Γιάννης Αθητάκης “Νιώθω πιο ώριμος και πιο αισιόδοξος για το μέλλον”

Το 2006 κέρδισε τον τίτλο του ωραιότερου άνδρα της Ελλάδας, κατακτώντας αργότερα και την τρίτη θέση στον διεθνή διαγωνισμό Mr Manhunt International. Ωστόσο, για τον Γιάννη Αθητάκη οι τίτλοι και το μόντελινγκ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία καλή αφορμή για να φύγει από το Ηράκλειο της Κρήτης και να ξεκινήσει ένα δύσκολο, αλλά πολύ δημιουργικό ταξίδι στην Αθήνα. Σήμερα ακολουθεί ακόμη πιστά την προτροπή της οικογένειάς του “δούλεψε, μην επαναπαυτείς” και, έτσι, καταφέρνει χρόνο με τον χρόνο να χτίζει μία αξιόλογη πορεία και να νιώθει περήφανος για τις προσωπικές του νίκες…

Συνέντευξη στον Θεόδουλο Παπαβασιλείου 

Γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Ηράκλειο, έτσι;
Στο Ηράκλειο της Κρήτης, ναι.

Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από τα χρόνια εκείνα;
Έχω πολλές αναμνήσεις από το Ηράκλειο – είναι η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα, γαλουχήθηκα εκεί πέρα. Σίγουρα έχω αναμνήσεις από την οικογένειά μου και από τη φύση της Κρήτης. Μου λείπει η φύση της Κρήτης. Μου λείπει η θάλασσα.

Μετά από τόσα χρόνια που είσαι στην Αθήνα, θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου να τα παρατάει όλα και να γυρνάει στην Κρήτη;
Όχι. Σε καμία περίπτωση. Μου αρέσει πάρα πολύ η Αθήνα, τη λατρεύω.

Τι θα σου έλειπε από την Αθήνα, αν γυρνούσες πίσω;
Τα πάντα σχεδόν. Ακόμα και η κίνηση στους δρόμους, που είναι πολύ ενοχλητική στην καθημερινότητα! Παρόλα αυτά, ο χρόνος μέσα στο αυτοκίνητο είναι για μένα δημιουργικός, η αναμονή αυτή…

Τι σκέφτεσαι σε αυτές τις φάσεις;
Είναι συνήθως οι μόνες ώρες που μπορώ να κάνω έναν απολογισμό για τη δουλειά μου, τη ζωή μου και “να τα πούμε λίγο με τον Γιάννη”. Οπότε περνάει δημιουργικά η ώρα, με ωραία μουσική.

Να υποθέσω ότι έχεις κάνει ήδη τον απολογισμό σου για το 2019;
Ναι, φυσικά.

Και; Θετικό το ισοζύγιο ή αρνητικό;
Φυσικά θετικό, και νιώθω και πολύ περήφανος γι’ αυτό. Πολύ περήφανος, γιατί το είχα πολύ άγχος, αλλά στο τέλος όλα πήγαν καλά.

Ποιες είναι οι πιο σημαντικές στιγμές του 2019 που έχεις ξεχωρίσει, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο;
Σε επαγγελματικό επίπεδο είναι το σίριαλ στο οποίο είμαι και μου αρέσει πάρα πολύ, γιατί γνώρισα συνεργάτες και ανθρώπους που έχω δεθεί μαζί τους. Μετά το θέατρο, όπου ξανασυνεργάστηκα μετά από πολλά χρόνια με τον Σταμάτη Φασουλή.
Γενικά, το 2019 μάθαινα κάθε μέρα νέα πράγματα για εμένα, όπως για παράδειγμα τις δυνατότητες που έχω και δεν περίμενα ότι τις έχω – όσον αφορά τους χρόνους, τη δουλειά, αν θα τα καταφέρω ή αν δεν θα τα καταφέρω. Εν τέλει, τα κατάφερα. Οπότε, αυτό με κάνει να νιώθω και πιο ώριμος και πιο δυνατός. Και, αν θέλεις, πιο αισιόδοξος για το μέλλον.

Υπάρχει κάτι που θες να αφήσεις πίσω σου, που θες να το ξεχάσεις;
Όχι. Γιατί και από τα λάθη και από τις αναποδιές έμαθα. Δεν θα γινόμουν καλύτερος, αν ήθελα απλά να τα ξεχάσω.

Πάμε πίσω στο ξεκίνημα. Πώς προέκυψε το μόντελινγκ;
Το μόντελινγκ ήταν ένα έναυσμα, αν θέλεις, για να φύγω από το Ηράκλειο. Σαν μια πετρούλα που πάτησα για να φύγω από την επαρχία.

Σε ενοχλούσε κάτι στη ζωή στο Ηράκλειο ή απλά ήθελες να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό στην Αθήνα;
Έχω τελειώσει λογιστικά και δούλευα ως λογιστής όπως ο πατέρας μου. Οπότε, είχα τη δουλειά μου έτοιμη, “στρωμένη”. Όμως ήταν που δεν μου άρεσε, δεν ήμουν εγώ. Ως άνθρωπος είμαι πιο δημιουργικός, οπότε έψαχνα ένα “πάτημα” για να φύγω από το Ηράκλειο.
Το μόντελινγκ μου έδωσε αυτή την αφορμή. Αλλά, και πάλι, ήταν κάτι που δεν με γέμιζε, γιατί δεν πρόσφερε κάτι σε μένα. Δεν ήταν αυτό που έψαχνα.

Η μετάβαση στον χώρο της υποκριτικής πώς έγινε;
Η αρχή έγινε όταν συμμετείχα ως μοντέλο στο σίριαλ “Στο παρά πέντε”. Όταν είδα όλη αυτή τη διαδικασία του γυρίσματος κ.λπ., είπα “Εδώ είμαστε!”. Ήδη το “μικρόβιο” είχε μπει πολύ πιο πριν, όταν είχαμε πάει μια εκπαιδευτική εκδρομή στην Επίδαυρο με το σχολείο. Εκεί είπα “Εντάξει, νομίζω ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου”.
Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι, και έκανα αυτό το γύρισμα. Τότε άρχισα να ψάχνω για σχολή. Παράλληλα δούλευα ως μοντέλο, γιατί μόνος μου συντηρούσα τον εαυτό μου στην Αθήνα, τα έξοδα ήταν αρκετά. Δεν μπορούσα αλλιώς να καλύψω οικονομικά και μια σχολή.
Έτσι, πήγα στο “Θέατρο των Αλλαγών”, όπου παρακολούθησα σεμινάρια τρία χρόνια κανονικά, με όλα τα μαθήματα μέσα, με εξαιρετικούς καθηγητές, όπως η κα Κομνηνού και ο κος Κιμούλης. Ήμουν πολύ τυχερός σε αυτό το κομμάτι.
Δούλεψα αρκετά στη σχολή. Τότε σταμάτησα το μόντελινγκ και εκεί είναι που ζορίστηκα πάρα πολύ, γιατί έπρεπε να κάνω δουλειές του ποδαριού, ώστε να μπορώ να συντηρώ τον εαυτό μου και να πληρώνω τα δίδακτρα της σχολής…

Δουλειές του ποδαριού, όπως;
Όπως σερβιτόρος, μπάρμαν, promotion. Διάφορα τέτοια. Αλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ.

Ο χώρος της υποκριτικής, οι συνάδελφοί σου, σε υποδέχτηκαν καλά, σε αποδέχτηκαν; Γιατί βλέπουμε διάφορες αντιδράσεις, κατά καιρούς, για ανθρώπους που μπαίνουν στην υποκριτική από άλλους χώρους…
Για μένα, το πιο σημαντικό πράγμα είναι η δουλειά. Δεν έχει σχέση με το αν “τα λες”, έχει σχέση με το πώς δουλεύεις για να “τα πεις”. Γενικά, με αποδέχτηκαν, δεν έχω κανένα παράπονο. Όχι όλοι, δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Και μερικοί δεν με έχουν αποδεχτεί ακόμα, αλλά είναι κάτι το οποίο δεν με απασχολεί.

Υπήρχε κάποιος, σε αυτά τα πρώτα βήματα, που ήρθε και σου είπε “Άσ’ το, δεν κάνεις, κάνε κάτι άλλο”;
Όχι, κανείς ποτέ.

Κάποιος που ήταν δίπλα σου από την αρχή και σου έλεγε “Συνέχισε, είσαι καλός”;
Η οικογένειά μου πάντα με πίστευε. Αλλά, παράλληλα, η κριτική τους ήταν και αυστηρή, “Δούλεψε, μην επαναπαυτείς”. Και αυτό ακόμη το έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Η δουλειά είναι αυτή που σε πάει μπροστά. Καλό είναι να έχεις το ταλέντο, δεν το συζητάω, αλλά σαν τη δουλειά τίποτα, για μένα. Είναι το βασικότερο σε οτιδήποτε και αν κάνεις, όχι μόνο στον χώρο της υποκριτικής.
Κατ’ αρχάς, για εμένα η υποκριτική δεν σταματάει πουθενά και ποτέ. Η δουλειά μας είναι τέτοια, που πρέπει συνέχεια να παρατηρούμε, να βλέπουμε τα πράγματα, να ακολουθούμε τις εξελίξεις, να παρατηρούμε ανθρώπους καθημερινά.

Υπάρχουν κάποια άτομα από τον χώρο που ξεχωρίζεις, που νιώθεις ότι ήταν σημαντική η στήριξή τους στην πορεία σου;
Σίγουρα έχω πάρει πολλά πράγματα από πολλούς, και θετικά και αρνητικά. Ακόμη και από άτομα με τα οποία διαφωνούσα με τον τρόπο που δούλευαν, έμαθα πράγματα: ότι, για παράδειγμα, δεν πρέπει να συμπεριφέρεσαι με αυτό τον τρόπο για να αποκτήσεις ένα ρόλο.
Ένα όνομα που θα ήθελα να αναφέρω, είναι ο κος Φασουλής, γιατί πραγματικά έχω πάρει πάρα πολλά πράγματα από εκείνον. Κάθε φορά που συνεργάζομαι μαζί του, είναι για μένα τεράστιο “σχολείο”. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει το θέατρο βαθιά, ένας άνθρωπος που είναι “ανοιχτός”, που σε αγκαλιάζει, που σου δίνει. Νιώθω πολύ περήφανος που έχω συνεργαστεί μαζί του.


Άμα είμαι υγιής και ενεργός, τα έχω όλα. Δεν θέλω τίποτα άλλο.


athitakis2

Δεύτερη χρονιά στο “Γυναίκα χωρίς όνομα”. Τι σου έχει δώσει μέχρι τώρα αυτή η σειρά;
Έχω κερδίσει πάρα πολλά από αυτή τη δουλειά, και ιδιαίτερα από θέμα εμπειρίας. Η τηλεόραση ήταν κάτι το οποίο δεν ήξερα τόσο καλά. Τώρα πια, μου έχει δώσει μεγάλη εμπειρία, από πλευράς χρόνου, από πλευράς διαφορετικής υποκριτικής σε σχέση με το θέατρο, από πλευράς ανθρώπων. Έχω αποκτήσει και φιλίες σε αυτό το σίριαλ.
Και ειδικά φέτος, θέλω να το αναφέρω, μου έφερε έναν μικρό-“μεγάλο” δάσκαλο: αυτός είναι ο μικρός που υποτίθεται ότι υιοθετώ στη σειρά, ο “Μανωλάκης”, ο Θανάσης Μπανούσης. Μιλάμε για ένα εξαιρετικό πλάσμα, που μου έχει δώσει απέραντη χαρά. Είναι ένα παιδάκι ηθικό, καλό, μιλάω μαζί του όπως μιλάμε εγώ κι εσύ, σαν να είναι μεγάλος. Είναι πολύ ώριμος για την ηλικία του, φοβερός επαγγελματίας, πάντα διαβασμένος. Μαθαίνω πράγματα από αυτόν – με διορθώνει και τρελαίνομαι όταν το κάνει αυτό! Έχω χαρεί πάρα πολύ γι’ αυτή τη συνεργασία με τον μικρό. Πάρα πολύ!

Σε μια σεζόν ιδιαίτερα ανταγωνιστική, τι θεωρείς ότι κάνει το “Γυναίκα χωρίς όνομα” να ξεχωρίζει και να κρατάει σταθερά τα πολύ καλά νούμερα που κάνει;
Είναι πολλά πράγματα. Από την παραγωγή, από το κανάλι που είναι το νούμερο 1 στην Ελλάδα… Είναι σίγουρα η σκηνοθεσία, είναι οι ερμηνείες, η γραφή της κυρίας Γεωργιάδου και της συγγραφικής της ομάδας.
Είναι ένα σίριαλ που θεωρώ ότι αφορά πολύ κόσμο. Οι ιστορίες που έχει, μπορούν να κάνουν τον καθένα να ταυτιστεί με κάποιον από τους ήρωες.

Έχετε συζητήσει καθόλου για το ενδεχόμενο συνέχισης της σειράς και για τρίτη χρονιά;
Ναι. Είναι ανοιχτά ακόμη όλα τα ενδεχόμενα, αλλά μάλλον η ζυγαριά τείνει στο να μη συνεχιστεί. Ίσως κάποια πράγματα πρέπει να σταματάνε κάπου στο peak τους, για να σου μείνει και ωραία ανάμνηση.

Τα όσα γράφονται για σένα κατά καιρούς τα διαβάζεις, σε επηρεάζουν;
Με επηρεάζουν, δεν είναι ότι δεν με επηρεάζουν, δεν είμαι και αναίσθητος! Αλλά, παρόλα αυτά, έχω πια μάθει να προστατεύομαι από κάποια δημοσιεύματα. Στην αρχή με πείραζαν πάρα πολύ κάποια από αυτά.

Είχες “θυμώσει” στις αρχές της χρονιάς για τις συχνές αναφορές στη σχέση που είχες τότε…
Κοίτα, όσον αφορά την προσωπική μου ζωή, πάντα θέλω να την προφυλάσσω.

Ναι, αλλά είσαι σε έναν χώρο που εκτίθεσαι…
Φυσικά…

Είχες άγνοια κινδύνου τότε; Δεν πίστευες ότι θα ασχοληθούν τόσο πολύ με αυτό το θέμα;
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα το κομμάτι αυτό τόσο καλά. Όχι ότι το ξέρω τώρα, απλά έχω περισσότερη εμπειρία. Παρόλα αυτά, ναι, με είχε πειράξει στην αρχή και με είχε επηρεάσει πολύ. Αλλά, ok, δεν κάνω και φόνο, δεν κάνω κάτι κακό.

Μετά από αυτή την εμπειρία, “μαζεύτηκες” λίγο, πρόσεχες περισσότερο;
Ναι, φυσικά, γιατί θέλω να απασχολώ με τη δουλειά μου, και όχι με την προσωπική μου ζωή.

Και τώρα γράφονται διάφορα για τη σχέση σου με την Ντόρα Μακρυγιάννη…
Με την Ντόρα είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι.
Είναι αυτό που σου ανέφερα πριν, ότι το “Γυναίκα χωρίς όνομα” έφερε στη ζωή μου κάποιους ανθρώπους. Ένας από αυτούς είναι η Ντόρα. Την αγαπώ πάρα πολύ, αλλά είμαστε μόνο φίλοι.

Έχουμε πει για τον απολογισμό του 2019. Προσδοκίες για το 2020;
Κοίτα, σίγουρα, αυτό που εύχομαι πάντα, μα πάντα, είναι να είμαι υγιής. Εάν έχω την υγεία μου, σημαίνει ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Και πάνω από όλα να δουλεύω. Θέλω να έχω δουλειά, να είμαι ενεργός ουσιαστικά.
Άμα είμαι υγιής και ενεργός, τα έχω όλα. Δεν θέλω τίποτα άλλο. Όλα τα άλλα έρχονται και παρέρχονται στη ζωή μας.