Γιάννης Κουκουράκης
“Δεν φοβήθηκα ποτέ να εκφράσω την άποψή μου, κι ας είναι και λίγο οξεία. Πολλές φορές και πολύ…”

Σε εκείνον υποσχέθηκα ότι θα θυμηθώ να γράψω δύο πράγματα: ότι ανακυκλώνει τα πάντα και ότι “του γυρνάει το μάτι” όταν ακούει για κακοποίηση ζώου. Στον εαυτό μου υποσχέθηκα ότι θα γράψω το εξής: συναντώντας τον Γιάννη Κουκουράκη, δεν “συνάντησα” πουθενά τον οξύθυμο και νευρικό Κωνσταντή. Ούτε ακόμα κι όταν ένας άσχετος κύριος μάς διέκοψε 3 φορές χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ούτε κι όταν 2-3 άλλες φορές μας διέκοψαν για να μας πουλήσουν διάφορα. Ήταν τόσο ευγενής και υπομονετικός, που πραγματικά μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Μεγαλύτερη και από την ίδια την –ομολογουμένως εντυπωσιακή– εμφάνισή του… 

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

Τι να μην σε ρωτήσω;
Για οικογένεια, φίλους και προσωπικά. Τα θεωρώ πολύ ιερά πράγματα για να τα εκθέσω. Υπάρχουν, βέβαια, και άνθρωποι που μέσω της προσωπικής τους ζωής θέλουν να είναι συνέχεια στο προσκήνιο. Ο καθένας έχει τα δικά του φίλτρα.

Ίσως κάποιοι να το θεωρούν “αναγκαστικό” κομμάτι της δουλειάς τους…
Καλά, έχουν χάσει την μπάλα αν το θεωρούν έτσι. Μάλλον πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους τους.

Λοιπόν, είσαι στο αυτοκίνητο, έχεις αναμμένο το ραδιόφωνο και, όπως οδηγείς, ακούς “Να σε μισήσω είν’ αργά…”. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι;
“Πάλι;” (γέλια)

Τόσο πολύ;
Ας πούμε ότι το ακούω 3,8 φορές τη μέρα, κατά μέσον όρο…

Προλαβαίνεις να δεις τη σειρά;
Τη βλέπω από το web. Τις ώρες που παίζεται, εγώ είμαι στο θέατρο. Οπότε, φροντίζω να μαζεύονται 2 με 5 επεισόδια και τα βλέπω μαζί.

Είσαι από τους ανθρώπους που βλέπουν τον εαυτό τους, δηλαδή…
Ναι, ναι… γιατί κρατάω σημειώσεις, παρατηρώ τον εαυτό μου, παρατηρώ τους συνεργάτες μου. Ουσιαστικά, είναι μελέτη της δουλειάς: βλέπεις τα λάθη σου, προσπαθείς να τα διορθώσεις, τι δεν σου άρεσε, τι θα ήθελες να ξανασυμβεί… Είσαι πια απ’ έξω και βλέπεις σαν “τρίτο μάτι” κάτι έτοιμο. Όταν είσαι μέσα εκεί, δεν μπορείς να καταλάβεις ακριβώς τι γίνεται και πώς μπορεί να έχει βγει.

Και τι συμπέρασμα βγάζεις, βλέποντάς σε;
Δεν έχω συναίσθημα όταν με βλέπω. Λέω “Αυτός κάνει αυτό”, όχι “εγώ”. Και τις φωτογραφήσεις σε περιοδικά έτσι τις αντιμετωπίζω. Ποτέ δεν βάζω “εμένα”. Είναι ο “αυτός” ο άνθρωπος που βλέπω – για να μπορώ να δω λίγο ξεκάθαρα το τοπίο. Ε ναι, δεν θα πω “Παναγία μου, πώς βγήκα”! (γέλια)

Δεν έχεις βγάλει συμπέρασμα για σένα, ως “Κωνσταντή”, δηλαδή; Και δεν εννοώ αν είσαι καλός ή κακός. Εννοώ να σκεφτείς “Ναι, τελικά αυτό είχα στο μυαλό μου όταν πήρα τον ρόλο”…
Τότε δεν μπορούσα να έχω ολοκληρωμένη εικόνα, γιατί δεν είχα τα σενάρια όλα. Μας τα έδιναν σιγά-σιγά. Προσπαθώντας, όμως, να καταλάβω τι διάβαζα τότε, νομίζω ότι είμαι κοντά σε αυτό.

Κακός χαρακτήρας, ρε παιδί μου… Ή όχι;
Δεν ξέρω. Νομίζω ότι σε όλους τους ανθρώπους υπάρχουν όλα τα χρώματα – από το μαύρο, μέχρι το ολόλευκο. Είναι γραμμένοι όλοι οι χαρακτήρες έτσι, που κανείς δεν είναι αμιγώς καλός ή αμιγώς κακός. Συνήθως, ένας αδικημένος άνθρωπος μπορεί να γίνει πάρα πολύ σκληρός, γιατί υπάρχει ένα αγκάθι… Είναι λίγο σαν παιδί αυτός. Μπορεί να είναι από αθώος, “αγαθιάρης” και τρυφερός, μέχρι πολύ σκληρός, σχεδόν δολοφόνος.

Ανησυχείς λίγο μήπως σε “στοιχειώσει” ο Κωνσταντής;
Όχι. Αν ανησυχούσα για την κάθε δουλειά ότι μπορεί να με “στοιχειώσει”, θα καθόμουν σπίτι μου.

Το λέω, επειδή η συγκεκριμένη σειρά είναι φοβερά δημοφιλής.
Ίσα-ίσα, χαίρομαι την επιτυχία της σειράς, γιατί είναι οι κόποι μας, οι κόποι των συνεργείων που δουλεύουν μαζί μας, όλων αυτών των ανθρώπων που εργάστηκαν για το αποτέλεσμα αυτό· είναι μια ομαδική δουλειά. Και, αν μη τι άλλο, δεν το κάνεις ποτέ περιμένοντας να πάει μέτρια. Μόνο χαρά μπορώ να νιώσω – ούτε φόβο, ούτε ανησυχία.

Πάντως, εγώ θεωρώ ότι τον Κωνσταντή κάποια στιγμή θα καταλήξουμε να τον συμπαθούμε…
Εντάξει, υπήρχαν και περίοδοι που φοβήθηκα ότι θα μου πετάνε γιαούρτια και ντομάτες στον δρόμο… (γέλια)

Δεν σου έχουν πετάξει τίποτα ακόμα; Καλά είσαι!
Όχι! Παραδόξως όχι! Και κανένας δεν μου έχει μιλήσει άσχημα.

Ξέρουμε αν η σειρά θα συνεχιστεί και του χρόνου; Έχετε εσείς καθόλου ενημέρωση;
Φήμες λένε ότι “ναι”. Τώρα, επισήμως, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα κάτι. Λέγονται πολλά.

Υπάρχει κάτι που να θυμάσαι έντονα από τα γυρίσματα; Είτε γιατί ήταν πάρα πολύ αστείο, είτε γιατί δεν “έβγαινε” με τίποτα η σκηνή;
Κατ’ αρχάς, ας πάμε στα δύσκολα. Οι σκηνές που εγώ θεωρώ πολύ πιο δύσκολες είναι αυτές που έχουν εσωτερικότητα. Έχω και πολλές σκηνές με καβγάδες – αλλά οι καβγάδες είναι πιο εύκολοι.

Δεν σας πιάνουν τα γέλια στους καβγάδες;
Όχι! (παύση) Ψέματα λέω… (γέλια) Προφανώς και μας πιάνουν πριν από κάποιες σκηνές, γιατί είναι το κλίμα τέτοιο. Αλλά στον καβγά θα φωνάξεις, θα σε κρατήσει κάποιος, θα γίνει μια “μανούρα”, κάτι θα γίνει. Στις “εσωτερικές” σκηνές που πρέπει να είσαι ευαίσθητος, να συγκινηθείς… Αυτές είναι δύσκολες.

Έχει τέτοιες σκηνές ο Κωνσταντής;
Τελευταία είχα αρκετές. Και ήταν εξουθενωτικό, γιατί έπρεπε να αποφασίσω πώς θα τις χειριστώ, δεδομένου ότι είναι ένας ρόλος “σκληρόπετσος”… Δεν μπορείς να πηγαίνεις ψάχνοντας με έναν τέτοιο χαρακτήρα. “Βουτάς” στο σκοτάδι και πας.
Είναι αυτά τα μικρά “κρακ” που, σε μία ώρα ρόλου, μπορεί να είναι 4 δευτερόλεπτα. Αλλά είναι καθοριστικά. Υπάρχουν ολόκληρες ταινίες, που μπορεί να θυμάσαι έναν ηθοποιό μόνο γι’ αυτά τα 4 δευτερόλεπτα…

Πολύ δύσκολο μου ακούγεται…
Θέλει μεγάλη συγκέντρωση. Πρέπει να ξεχάσεις τη ζωή σου, να ξεχάσεις τον κόσμο γύρω σου, τις κάμερες – γιατί έρχονται, σου φτιάχνουν τα μαλλιά, σου φτιάχνουν τα κοστούμια… Πρέπει να το ξεχάσεις όλο αυτό και να μπεις στο “τούνελ” μέσα.
Μπορεί να αποσυγκεντρωθείς από το παραμικρό: να πετάξει ένα πουλί, ένα αεροπλάνο, να χτυπήσει ένα κινητό την ώρα που δεν πρέπει. Αλλά πρέπει κι εσύ να είσαι σε αυτό το mood, το οποίο πολλές φορές το κουβαλάμε και στο σπίτι. Αυτό είναι το πιο ψυχοφθόρο. Το οποίο, βέβαια, λυτρωτικά, συνήθως φεύγει με το που τελειώνει η σκηνή.


Αν ανησυχούσα για την κάθε δουλειά ότι μπορεί να με “στοιχειώσει”, θα καθόμουν σπίτι μου.


Πάντως, εμένα μου φαίνεσαι γενικά ήρεμος. Δεν ξέρω αν είσαι όντως…
Όλοι αυτό λένε! Υπάρχουν και οι “κρίσεις”, βέβαια. Δεν προκύπτουν εύκολα, αλλά όταν γίνονται… γίνονται!

Έχω διαβάσει ότι γράφεις σενάρια. Τι είναι αυτό που μπορεί να σε βάλει στη διαδικασία να γράψεις;
Μία ιδέα, ένας χαρακτήρας που μπορεί να έχω πλάσει με το μυαλό μου, μέχρι και η ανάγκη μου να επικοινωνήσω ένα μήνυμα. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να έχω απαντήσει πολύ συγκεκριμένα πράγματα στον εαυτό μου, για να προχωρήσω στη συγγραφή ενός έργου: τι θέλω να πω, σε ποιους απευθύνομαι και γιατί. Αν νιώσω ότι έχω ελλιπείς απαντήσεις σε ένα από αυτά τα τρία ερωτήματα, δεν υπάρχει λόγος να κάτσω να το γράψω.

Ναι, αλλά αυτό είναι ολόκληρο “σχέδιο”! Άλλος μπορεί να πει “Εκεί που περπατούσα, είδα ένα λουλουδάκι που είχε φυτρώσει σ’ έναν βράχο και σκέφτηκα πώς μπορεί να φυτρώσει ζωή σε ένα τέτοιο ξερό μέρος…”, και να κάτσει να γράψει.
Εγώ έχω πολύ μεγάλο “κόλλημα” με αυτό. Ξεκινάει όλο από το μυαλό μου. Δεν έχει τύχει να “αρπαχτώ” από ένα γεγονός της ζωής, από δικά μου βιώματα. Μπορεί και να τύχει, ποιος ξέρει…
Προς το παρόν, μου αρέσει να δημιουργώ από το μηδέν έναν άλλο κόσμο, άλλους χαρακτήρες που κανένας δεν έχει σκεφτεί ποτέ, θα είμαι ο πρώτος που θα τους φανταστεί. Και μετά, μαζί με τους ανθρώπους που θα συνεργαστώ, αυτό θα το κάνουμε μια πράξη, μια εικόνα. Αυτό με τρελαίνει εμένα σαν ιδέα…

Έχεις τατουάζ καθόλου;
Δεν έχω και δεν θα έκανα ποτέ.

Χάριν της ερώτησης, ας πούμε ότι θα έκανες ένα, με μια φράση που σε χαρακτηρίζει απόλυτα, που είναι “πυξίδα ζωής” για σένα. Ποια θα ήταν αυτή;
Έλα ντε! Τώρα μου έρχονται διάφορα, του τύπου “Bad karma is a bitch” ή, ας πούμε, “Κάνε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό”. Πιστεύω στην ενέργεια, με την έννοια “Καν’ το το καλό εσύ…”.

…και θα σου επιστραφεί; Είσαι αυτής της άποψης;
Αν ήταν έτσι, οι μισοί άνθρωποι θα ήταν πλούσιοι – με την έννοια της πληρότητας.

Τόσοι πολλοί κάνουν το καλό;
Υπάρχουν πάρα πολλοί καλοί άνθρωποι, που είναι μίζεροι, δυστυχισμένοι…
Δεν ξέρω αν επιστρέφεται το καλό, αλλά για μένα το σημαντικότερο είναι: “Πέσε με το κούτελό σου καθαρό, με τη συνείδησή σου καθαρή, και θα κοιμηθείς ήρεμα”. Στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το ζητούμενο.

Σε έναν χώρο όπως ο δικός σας, που είναι τόσο ανταγωνιστικός, πόσο εύκολο είναι να το τηρήσει κάποιος αυτό;
Είναι θέμα χαρακτήρα, νομίζω. Το να κάνεις κακό σε κάποιον είναι άσχημο, ούτως ή άλλως. Το να υπερασπιστείς όμως το δίκιο σου, και ας “ξεμπροστιάσεις” τον άλλον, είναι άλλη υπόθεση. Εφόσον νιώθεις ότι προσβάλλεσαι, εφόσον νιώθεις ότι προσβάλλεται ένας συνάδελφός σου, δεν μπορείς να μείνεις αμέτοχος. Γιατί γίνονται “τέρατα”…
Tο να ραδιουργήσεις, όμως, δεν βοηθά κανέναν. Ούτε κι εσένα θα βοηθήσεις, θα σου γυρίσει μπούμερανγκ.
Εγώ, ας πούμε, πάω, κάνω τη δουλειά μου και φεύγω. Μπορεί να μάθω πράγματα μετά από έναν χρόνο. “Α”, λέω, “έγινε αυτό; Αλήθεια; Κάτω από τη μύτη μου; Ε, και;”. Μέχρι εκεί φτάνω.

Αυτό είναι και αυτοπροστασία λίγο…
Πολύ! Το να μην ξέρεις το “από πίσω”. Δεν σε ενδιαφέρει να αναλώνεσαι σε αυτό, άμα είσαι εστιασμένος στη δουλειά σου και κοιτάς να είσαι σωστός σε αυτό που κάνεις. Πάντα ήμουν έτσι, όμως. Και στο σχολείο, και στο πανεπιστήμιο. Δεν με νοιάζει να μαθαίνω τι λένε οι άλλοι – ούτε το αρνητικό, ούτε το θετικό.

Ούτε ανάλογα με το ποιος το λέει;
Εντάξει… αν το πει κάποιος του οποίου τη γνώμη υπολογίζω, προφανώς θα με επηρεάσει. Και θα ζητήσω και την άποψή του. Ε, τώρα, αν είναι ένας άνθρωπος που εμένα δεν μου καίγεται καρφί αν είναι δίπλα μου ή σε άλλη χώρα, δεν θα δώσω καμιά σημασία.

Ούτε αν γραφτεί κάτι για σένα; Κι αυτό “άσ’ το να πάει”;
Δεν ασχολούμαι. Αλλά δεν μπορείς να αρέσεις και σε όλους.
Επίσης, υπάρχουν συμπάθειες – αντιπάθειες στον χώρο. Έχω δει κριτικές για παραστάσεις οι οποίες είναι “μάπα”, και είναι λες και πάνε για Όσκαρ. Και λες “Τώρα, εντάξει…”. Και υπάρχουν και περιπτώσεις, που ο ηθοποιός είναι πάρα πολύ καλός, αλλά δεν “τα έχει καλά” με κάποιον… Οπότε, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Γι’ αυτό και δεν επηρεάζομαι.
Εμένα το ζητούμενό μου είναι να συνεργάζομαι όμορφα, να ζω αξιοπρεπώς από αυτό, να περνάω καλά στη δουλειά, να γνωρίζω ανθρώπους που έχουν να μου δώσουν κάτι, και έχω να τους δώσω κι εγώ. Κάθε δουλειά να με εξελίσσει. Από εκεί και πέρα, για όλους μπορεί να γραφτεί κάτι, τι να γίνει…

Κοιτάζοντας το instagram σου, είδα ότι σε μερικές φωτογραφίες αναπτύσσεις κάποιες απόψεις σου. Ένα σχετικά πρόσφατο που είχες γράψει ήταν με αφορμή τις φωτιές στην Αυστραλία. Είναι “ασφαλές”, πιστεύεις, κάποιος γνωστός να “εκτίθεται” έτσι γράφοντας την άποψή του, ειδικά αν είναι και λίγο οξεία;
Μια χαρά είναι. Δεν μπορώ να ζω σε ένα καθεστώς φόβου, μήπως πουν κακό πράγμα για μένα. Ούτε να σκέφτομαι να μιλήσω, επειδή μπορεί να χάσω followers ή να με αντιπαθήσουν κάποιοι. Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος γενικώς. Και ούτε με θεωρώ “παιδαγωγό του κόσμου”, ούτε “δημόσιο πρόσωπο”.
Θα πω τη σκέψη μου – η οποία δεν είναι πολιτικοποιημένη, έτσι; Και μέχρι εκεί. Δεν φοβήθηκα ποτέ να εκφράσω την άποψή μου, κι ας είναι και λίγο οξεία. Πολλές φορές και πολύ· δεν πειράζει… Ουσιαστικά, λέω αυτά που δεν θα έλεγε ένα κείμενο, θα τα κόβανε.
Ούτως ή άλλως, υπάρχει έκθεση. Ο κόσμος, μέσα από την ανωνυμία των social, μπορεί να εκφραστεί με τα χειρότερα ή με τα καλύτερα. Τώρα, αν εσύ ζεις με βάση αυτό, έχεις χάσει τον στόχο της ζωής σου.

Σε ρώτησα ειδικά για το σχόλιο περί Αυστραλίας, επειδή κάνεις μια σύνδεση του τύπου “εδώ καταστρέφεται ο πλανήτης, κι εμείς κάνουμε λες και δεν μας αφορά, με μόνη μας έγνοια τα blog, τις selfie” κ.λπ. κ.λπ.
Το ξέρεις ότι εκεί ζουν καμήλες; Στην Αυστραλία! Αποφάσισε, λοιπόν, η κυβέρνηση της Αυστραλίας να εκτελέσει καμήλες γιατί έπιναν νερό, που ήταν απαραίτητο για το σβήσιμο των πυρκαγιών! Και λες τώρα, “Αλήθεια;”. Εδώ οι άνθρωποι καταναλώνουμε τα πάντα, έχουμε το αλάθητο, και ξαφνικά αποφασίζουν “θεοί” να εκτελούν πλάσματα του πλανήτη, επειδή πίνουν νερό; Aυτό το πράγμα ήταν εξωφρενικό!
Και, μετά, ασχολούμαστε με το τι παγιέτα θα φορέσει η άλλη στο τάδε ριάλιτι ή στην τάδε εκπομπή, και αν η άλλη έχασε 3 γραμμάρια ή 5 κιλά. Ε, εντάξει… Ευτυχώς είμαι από τους προστατευμένους ανθρώπους, εν μέρει, γιατί δεν έχω τηλεόραση στο σπίτι.

Από επιλογή;
Από επιλογή, καθαρά. Πάει τουλάχιστον επταετία.
Ενημερώνομαι από το Ίντερνετ, θα διαβάσω εφημερίδες, θα ακούσω από άλλους και κάτι “ξέμπαρκα”. Έχω κατεβάσει και κάτι application για ειδήσεις στο κινητό μου και επιλέγω εγώ από πού θα τις διαβάσω. Οπότε έχω ένα φίλτρο.

Θυμάσαι κάτι που να είδες και να σου είχε κάνει εντύπωση;
Θυμάμαι έντονα ότι, κάθε φορά που πήγαινα στην Κρήτη, στις γιορτές, η τηλεόραση στο σπίτι έπαιζε, και τύχαινε να πετύχω ειδήσεις. Και είχε μια καταστροφολογία… με έπιανε ένα τρελό άγχος, έλεγα “Παναγία μου, ήρθε το τέλος του κόσμου!”. Γι’ αυτό ο κόσμος έχει ισοπεδωθεί εγκεφαλικά και έχει “κάτσει κάτω”. Αυτό είναι και λίγο καλλιεργημένο…
Από ένα σημείο και μετά, λες “Εντάξει, μάνα μου, έτσι είναι τα πράγματα. Αλλά όχι και ακριβώς”: ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει, θα συνεχίσουν να γεννιούνται παιδιά, θα συνεχίσουν να πεθαίνουν άνθρωποι από ασθένειες ή από γήρας, θα συνεχίσουν να ανθίζουν τα δέντρα, θα συνεχίσει η ζωή να υπάρχει. Πώς να το κάνουμε…

Και, παράλληλα με τη μιζέρια, συνυπάρχει ο κόσμος των social media, με όλη αυτή την “γκλαμουριά” – όλοι περνάνε ωραία, όλοι με ακριβά αυτοκίνητα, όλοι με ακριβά ρούχα. Αυτό πώς γίνεται;
Αυτή την απορία έχω κι εγώ, αλλά μάλλον με αυτήν θα μείνω. Όλο αυτό το παράλληλο σύμπαν που βιώνουμε (γιατί παράλληλο σύμπαν είναι) είναι στα όρια του αστείου και της ανησυχίας. Αυτό το ψεύτικο. Ευτυχώς δεν το κάνουν πολλοί. Για κάποιους είναι αλήθεια, αλλά για τους περισσότερους wannabe υποπραγματικότητα…

Το θέμα είναι ότι πολλοί το μιμούνται, χωρίς να μπορούν να το υποστηρίξουν στην πραγματικότητα.
Τι να σου πω τώρα… Εγώ δεν μπορώ να το παίξω “Κροίσος”, από τη στιγμή που ζω με 5€ τη μέρα, για παράδειγμα. Ούτε να πω ότι είμαι αστροναύτης, τη στιγμή που δεν ξέρω ούτε άλγεβρα.
Είμαστε σε μια εποχή που, κακά τα ψέματα, η εικόνα παίζει μεγάλο ρόλο, σύμφωνα με την άποψη των περισσότερων τουλάχιστον. Αλλά ευτυχώς αποδεικνύεται ότι, εν τέλει, το respect το έχουν οι άνθρωποι που έχουν κάτι να πουν, ασχέτως της εμφάνισής τους. Αυτό το βλέπουμε και από το καλλιτεχνικό στερέωμα, και από ηθοποιούς, τραγουδιστές, και από δημοσιογράφους.
Έχει κουραστεί ο κόσμος από το “πλαστικό”, θέλει το αυθεντικό. Και το αυθεντικό πάντα κερδίζει, δεν χάνει. Δεν θέλω να πιστέψω ότι είμαστε όλοι αποχαυνωμένοι…

Έχω διαβάσει σε συνέντευξή σου το εξής: “Έχω βγει, έχω περάσει καλά, δεν στερήθηκα τίποτα, ξεσάλωσα στο σημείο που επιτρέπω στον εαυτό μου”. Αυτό, το τελευταίο, θέλω να μου το εξηγήσεις…
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Αν οδηγείς μηχανή και θέλεις να πιεις, θα πιεις στο σημείο που σου επιτρέπει να φτάσεις σπίτι σου. Αυτό έχει να κάνει με όλους τους τομείς της ζωής.


Ο κόσμος, μέσα από την ανωνυμία των social, μπορεί να εκφραστεί με τα χειρότερα ή με τα καλύτερα. Τώρα, αν εσύ ζεις με βάση αυτό, έχεις χάσει τον στόχο της ζωής σου.


Δεν αφήνεις τον εαυτό σου να ξεφύγει ποτέ;
Τον αφήνω να ξεφύγει. Αλλά στον βαθμό που δεν θα επηρεαστώ. Γιατί να ξεφύγεις σε βαθμό που θα σε επηρεάσει αρνητικά;

Στην πραγματικότητα, σε ρωτάω ποιες είναι οι “κόκκινες γραμμές” σου…
Δεν ξέρω ακριβώς. Οι ενοχές και οι αντοχές του καθένα είναι εντελώς προσωπικό ζήτημα. Εγώ δεν ένιωσα ποτέ ότι μου στερώ την ελευθερία μου – ποτέ.
Έχεις, ας πούμε, ένα παιδί. Θα το αφήσεις να φάει γλυκά, αλλά δεν θα το αφήσεις να φάει 10 πιάτα, γιατί μετά θα σου ξερνάει. Αυτό είναι. Προνοείς…
Έκανα τις τρέλες μου όταν έπρεπε. Και ήθελα να τις κάνω στον σωστό χρόνο, ώστε να μην έχω απωθημένα. Αυτής της άποψης είμαι: να έχεις κάνει αυτά που θες για να ξέρεις τι είναι, ώστε μετά να κάνεις τις επιλογές σου πιο ξεκάθαρα.

Θέλω να μου μιλήσεις λίγο και για το θέατρο. Φέτος πρωταγωνιστείς σε μία από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις της σεζόν: “Όποιος θέλει να χωρίσει… να σηκώσει το χέρι του”, στο Θέατρο Ήβη.
Φέτος είναι λίγο “πάω από το σπίτι μου στο “σπίτι” και στο “σπίτι””. Δηλαδή, και στη δουλειά στην τηλεόραση είναι τέτοιο το κλίμα, που νιώθω πραγματικά σαν να πηγαίνω σπίτι μου. Αλλά και στο θέατρο νιώθω σαν να πηγαίνω σπίτι μου. Ένα πράγμα ασύλληπτα όμορφο…
Τώρα, σχετικά με το έργο, είναι μια φρέσκια κωμωδία, που εγώ πιστεύω ότι αφορά τους πάντες, τουλάχιστον τη γενιά τη δικιά μας, που ξέρουμε λίγο-πολύ τι πάει να πει social media, Ίντερνετ… Αλλά, και πάλι, όλες οι ηλικίες το παρακολουθούν άνετα. Μιλάει για τις σχέσεις, πώς μπορούν να ανατραπούν όλα μέσα σε μια νύχτα, τα “θέλω” των ανθρώπων.

Και ο δικός σου ρόλος;
Εγώ είμαι ο Μιχάλης, ο οποίος είχε έναν χωρισμό με τη Νατάσα, η οποία Νατάσα παντρεύεται αύριο τον Ιάκωβο. Είμαι ο μεγάλος της έρωτας που είχα φύγει για το Λονδίνο. Επιστρέφω και ξαναβρίσκομαι με τη Νατάσα, και προσπαθώ να την πείσω να μην παντρευτεί, για να είναι μαζί μου. Και με αφορμή αυτή τη νύχτα, εξελίσσεται η ιστορία.
Ο κόσμος φεύγει από την παράσταση ανάλαφρος, χαρούμενος… Γινόμαστε μια όμορφη παρέα – και το κοινό, και επί σκηνής. Κι αυτό είναι πολύ γλυκό και όμορφο.

Και, φυσικά, είναι και το πρώτο θεατρικό έργο του Γιώργου Καπουτζίδη…
Το οποίο και έχει σκηνοθετήσει. Ο ίδιος δεν παίζει.

Για πες λίγο… πώς είναι γενικά ως συνεργάτης, ως άνθρωπος;
Υπέροχος. Νομίζω ότι δικαίως έχει την αγάπη του κόσμου. Είναι ένα τόσο καλόψυχο πλάσμα, εξαιρετικός συνεργάτης. Τουλάχιστον 1-2 φορές την εβδομάδα θα έρθει για να δει και την παράσταση. Όχι για να κάνει παρατηρήσεις, έρχεται για την παρέα – έχει μεγάλη διαφορά και σημασία αυτό. Μπορεί να βγούμε και όλοι μαζί για ποτό, μπορεί να πάμε για φαγητό μετά την παράσταση…
Δεν έχει επιλέξει τυχαία τα άτομα που επέλεξε. Για κάποιον λόγο, όλοι “δέσαμε” μεταξύ μας και, πραγματικά, ο ένας νοιάζεται για τον άλλον. Αυτό δεν συμβαίνει σε όλες τις δουλειές…

Θα συνεργαζόσουν μαζί του, σε περίπτωση που θα έκανε πάλι κάτι τηλεοπτικά;
Σύμφωνα με την εμπειρία που έχω, δεν θα το σκεφτόμουν καθόλου! Είναι ένας άνθρωπος που πραγματικά έχει μπει μες στην καρδιά μου. Αυτό που εκπέμπει, αυτό είναι κιόλας. Δεν είναι “φτιαχτό”, δεν είναι “για τον κόσμο”. Είναι ένας άνθρωπος που, δεν ξέρω, “έχει καταπιεί τον ήλιο”…
Και, επίσης, μου αρέσει πάρα πολύ το ότι ο Γιώργος έχει το θάρρος της γνώμης του, δεν εγκλωβίζεται σε ταμπού. Μιλάει ανοιχτά, υπερασπίζεται τη ζωή του, τα δικαιώματα του ανθρώπου. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν φοβάται.

Μα ο καθένας, τελικά, δεν έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει;
Για μένα, ναι. Αλλά το ότι εγώ το θεωρώ αυτονόητο, δεν σημαίνει ότι το θεωρεί και ο παραδίπλα. Αυτό εμένα με τρομάζει. Φοβάμαι να παραδεχτώ ότι η δική μου λογική δεν είναι η κοινή λογική. Γιατί, πολλές φορές, νιώθω σαν εξωγήινος. Πάντα όμως ήμουν έτσι, από μικρός. Πολλά δεν μου “κολλούσανε”.

Όπως;
Ας πούμε ο γάμος, έτσι όπως τον έχω δει να γίνεται. Γιατί εγώ έρχομαι και από την Κρήτη, που είναι μια παράδοση μεγάλη ο γάμος, είναι μια τεράστια βιομηχανία χρημάτων. Εγώ το βλέπω εντελώς ψυχρά: είναι ένα συμβόλαιο. Θα μαζευτούμε 2.000 κόσμος, θα βγάλει το ζευγάρι κάποια χιλιάρικα… και μετά από 2-3 χρόνια, μπορεί να χωρίσουν και να γίνει “το κάγκελο του κάγκελου”.
Όνειρο ζωής το ’χει η άλλη να φορέσει νυφικό αξίας 5.000 ευρώ, τη στιγμή που δουλεύει για 800. Και λες “ρε κούκλα, πάρε αυτά τα λεφτά να πας με τον γκόμενο ένα ταξίδι” ή “αν γεννήσεις, να τα χρησιμοποιήσεις για τη γέννα σου, για κάτι χρηστικό”.
Ή όπως το να κρίνεις έναν άνθρωπο από τις προτιμήσεις του. Ή το θέμα της αισθητικής. Όλο αυτό γύρω μου με κουράζει, πώς να σου πω… Κάνω μεν “blend in”, αλλά κάνω και “blend out”…

Στην τηλεόραση, λοιπόν, είσαι στην πιο επιτυχημένη σειρά της σεζόν. Στο θέατρο, σε μία από τις πιο επιτυχημένες εισπρακτικά παραστάσεις φέτος. Δύο στα δύο. Πώς τα κατάφερες;
Δεν μου έχει χαριστεί τίποτα…

Στην τύχη πιστεύεις;
Δεν ξέρω. Για οτιδήποτε έχω κάνει, έχω δουλέψει πολύ. Σίγουρα είναι και θέμα επιλογών. Και για τις δύο δουλειές πέρασα από δοκιμασία, δεν είναι ότι χτύπησε το τηλέφωνο και είπαν “Γιάννη μου, έλα εδώ να σε κλείσουμε τώρα, μην ψάχνεις δουλειά”. Απλά τις θέλησα πολύ αυτές τις δουλειές και είχα αποφασίσει ότι θα τις πάρω. Δεν θα πω ότι “νιώθω πολύ τυχερός που είμαι σε αυτή τη δουλειά”, γιατί την πήρα με το σπαθί μου.
Δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω τώρα αυτό… Όταν είχα ακούσει ότι θα γίνει αυτή η δουλειά στο θέατρο, είπα “Εγώ θα είμαι εκεί”. Αλλά και όταν άκουσα για τη σειρά, είπα “Εγώ θα είμαι εκεί”.
Έχω δυο δουλειές που λειτουργούν σαν ζυγαριά, με φέρνουν σε ισορροπία: δράμα – κωμωδία. Μακάρι να το έχω σε όλα τα χρόνια που θα δουλεύω. Για φαντάσου να είχα δράμα και το πρωί, δράμα και το βράδυ… Εντάξει τώρα, είπαμε!