Γιώργος Μπούνιας: «Η Τέχνη παραμένει ζωντανή και εμπνέεται από την τωρινή δυσκολία»

Το έργο του «Το φιλί», το οποίο φιλοξένησε και το CNN, είναι αυτό που τον συγκινεί περισσότερο αυτή την περίοδο. Γιατί; Γιατί οι συνθήκες μάς θυμίζουν «την αξία που έχει να μπορούμε χωρίς περιορισμούς, χωρίς μάσκες και αντισηπτικά, να ξαναδώσουμε με τους ανθρώπους μας ένα μεγάλο φιλί!». Ο Γιώργος Μπούνιας είναι ένας εικαστικός καλλιτέχνης που εμπνέεται από το παρελθόν, επηρεάζεται από τα μηνύματα του παρόντος και αγαπά να δίνει δεύτερες ευκαιρίες μέσα από την Tέχνη του…

Συνέντευξη στον Θεόδουλο Παπαβασιλείου

_Αν σου ζητούσα να μας συστηθείς μέσα από πέντε σημαντικούς σταθμούς της ζωής σου, ποιοι θα ήταν αυτοί;
Κατ’ αρχάς, πέραν των σπουδών μου σε μια χώρα πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως η Ιταλία, οι πέντε σταθμοί στη ζωή μου που με σημάδεψαν σε ανθρώπινο και καλλιτεχνικό επίπεδο, ήταν: Αναμφίβολα το 2007, η πρακτική μου άσκηση στο Βατικανό, ως συντηρητής έργων Τέχνης και αρχαιοτήτων. Σημαντικός σταθμός ήταν, επίσης, όταν επέστρεψα το 2009 στην Ελλάδα, η θέση μου ως συντηρητής έργων Τέχνης και αρχαιοτήτων στην επιστημονική ομάδα ανάδειξης και ενοποίησης του αρχαιολογικού χώρου της Μπρεξίζας Μαραθώνα, του Ιερού των Αιγυπτίων Θεών.
Στη συνέχεια, ήρθε η πρόσκληση για συμμετοχή στο «Μικρό Παρίσι των Αθηνών» το 2016, σημείο καθοριστικό στην πορεία μου. Πολύ σημαντικός σταθμός στην πορεία μου ήταν η υλοποίηση της πρώτης μου ατομικής έκθεσης, με τίτλο «Κρανίου τόπος», στο ξενοδοχείο Μπάγκειον στην Αθήνα. Τέλος, σπουδαία στιγμή ήταν και η συνεργασία μου με γκαλερί στο Μιλάνο, η οποία αναμένεται να ολοκληρωθεί μετά τη λήξη της πανδημίας.

_Ας μάθουμε κάτι παραπάνω από τους εν λόγω σταθμούς. Η πρακτική άσκηση στο Βατικανό τι σου άφησε ως εμπειρία;
Το Βατικανό ήταν όνειρο ζωής, πριν ακόμα φύγω για σπουδές στην Ιταλία! Από μικρός χανόμουν στον υπέροχο διάκοσμο της Cappella Sistina, μέσω εικόνων που έβλεπα από βιβλία. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στο Βατικανό, στο πλαίσιο της πρακτικής μου άσκησης, ότι ήδη από τα προπύλαια του Αγίου Πέτρου, ένιωσα ένα δέος σεβασμού και αναγνώρισης του μεγαλείου μιας υπέρτερης δύναμης. Εκεί το “θείο” συναντά την Tέχνη και αντίστροφα! Η εμπειρία ήταν σαφέστατα δυνατή σε όλα τα επίπεδα.
Τέλος, η διαδικασία συντήρησης έργων τόσο μεγάλης πνευματικής και καλλιτεχνικής αξίας μεγάλων δημιουργών, όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, δίνουν μεγάλη αυτοπεποίθηση και γνώση, ώστε να ανοίξει ο δρόμος της επαγγελματικής σου σταδιοδρομίας.

_Το τελευταίο διάστημα εκφράζεσαι μέσα από την ομάδα του «Μικρού Παρισιού»; Ποια η φιλοσοφία αυτής της ομάδας;
Για εμένα είναι μεγάλη τιμή η εμπιστοσύνη της ομάδας του «Μικρού Παρισιού», με εμπνευστή τον Μάριο Στρόφαλη και καλλιτεχνική επιμελήτρια τη Λία Κουτελιέρη, γιατί με βοηθά να εκφράζομαι κάθε φορά πάνω σε θέματα που αφορούν στην κοινωνία μας, όπως η σύγχρονη θέση της γυναίκας, η σχέση τέχνης και περιβάλλοντος, ο ρατσισμός κ.λπ.
Στο φεστιβάλ συμμετέχουν πάνω από 500 καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ουσιαστικά, μιλάμε για ένα “πολυφεστιβάλ”, το οποίο προωθεί και τον εθελοντισμό, πέρα από τον πολιτισμό και την Τέχνη.

_Πάμε λίγο σε αυτή την ιδιαίτερη ατομική έκθεση, με έργα ζωγραφικής πάνω σε κρανία. Τι σε οδήγησε, τι σε ενέπνευσε και επέλεξες τον συγκεκριμένο τρόπο δημιουργίας και έκφρασης;
Η πρώτη μου επαφή με κρανία έγινε πριν χρόνια, σε επίσκεψή μου σε έκθεση στο εξωτερικό. Μετά από καιρό, ένας φίλος μού παρέδωσε ένα βοοειδές κρανίο που βρήκε πεταμένο στη φύση, για να το συντηρήσω. Τότε έπιασα τον εαυτό μου να “φλερτάρει” καλλιτεχνικά και, έτσι, μου γεννήθηκε η ιδέα να εφαρμόσω την τέχνη που έκανα πάνω σε καμβάδες, πάνω στη λευκή επιφάνεια του κρανίου.
Το 2012, λοιπόν, ξεκίνησα να συλλέγω κρανία κερατοφόρων ζώων, κυρίως βοοειδών, από τη φύση. Μέσα από την καλλιτεχνική μου ματιά, τα κρανία ζουν δεύτερη ζωή ως έργα Τέχνης, φιλοτεχνημένα με πολύτιμους λίθους, χρώματα και σχέδια. Το κρανίο λειτουργεί ως φυσικό γλυπτό, πάνω στο οποίο εφαρμόζω την τέχνη μου.

_Συνήθως οι καλλιτέχνες, παρόλο που απευθύνονται στο κοινό, είναι μοναχικοί άνθρωποι. Αυτό έχει να κάνει καθαρά με τις συνθήκες εργασίας, την έμπνευση και την συγκέντρωση που απαιτείται ή πιστεύεις ότι υπάρχουν κι άλλοι λόγοι;
Θα έλεγα ότι επικρατεί εσφαλμένη αντίληψη γύρω από το θέμα! Οι καλλιτέχνες είναι κανονικοί άνθρωποι, με καθημερινές συνήθειες.
Παρ’ όλα αυτά, για εμένα η στιγμή της δημιουργίας των έργων μου είναι σίγουρα «μοναχική στιγμή», γιατί εκείνη τη στιγμή έχω χρέος στην Τέχνη που υπηρετώ να αποτυπώσω με εύγλωττο τρόπο τα ερεθίσματα και τα συναισθήματα που με ενέπνευσαν! Αυτή η διαδικασία είναι μια μαγική στιγμή, γιατί δύσκολα διακρίνεις τα όρια μεταξύ του “δούναι” και του “λαβείν”.
Όσο καταθέτεις την ψυχή σου στο έργο, τόσο γεμάτος νιώθεις. Χαρίζοντας, έτσι, στον εαυτό σου την ιδανικότερη μορφή ψυχοθεραπείας. Ακόμα και όταν η ολοκλήρωση μιας δουλειάς σου μπορεί να σε οδηγήσει σε αφόρητη ψυχική ένταση, πόνο ή δάκρυα. Γιατί, στο τέλος, όλο αυτό αποτελεί τεράστια λύτρωση για τον καλλιτέχνη.

_Η πανδημία έφερε επιπλέον περιορισμούς στις κοινωνικές επαφές, μεγαλύτερη απομόνωση. Αυτό πώς αλλάζει τον προσανατολισμό της δικής σου δημιουργικής διάθεσης;
Η πανδημία χτυπάει πολλά μέτωπα. Έχει επηρεάσει την ανθρωπότητα με αδιανόητες συνέπειες. Ενώ πλήγμα για τους καλλιτέχνες έχει αποτελέσει και η οικονομική ασφυξία, στην οποία έχουμε οδηγηθεί τους τελευταίους μήνες. Εκθέσεις ακυρώνονται, εκδηλώσεις ματαιώνονται – και όλα αυτά επ’ αόριστον. Από μόνη της, η κατάσταση συρρικνώνει όποια διάθεση θα είχαμε να εργαστούμε και να δημιουργήσουμε.
Η Τέχνη, όμως, επιβίωσε στους αιώνες, υπερνικώντας κάθε δυσκολία. Γιατί όσοι έχουμε την τιμή να την υπηρετούμε, εμπνεόμαστε από τη διάθεση να παραμείνουμε πιστοί απέναντί της. Κι έτσι, η δημιουργικότητα παραμένει ζωντανή και προσανατολίζεται σε νέες κατευθύνσεις, εμπνευσμένες από την τωρινή δυσκολία μεν, αλλά όχι την αξεπέραστη πραγματικότητα.

_Ποιες άλλες συνέπειες έχει αυτή η κρίση που περνάμε σε σένα προσωπικά και στον κλάδο της Τέχνης ειδικότερα;
Η κρίση έχει επηρεάσει και εμένα σε πολλά επίπεδα – συναισθηματικά, ψυχολογικά, οικονομικά. Ο κλάδος μας βάλλεται υπέρμετρα, καθώς για τους περισσότερους η Τέχνη αποτελεί το μοναδικό μέσο επιβίωσης, το οποίο τώρα έχει αφανιστεί. Για τον λόγο αυτόν, είναι αναγκαία η στήριξη των καλλιτεχνών με οποιονδήποτε τρόπο και κατά προτεραιότητα.

_Υπάρχει κάποιο έργο σου που ξεχωρίζεις περισσότερο από τα άλλα; Που σε κάνει να νιώθεις υπερήφανος;
Υπάρχουν διάφορα έργα μου που θα ξεχώριζα και είμαι υπερήφανος για όλα! Αυτήν την περίοδο, όμως, προέχει στη συνείδηση και στο συναίσθημά μου το έργο μου με τίτλο «Το φιλί» (ζωγραφική σε καμβά). Αυτό το έργο είχα την τιμή να το φιλοξενήσει το CNN!
Με συγκινεί ιδιαίτερα κάθε φορά που το αντικρίζω, καθώς πλέον έχουμε διαπιστώσει περισσότερο από ποτέ την αξία που έχει να μπορούμε, χωρίς περιορισμούς, χωρίς μάσκες και αντισηπτικά, να ξαναδώσουμε με τους ανθρώπους μας ένα μεγάλο φιλί!

_Τι άλλο να αναμένουμε από σένα στο προσεχές μέλλον, κορονοϊού επιτρέποντος πάντα;
Είμαι βέβαιος ότι ο κορονοϊός δεν θα κρατήσει για πάντα, και η Τέχνη, όπως άλλωστε και η ζωή, θα συνεχιστεί.
Αυτό το διάστημα ετοιμάζω τη δεύτερη ατομική μου έκθεση, μετά την επιτυχία της πρώτης έκθεσής μου, «Κρανίου τόπος». Αυτή η νέα έκθεση προσανατολίζεται σε αντίθεση, αλλά και σε φυσική εξέλιξή της. Η οποία, βλέπετε, ήταν και προφητική, όπως αποδείχτηκε. Μετά την «Κρανίου τόπος», γιατί να μην ακολουθήσει η αναγέννηση, ακόμα και μετά τα ερείπια και τις στάχτες…;

➥ Μπορείτε να βρείτε τον Γιώργο Μπούνια στο Instagram https://instagram.com/giorgio_bounias



Abbvie
GSK