια, όταν συνεργαζόμουν με τον δεξιοτέχνη του βιολιού Γιάννη Ζευγόλη, έναν πολύ σημαντικό σταθμό στο ξεκίνημά μου, είχαμε ανοίξει μια συζήτηση σχετικά με το πώς διαχειριζόμαστε οι τραγουδιστές τη διαθεσιμότητά μας.
Συζητούσαμε για τις επιλογές που κάνουμε, σύμφωνα με τις προτάσεις που δεχόμαστε. Ζήτησα, λοιπόν, τη γνώμη του για μια πρόταση που είχα δεχτεί για την οποία δεν ήμουν πολύ σίγουρη. Τότε ο Γιάννης με συμβούλεψε να σκεφτώ καλά αν πραγματικά θέλω να αποδεχτώ την πρόταση και να μη διστάσω να πω “όχι” αν αποφασίσω να αρνηθώ. Μου εξήγησε πως δεν πρέπει να φοβάμαι το “όχι”. Χαρακτηριστικά μου είπε: «Οι καριέρες χτίζονται με τα όχι». Είναι μια συμβουλή που δεν ξεχνώ και προσπαθώ να εφαρμόζω.

Σε μια εποχή μεταβατική από πολλές απόψεις, πώς θα χαρακτήριζες την ελληνική μουσική σκηνή; Υπάρχουν ευκαιρίες για νέους καλλιτέχνες, που να τους επιτρέπουν να είναι αισιόδοξοι για το μέλλον;
Η εποχή μας σίγουρα είναι μια κρίσημη εποχή. Και με μεγάλη μου λύπη, διαπιστώνω πως η κατάσταση χρόνο με τον χρόνο χειροτερεύει. Συνήθως, βέβαια, όταν διαπιστωθεί ένα πρόβλημα, τότε είναι και η κατάλληλη στιγμή να αρχίσει η επίλυσή του. Άρα η διαπίστωση αυτή, όσο θλιβερή κι αν είναι, δεν παύει να είναι ένα έναυσμα για αλλαγές.
Στη σημερινή μουσική σκηνή νιώθω συχνά πως επικρατεί ένα χάος. Σαν να τραβάμε κάτι απ’ τα μαλλιά, θα έλεγα. Κάποιοι πασχίζουν να γίνουν φίρμες σε μια μέρα, λες και η χώρα αυτή έχει ανάγκη και από άλλες φίρμες… Απ’ την άλλη, αν δημιουργείς και εξελίσσεσαι, μένεις στο ράφι τις περισσότερες φορές. Έτσι, κάποια στιγμή τα βάζεις με το σύστημα και αποφασίζεις να μπεις κι εσύ μέσα σ’ αυτό, γιατί πόσα χρόνια να περιμένεις απ έξω; Αυτή είναι μια γενικότερη παρατήρηση, η οποία δεν αφορά μόνο τη μουσική. Είναι γενικό το φαινόμενο. Παρατηρώ ότι τα πάντα γύρω μου λειτουργούν μ’ αυτόν τον τρόπο πια.
Είμαι από τις περιπτώσεις εκείνες που έφτασα 32 χρονών για να κάνω προσωπική δισκογραφία, μόνο και μόνο για να κάνω ακριβώς αυτό που ήθελα. Και στα 35 μου πια, μετά από σχεδόν 18 χρόνια στον χώρο της μουσικής, εξακολουθώ να θέλω να κάνω μόνο αυτό που η καρδιά μου μού υπαγορεύει. Μπήκα σ’ αυτόν τον χώρο επειδή αγαπούσα το τραγούδι και ήθελα να το υπηρετήσω. Χωρίς υστεροβουλία ή ανάγκη να το εμπορευτώ. Δυστυχώς, έχει γίνει εμπόριο.
Παρά την εμφανώς αρνητική μου ματιά για τα όσα συμβαίνουν στον καλλιτεχνικό χώρο, θα προέτρεπα τα παιδιά μου, για παράδειγμα, να ασχοληθούν με τις Τέχνες και συγκεκριμένα με τη μουσική. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι σε απογοητεύσουν, η μουσική δεν θα το κάνει ποτέ.

Μίλησέ μου λίγο για τα σχέδιά σου…
Μετά από μια σειρά συναυλιών στις ΗΠΑ και τον Καναδά, από τις οποίες επέστρεψα πριν μερικούς μήνες, τα σχέδια περιλαμβάνουν την προώθηση του τελευταίου προσωπικού μου δίσκου «Φυλαχτό». Και αν το επιτρέψουν οι εξελίξεις, την καλοκαιρινή περίοδο πια, κάποιες συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό με τους Γιώργο Νταλάρα, Χρήστο Νικολόπουλο και Eστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας.