Γιάννης Δρυμωνάκος
“Είμαι πάντα ο εαυτός μου, και σε όποιον αρέσει!”

Έχει μια φυσική ευγένεια και μια συστολή. “Έτσι είναι οι αθλητές υψηλού επιπέδου”, θα πει κανείς. Παράλληλα, όμως, έχει και μια φοβερή άνεση, μαζί με λίγη τρέλα, που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι δικαίως βγήκε και “στο γυαλί”. Μέσα από την κουβέντα αυτή, ο Γιάννης Δρυμωνάκος αποδεικνύει, ακόμη μια φορά, την τεράστια αγάπη του για την κολύμβηση, τη μεγάλη του ευαισθησία για τα παιδιά, αλλά και το τι σημαίνει να είσαι πάντα “open book”… 

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

Παρατηρώντας τις αντιδράσεις του κόσμου απέναντί σου, πώς θεωρείς ότι έχεις “καταχωρηθεί” στο μυαλό του ευρύτερου κοινού; Ως πρωταθλητής κολύμβησης ή ως τηλεοπτικό πρόσωπο;
Θα το πάω αλλιώς: Το ότι με γνώρισαν περισσότερο μέσω κάποιων τηλεοπτικών εκπομπών –είτε ενός παιχνιδιού που είχε να κάνει με τον αθλητισμό και τη διαβίωση, είτε μιας ταξιδιωτικής σειράς– δεν με ενοχλεί καθόλου. Με ευχαριστεί περισσότερο, όμως, αν οι άνθρωποι με αναγνωρίζουν ως κολυμβητή και ως αθλητή που εκπροσωπούσα τη χώρα μου σε διεθνείς αγώνες.
Από τα 5 μέχρι τα 32 μου, έκανα πρωταθλητισμό και αγάπησα ένα σπορ, την κολύμβηση. Κάθε μέρα έδινα την ψυχή μου. Γι’ αυτή την ιδιότητα αισθάνομαι περισσότερη περηφάνια, από το να μου πει κάποιος “Α, σε είδα στο Survivor” ή “Σε είδα στους Θαλασσόλυκους”.

Τη συμμετοχή στο “Survivor” την καταλαβαίνω. Η ταξιδιωτική σειρά, όμως;
“Οι Θαλασσόλυκοι” είναι ένα κομμάτι που με εκφράζει πολύ, γιατί ταξιδεύω από τα 14 μου. Ήταν κάτι που μου είχε λείψει πάρα πολύ, από τη στιγμή που το 2016 σταμάτησα τον πρωταθλητισμό.
Είναι κάτι που αναζητώ με κάθε ευκαιρία και, με κάθε φθηνό εισιτήριο που πετυχαίνω, κοιτάω να ταξιδεύω. Σε κάθε ταξίδι “ανοίγουν” οι ορίζοντές σου, “ανοίγει” το μυαλό σου… όλα!

Σε στεναχωρεί το ότι ο αθλητισμός στην Ελλάδα ίσως δεν έχει τη θέση που του αξίζει; Όταν, δηλαδή, κάποιος αθλητής φέρει μια πολύ μεγάλη διάκριση, γίνεται χαμός 2-3 μέρες, και μετά… σιωπή. Είναι λίγο στη νοοτροπία μας αυτό;
Ο ερασιτεχνικός πρωταθλητισμός είναι πάρα πολύ σκληρός. Τα ολυμπιακά αθλήματα, που δεν έχουν την καθημερινή προβολή που έχει το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο, είναι δυστυχώς για μία τριετία στο περιθώριο, μέχρι να έρθουν οι Αγώνες.
Πολλές φορές, αυτή η τριετία είναι η δυσκολότερη για τους αθλητές που πάνε να διακριθούν στην Ολυμπιάδα. Κι όμως, δυστυχώς, βρίσκονται στο περιθώριο. Βέβαια, εμένα η προβολή δεν ήταν ποτέ το θέμα μου…

Πώς βλέπεις εσύ σήμερα τα πράγματα; Ασχολούμαστε οι Έλληνες με τον αθλητισμό;
Αυτό που παρατηρώ εγώ είναι ότι, όσο περνάνε τα χρόνια, το πράγμα βελτιώνεται. Οι άνθρωποι αρχίζουν σιγά-σιγά να ασχολούνται με τον αθλητισμό. Ακόμη και άνθρωποι που δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ πριν.
Ίσως αυτό να είναι ένα καλό που έκανε η κρίση. Οι άνθρωποι δεν είχαν λεφτά να πάνε σε καφετέριες και ταβέρνες, με αποτέλεσμα να “ξεσπούν” με έναν τρόπο πολύ πιο οικονομικό: άρχισαν να βγαίνουν έξω για να τρέξουν, να κάνουν μια ποδηλατάδα κ.λπ. Είναι κι αυτή μια εξήγηση…
Το καλό είναι ότι αρχίσαμε να προσέχουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας από πλευράς υγείας.

Γιατί συμβαίνει αυτό, κατά τη γνώμη σου; Είμαστε καλύτερα ενημερωμένοι; Μήπως είναι και λίγο “μόδα”;
Και τα δύο. Υπάρχει καλύτερη ενημέρωση λόγω Ίντερνετ πια, κάτι που δεν υπήρχε στο παρελθόν. Από την άλλη, είναι και η “μόδα”: το να είσαι fit, να έχεις έναν υγιεινό τρόπο ζωής, να αθλείσαι…
Έχουμε αρχίσει να προσέχουμε τι τρώμε, να προσέχουμε το σώμα μας, και όλο αυτό έχει βοηθήσει να μαθαίνουμε και πράγματα για τον αθλητισμό.
Αν εγώ π.χ. κάνω τρέξιμο ή προπονούμαι για τον μαραθώνιο, αρχίζω να αναγνωρίζω τους top μαραθωνοδρόμους. Αν πηγαίνω στη θάλασσα ή σε μια πισίνα και ασχολούμαι συστηματικά με την κολύμβηση, αρχίζω να μαθαίνω τους κολυμβητές. Aν παίζω ερασιτεχνικά τένις… καλά, τώρα βέβαια, ο Τσιτσιπάς “έχει πάει στον Θεό”. Τον ξέρουν όλοι…

Εσύ κάνεις προπόνηση σε παιδάκια. Θέλω, λοιπόν, να μου πεις το εξής: Μία γενιά που είναι στατική, μονίμως κολλημένη σε μια οθόνη, πώς βλέπεις να ανταποκρίνεται στο θέμα του αθλητισμού; Είναι εύκολο, θεωρείς, ένα παιδί σήμερα να κάνει τον αθλητισμό μέρος της ζωής του;
Αν μιλάμε γενικά για τον αθλητισμό, θεωρώ ότι ίσως δεν είναι και τόσο δύσκολο. Διότι οι εικόνες που έχουν και από τα social media, αλλά και από την τηλεόραση, είναι συνήθως άνθρωποι υγιείς, που προσέχουν τους εαυτούς τους – οι περισσότεροι τουλάχιστον, έτσι; Γι’ αυτό και όσοι είναι καταξιωμένοι σε έναν χώρο, όλο αυτό το “ρεύμα” των influencers, θεωρώ ότι πρέπει να δίνουν σωστές κατευθύνσεις στους νεότερους.
Οπότε, ακόμα κι αν τα παιδιά είναι στο κινητό, έχουν επιρροές που τους στρέφουν προς τον αθλητισμό και είναι ευκολότερο να πουν “ας κάνω και το X σπορ μου”. Στον πρωταθλητισμό, όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς.

Γιατί; Πιστεύεις ότι δεν θέλουν να δυσκολευτούν;
Ο πρωταθλητισμός συνεπάγεται πολύ σκληρή δουλειά και μεγάλη συγκέντρωση στον στόχο. Όμως αν περνάς πολλές ώρες σε μια οθόνη και έχεις όλων των ειδών τις επιρροές, αποσυντονίζεσαι, ξεφεύγεις. Και όταν ξεφεύγεις από τον στόχο σου, δεν είναι εύκολο να δώσεις το 100% σου και να συνεχίσεις να προσπαθείς γι’ αυτόν.
Άρα, οι πολλές ώρες στο Ίντερνετ έχουν μεν και τα καλά τους όσον αφορά τον αθλητισμό, αλλά αυτοί που ξεφεύγουν πια σε πολύ υψηλό επίπεδο μειώνονται. Η Ολυμπιακή ομάδα είναι σήμερα πολύ μικρό νούμερο, δυστυχώς…

Τώρα, βέβαια, δεν ξέρω και πόση υποστήριξη έχει από την Πολιτεία ένας αθλητής που κινείται σε υψηλό επίπεδο.
Πάντα ήταν πολύ δύσκολα…

Παρόλα αυτά, έχεις μάθει κάτι μέσα από αυτό το “πάρε-δώσε” με τα παιδιά; Υπάρχει κάτι που μπορεί να παρατήρησες και να σκέφτηκες “Δες, ρε παιδί μου, πόσο σοφά είναι τα παιδιά, τελικά”;
Αυτό που παρατηρώ στα παιδιά, τα τελευταία 4 σχεδόν χρόνια, είναι ότι είναι πιο “ξύπνια” στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον στόχο που έχουν να βάλουν. Επειδή έχουν τη γνώση μέσω της τεχνολογίας, βάζουν το μυαλό τους να δουλέψει και προχωράνε σε πράξεις πιο γρήγορα.
Από την άλλη, όμως, σε πολύ-πολύ υψηλό επίπεδο, εκεί που χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, είναι πιο φυγόπονα. Δεν είναι διατεθειμένα να “πονέσουν”, ψάχνουν τον εύκολο δρόμο. Ενώ εμείς ήμασταν λίγο “μαζοχιστές”, φτάναμε τον εαυτό μας στα όριά του, μας άρεσε το “ξύλο” κάθε μέρα!

Μέσα από την ενασχόλησή σου με την τηλεόραση, τι έχεις μάθει; Είτε καλό, είτε κακό…
Κατ΄ αρχάς, δεν είμαι πολύ καιρό στην τηλεόραση… Θεωρώ ότι δεν έχω αλλάξει ως χαρακτήρας, δεν με έχει αλλοιώσει, ούτε και νομίζω ότι “την έχω ψωνίσει”. Πάντα στη ζωή μου κρατούσα ήπιους τόνους, ό,τι κι αν είχα καταφέρει…

Αυτό είναι και ένα χαρακτηριστικό των αθλητών υψηλού επιπέδου, μου φαίνεται…
Μάλλον μάθαμε στη ζωή μας να έχουμε ένα balance, να μπορούμε να ανεβάζουμε λίγο το “κατέβασμα”, όταν πέφτουμε είτε ψυχολογικά, είτε σωματικά. Αλλά και να χαμηλώνουμε το πολύ “ανέβασμα”, ώστε να πατάμε στα πόδια μας. Υπάρχει, λοιπόν, αυτή η ισορροπία.
Τώρα… το κακό είναι ότι στην τηλεόραση υπάρχει ανοργανωσιά. Τουλάχιστον αυτό έχω παρατηρήσει εγώ, από τη μεριά μου, με τη μικρή μου εμπειρία… Σε πολλά προγράμματα, μπορεί να συνεννοούνται πολύ καιρό πριν, να έχει ενημέρωση ο Χ πρωταγωνιστής ή ο Χ παρουσιαστής για το τι θα κάνει. Σε αυτά που μου έχουν τύχει εμένα, “τρέχουμε” τελευταία στιγμή! Και στο παιχνίδι, και στο ταξιδιωτικό! Βέβαια, στη δεύτερη σεζόν των “Θαλασσόλυκων” ήμασταν καλύτεροι, πιο οργανωμένοι. Είναι μια δουλειά, στην οποία πρέπει να είσαι μονίμως alert.
Στον αθλητισμό δεν συμβαίνει αυτό. Δηλαδή οι περισσότεροι αθλητές κάναμε μια τετραετία προετοιμασία για ένα πράγμα, με πρόγραμμα… Αντίθετα, η τηλεόραση έχει λίγο αυτή την αναμπουμπούλα. Βέβαια, ως άνθρωπο, εμένα όλο αυτό το ξαφνικό με εξιτάρει.

Δεν θες να βαριέσαι και πολύ…
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα ποτέ να είμαι σε ένα γραφείο. Βέβαια, πολλές φορές, ειδικά τη χειμερινή περίοδο, το ψάχνω αυτό το γραφείο, την ηρεμία…

drymwnakos2

Μπα… δεν θα σου αρέσει!
Ναι, μπορεί να μη μου αρέσει. Αυτό το σασπένς, “Α, προέκυψε αυτό, θα τρέξεις εκεί”, με ανεβάζει. Αλλά θα ήθελα να υπάρχει και μια σχετική οργάνωση: “Ξέρεις κάτι; Του χρόνου θα κάνουμε αυτό”. Να αρχίζω να προετοιμάζω κι εγώ τον εαυτό μου, να σκεφτώ…
Είμαι του προγραμματισμού περισσότερο, ένα στάνταρ πρόγραμμα το προτιμώ στη ζωή μου.

Τώρα πλέον δίνεις και περισσότερες συνεντεύξεις. Σε βλέπω ότι γενικώς είσαι πολύ προσεκτικός σε όσα λες. Αυτό το είχες από πάντα; Ή, ενδεχομένως, έχεις πάθει και καμία…
…νίλα; (γέλια) Δεν θεωρώ τον εαυτό μου φοβερά συγκρατημένο. Είμαι πάντα ο εαυτός μου, και σε όποιον αρέσει!

Αυτό, μέχρι στιγμής, σου έχει βγει σε καλό ή σε κακό;
Δεν μου έχει βγει σε κακό. Πιθανόν να μην έχει τύχει κιόλας…
Νομίζω ότι τα λάθη που έχω κάνει, και ως άνθρωπος, αλλά και ως αθλητής, με έκαναν να είμαι λίγο πιο προσεκτικός την επόμενη φορά. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχω και την τρομερή την έκθεση, που κάτι στραβό θα μου στοιχίσει. Θέλω μια φυσιολογική, ήρεμη ζωή. Είμαι του μέτρου.

Σου έχουν φερθεί καλά τα ΜΜΕ, σε γενικές γραμμές;
Ναι, μια χαρά. Δεν υπάρχει και κάτι κρυφό, μωρέ… Και στους φίλους μου είμαι ο εαυτός μου, “έξω καρδιά”, αλλά και στον άνθρωπο που θα είναι δίπλα μου. Έχω ένα μέτρο, αλλά έχω και την τρέλα μου ταυτόχρονα. Είμαι “open book” τελείως!

Είσαι ο πρεσβευτής της εκστρατείας ενημέρωσης της Roche Hellas “Ο Αιμίλιος μας μαθαίνει για την αιμορροφιλία”. Θέλω να μου πεις λίγα πράγματα γι’ αυτήν.
Όταν με πλησίασαν από την εταιρεία και μου είπαν περί τίνος πρόκειται, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον το όλο εγχείρημα. Όταν συνειδητοποίησα ότι είναι και για παιδιά, είπα αμέσως “ναι”.
Τα παιδιά που πάσχουν από αιμορροφιλία πρέπει να είναι πολύ προσεκτικά, να αποφεύγουν τους τραυματισμούς. Αυτό κάνει το κολύμπι την καλύτερη άσκηση γι’ αυτά. Θέλω πολύ να βοηθήσω, ώστε να αγαπήσουν το κολύμπι και να αποφασίσουν να ασχοληθούν με αυτό.

Πριν εμπλακείς σ’ αυτή την εκστρατεία ενημέρωσης, εσύ ήξερες για την αιμορροφιλία;
Όχι, δεν ήξερα. Είναι κάτι σπάνιο, μία διαταραχή που έχει να κάνει με την πήξη του αίματος. Αλλά, και πάλι, δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι. Οι αιμορροφιλικοί είναι άτομα απόλυτα φυσιολογικά που, απλά, πρέπει να προσέχουν να μη χτυπήσουν. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν, λοιπόν, είναι το κολύμπι. Μου είπαν “Εκεί ακριβώς σε θέλουμε”, κι εγώ είπα “Μέσα, με κλειστά μάτια”!
Είμαι πολύ τυχερός, γιατί από την ημέρα που σταμάτησα τον πρωταθλητισμό, κατάφερα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα. Το να χρησιμοποιώ, όμως, την αναγνωρισιμότητά μου για να φέρω τα παιδιά κοντά στο κολύμπι, που είναι το πιο ακίνδυνο γι’ αυτά λόγω της ιδιαιτερότητας της υγείας τους, είναι ό,τι καλύτερο.

Τι άλλο προγραμματίζετε να κάνετε, λοιπόν, στο πλαίσιο της εκστρατείας αυτής;
Σκεφτόμαστε να οργανώσουμε ένα camp, ώστε να προσεγγίσουμε ανθρώπους και παιδιά που έχουν πάρει λίγο “στραβά” το κολύμπι. Συμβαίνει σε όλα τα παιδιά να θέλουν να κάνουν αυτό που τους απαγορεύεις. Του λες “όχι ποδόσφαιρο”, γιατί εκεί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χτυπήσει, και το παιδί θέλει να παίξει ποδόσφαιρο! Αν το στείλεις με το ζόρι να κάνει κολύμπι, αμέσως το βλέπει “στραβά”.
Αν μπορώ να βάλω ένα λιθαράκι, ώστε να γουστάρει λίγο περισσότερο το κολύμπι ή να το δει με άλλη ματιά, θα είναι επιτυχία. Εκεί είναι το δικό μου στοίχημα…

Με τους “Θαλασσόλυκους” τι γίνεται;
Και ο 2ος κύκλος έχει τελειώσει, προβλήθηκε στον ΣΚΑΪ τον Αύγουστο.

Υπάρχει καθόλου πρόβλεψη για 3ο κύκλο; Ξέρεις;
Είμαστε σε συζητήσεις, αν και ακόμη είναι πολύ νωρίς. Συνήθως κοιτάμε να οργανωνόμαστε κοντά στο Πάσχα, αν αποφασιστεί να γίνει κάτι.
Το έχει αναλάβει η εταιρεία PlanA το κομμάτι αυτό, και είμαι πολύ ευχαριστημένος που συνεργάζομαι μαζί τους. Στον 1ο κύκλο είχαμε πάει στα Δωδεκάνησα, στον 2ο πήγαμε Βόρειο Αιγαίο. Εγώ θα ήθελα πάρα πολύ, ως Γιάννης, να κάνουμε άλλους δύο κύκλους: Έναν στις Κυκλάδες που δεν είναι διαφημισμένες…

… και ήθελα να σε ρωτήσω με ποιο σκεπτικό επιλέγετε τα μέρη που επισκέπτεστε.
Ο στόχος είναι να προβάλουμε τα νησιά που δεν είναι τόσο διαφημισμένα. Οπότε, κοιτάμε να τα παρουσιάσουμε και να τα αναδείξουμε.
Θα μου άρεσε, λοιπόν, να κάνουμε έναν 3ο κύκλο στις Κυκλάδες, και έναν 4ο στο Ιόνιο.

Με τι άλλο ασχολείσαι τώρα; Για μια εταιρεία είχα διαβάσει…
Ναι, ισχύει. Έχουμε κάνει το “ID”. Παραπέμπει και στο “identity”, στην ταυτότητα ουσιαστικά, αλλά είναι και τα αρχικά μου. Παίξαμε έτσι.
Είναι εταιρεία ένδυσης, με κολυμβητικά είδη. Προς το παρόν, έχουμε βγάλει κάποια πόντσο, που είναι μπουρνούζια φορετά. Είμαι συνέταιρος με τον Γιάννη τον Μοντεσάντο, και ξεκινάμε σύντομα να βγάλουμε μαγιό, σκουφάκι και γυαλάκια.

Επαγγελματικά μόνο; Ή και για ερασιτέχνες;
Αυτή τη στιγμή επαγγελματικά. Έχω βάλει πάρα πολλά μαγιό στη ζωή μου, οπότε θεωρώ ότι είμαι έμπειρος στον τομέα αυτόν. (γέλια) Και στα σχέδια έχω λόγο, και στο print.
Θέλω να πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα έχουμε τα πρώτα μαγιό. Ήδη το μπουρνούζι έχει πάει πάρα πολύ καλά.

Είναι κάτι που είναι καλό να πούμε, και δεν το είπαμε;
Πέρα από τους “Θαλασσόλυκους”, έχω στα σκαριά και έναν “πιλότο” ταξιδιωτικό. Πρόκειται για ταξίδι με δραστηριότητα. Από snowboard σε kitesurf, παραπέντε, bungee, rafting, κανό… Έχω φτιάξει τον “πιλότο” μόνος μου, μαζί την κοπέλα μου, και περιμένουμε να δούμε πώς μπορούμε όλο αυτό να το βγάλουμε προς τα έξω.