Γιώργος Χριστοδούλου
«Δεν υπάρχει στο θέατρο εύκολος ή δύσκολος ρόλος. Όλοι οι ρόλοι έχουν τις απαιτήσεις τους»

Η μακρόχρονη και επιτυχημένη πορεία του στο θέατρο αποτελεί εγγύηση. Εγγύηση για την εμβληματικότητα του έργου που επέλεξε, εγγύηση για την ποιότητα του θιάσου και των συντελεστών. Γι’ αυτό και ο Γιώργος Χριστοδούλου δεν χρειάζεται να πει πολλά. Μια συνομιλία μαζί του αρκεί για να σε πείσει ότι τον «Φονιά» φέτος δεν πρέπει να τον χάσεις.

συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου 

Ψάχνοντας κανείς πληροφορίες για τον «Φονιά», διαπιστώνει ότι πρόκειται για ένα έργο ιδιαίτερα δημοφιλές. Τι είναι αυτό που, κατά τη γνώμη σας, το καθιστά σταθερή αξία στις επιλογές σκηνοθετών και θιάσων;
Δεν ξέρω ποια είναι η σταθερή αξία για τις επιλογές κάποιων σκηνοθετών ή ηθοποιών. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι, διαβάζοντας το έργο, στάθηκα σε ένα σημείο. Στη στιγμή που ο Αντώνης Αντωνίου το 1981, στο πρώτο ανέβασμα του έργου, ρώτησε το Μήτσο Ευθυμιάδη «Τι θέλουμε να πούμε με το έργο, ρε Μήτσο;», και εκείνος μ’ ένα χαμόγελο που σε ηρεμούσε απάντησε «Πολλές φορές, Αντώνη, σημασία δεν έχει το τι λες, αλλά ο τρόπος που το λες».
Είναι ένα έργο που σε προβληματίζει και σε φέρνει σε αδιέξοδα. Τα ημιτόνια της γραφής του αγγίζουν ευαίσθητες χορδές που πάλλονται και σε αναστατώνουν.

Περί τίνος πρόκειται ακριβώς; Μιλήστε μας λίγο για την ιστορία…
«Δώδεκα χρόνια φυλακές, δώδεκα χρόνια κάγκελο», λέει ο Σάββας στην αδελφή του, Μαρία. Τα δυο αδέλφια, Μαρία και Σάββας, συναντιούνται μετά από δώδεκα χρόνια φυλακής του Σάββα. Ο Κώστας, ο άντρας της Μαρίας, και το Λαμόγιο ο Ταρζάν έρχονται να συμπληρώσουν και να τινάξουν το έργο στα ύψη.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι συγκρούσεις τους είναι τόσο δυνατές και τόσο ανθρώπινες παράλληλα, που έχω την αίσθηση ότι κάθε λέξη του κειμένου είναι ένα πύρινο βόλι.
Είναι έργο δύσκολο, διότι πρέπει να είσαι τόσο καλά καταρτισμένος και διαβασμένος, για να μπορέσεις και να μπορέσουν με τη σειρά τους οι χαρακτήρες να φτάσουν σε τέτοια σημεία σύγκρουσης, που να ξεπεράσουν ανθρώπινες αξίες. Η κάθε λέξη είναι τόσο καλά προσεγμένη και τοποθετημένη, που πιστεύω πως αυτό είναι που δίνει στον «Φονιά» τόση μεγάλη αξία.

giorgos-xristodoulou2

Μέσα από τη μελέτη και του δικού σας ρόλου, πού καταλήγετε τελικά: Είναι οι άνθρωποι πάντα αυτό που φαίνονται; Πόσο εύκολα μπορεί ένα θύμα (φαινομενικά) να λειτουργήσει, υπό διαφορετικές συνθήκες, ως θύτης;
Την απάντηση τη δίνει καλύτερα ο Μήτσος Ευθυμιάδης. Μιλάς με τους ανθρώπους, όποιοι είναι αυτοί, τους κοιτάς στα μάτια και, μόλις γυρίσεις την πλάτη, πραγματικά αισθάνεσαι να σε διαπερνούν και να καρφώνονται χιλιάδες βελόνες στην πλάτη σου.
Με την έναρξη του έργου μαθαίνουμε πως ο Σάββας επιστρέφει σπίτι του μετά από δώδεκα χρόνια φυλακή και, παράλληλα, δεν ξέρουμε τις αιτίες που ανάγκασαν τον Σάββα να βρεθεί στη φυλακή. Και σιγά-σιγά ξετυλίγεται το κουβάρι.
Και εδώ έρχεται να απαντήσει ο συγγραφέας, γιατί εκεί στηρίζει ο Μήτσος τον Φονιά. Πώς και οι δύο χαρακτήρες του έργου, Σάββας και Μαρία, είναι ταυτόχρονα και θύματα και θύτες.

Το συγκεκριμένο έργο είναι αρκετά “βαρύ” και με μεγάλες απαιτήσεις. Υπάρχουν τρόποι “προστασίας” για τον ίδιο τον ηθοποιό, ο οποίος ερμηνεύει σε σταθερή βάση ένα ρόλο τόσο έντονο, με συνεχείς συναισθηματικές μεταπτώσεις;
Ο Φονιάς έχει πάρα πολύ μεγάλες απαιτήσεις. Οι τρόποι προστασίας για τον ηθοποιό είναι να ερευνήσει, να ψάξει τον χαρακτήρα που πρέπει να υποδυθεί. Συγκεκριμένα, εγώ τον Σάββα: Πώς έζησε τα παιδικά του χρόνια, πώς μεγάλωσε, πώς λειτούργησε μέσα στην οικογένεια και πώς έφτασε στο φόνο. Και παράλληλα, στην κορυφαία στιγμή του έργου, να πει την φράση κλειδί: «Ήρθα να μάθω την αλήθεια, και θα τη μάθω». Δεν υπάρχει στο θέατρο εύκολος ή δύσκολος ρόλος. Όλοι οι ρόλοι έχουν τις απαιτήσεις τους. Αρκεί να εμβαθύνεις σε αυτούς.
Να ψάξεις και να αποκρυπτογραφήσεις τα ενδόμυχα της ψυχής του κάθε χαρακτήρα. Εάν θέλεις να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου και το λειτούργημά σου, τρόποι προστασίας δεν υπάρχουν. Απλά βουτάς και κολυμπάς.

Τι θα ανακαλύψει για τον εαυτό του ο Έλληνας θεατής του 2020, κατά τη γνώμη σας, παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη παράσταση;
Θα ανακαλύψουμε αυτό που εγώ στηρίζω και πιστεύω εδώ και χρόνια. Το Ελληνικό έργο πατάει γερά τα πόδια του. Έχει ρίζες βαθιές. Οι Έλληνες συγγραφείς αγάπησαν το Ελληνικό έργο, έδωσαν την ψυχή τους και πραγματικά ανέβασαν τον πήχη πάρα πολύ ψηλά.
Το μέγεθος του «Φονιά» πραγματικά είναι τόσο μεγάλο, που νομίζω αγγίζει και ξεπερνάει τα όρια ενός πολύ μεγάλου διεθνούς έργου. 

giorgos-xristodoulou3

Και τα πρακτικά του πράγματος: Ποιοι οι βασικοί συντελεστές, πότε και πού μπορούμε να σας δούμε;
Οι συντελεστές του έργου:
Γιάννης Διαμαντόπουλος. Αγαπημένος φίλος, ο οποίος με την μπαγκέτα του πραγματικά μας έδωσε τη γραμμή, το στίγμα, για να μπορέσουμε να φτάσουμε στο σημείο που είμαστε τώρα. Και θέλω να πιστεύω πως θα φανούμε αντάξιοι στο μέγεθος του έργου και του Γιάννη Διαμαντόπουλου.
Διονύσης Τσακνής. Όταν μου εξέφρασε την επιθυμία ο Γιάννης Διαμαντόπουλος να γράψει μουσική ο Διονύσης Τσακνής, η χαρά μου ήταν μεγάλη. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ καλλιτεχνικά, όμως η ευγένεια, το ήθος και, πάνω απ’ ολα, η μουσική του σύνθεση μάς άφησε ανεξίτηλη σφραγίδα για τον Φονιά. Διονύση, φίλε, ευχαριστώ.
Νόνη Ιωαννίδου. Συνεργάτης χρόνια στο θέατρο. Έχει στηρίξει το θέατρο και πραγματικά το θεωρώ τιμή μου που είναι πάντα στο πλάι μου. Φιλαράκι γνήσιο, αληθινό. Ηθοποιός με αστείρευτο ταλέντο. Μακριά από φώτα, ανεβαίνει τον Γολγοθά της με πίστη σε αυτό που κάνει.
Τζώνη Θεοδωρίδης. Φίλος αγαπημένος. Νομίζω πως δεν θα υπήρχε καλύτερη επιλογή για τον ρόλο του Ταρζάν. Ο Τζώνη εμφανίζεται στο θέατρο μετά από απουσία αρκετών χρονών και πραγματικά η επιτυχία του θα είναι μεγάλη. Είναι έξοχος.
Κωνσταντίνος Τζέμος. Καινούργιος συνεργάτης στο θέατρο με ποιότητα και, πάνω απ’ όλα, με μια ευγένεια που ήρθε και έδεσε μ’ όλη την υπόλοιπη ομάδα.
Δέσποινα Βολίδη. Η σκηνογράφος μας και, πάνω απ’ όλα, φίλη του Θεάτρου. Το ήθος της και η καλλιτεχνική της αξία, απεριόριστα. Χρόνια δίπλα μας, έχει δώσει τον καλύτερό της εαυτό.
Σπύρος Κάρδαρης. Δεν ξέρω εάν δεν τον είχα δίπλα μου αν θα υπήρχε Θέατρο. Σπύρο, ευχαριστώ.
Κώστας Ματσιούλας. Σχεδιασμός ήχου. Εξαίρετος συνεργάτης, αλλά πάνω απ’ όλα φίλος αληθινός εδώ και χρόνια.
Τζωρτζίνα Πιτιανούδη. Copyright φωτογραφιών. Η πιο γλυκιά φωτογράφος. Μια υπέροχη ψυχή που προστέθηκε τα τελευταία χρόνια στην ομάδα.
Θοδωρής Κωνσταντοπουλος. Σκηνοθέτης, χρόνια φίλος, που με την αισθητική και σκηνοθετική ματιά του σχεδίασε και δημιούργησε όλα τα μπάνερ και τη σύνθεση φωτογραφιών-βίντεο και των δύο έργων. Θοδωρή, πολλά «σ’ ευχαριστώ».
Celestine Μαργαρώνη. Βοηθός σκηνοθέτη. Με λίγα λόγια, ο σάκος του μποξ. Αμέριστη η βοήθειά της και για τα δυο έργα.
Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω τη Βάσω Σωτηρίου προσωπικά, καθώς και τη Νάντια Γιαννούλη και ‘Ολγα Κομνηνού από τη “We Will”, που έχουν αναλάβει την προβολή και την επικοινωνία της παράστασης.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους.

INFO
Ο «Φονιάς» παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Ώρα έναρξης: 21:00
Θέατρο Έαρ Βικτώρια
Mαγνησίας 5, Αθήνα
Τηλ.: 210-8220020