Δημήτρης Γκοτσόπουλος: «Με αφορούν τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε»

Δεν γίνεται να μην τον συμπαθήσεις. Και όχι μόνο επειδή τον έχεις συνδέσει με έναν πολύ συμπαθή τηλεοπτικό χαρακτήρα που παρακολουθείς κάθε βράδυ. Είναι παράλληλα και εκείνος ο ενθουσιασμός που εκπέμπει όταν μιλάει για όσα τον επηρεάζουν βαθιά, εκείνο το “χάσιμο” στις σκέψεις του όταν προσπαθεί να μετατρέψει σε λέξεις τα συναισθήματά του, αλλά κυρίως εκείνη η ευγενής συστολή που δεν περιμένεις να συναντήσεις σε έναν άνθρωπο τόσο αναγνωρίσιμο και λατρεμένο από το κοινό. Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος είναι σίγουρα ένας άνθρωπος για τον οποίο αξίζει να διαβάσεις.

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

_«Θέλω να παίζω ακόμα και με το βλέμμα. Η ομορφιά δεν βρίσκεται σ’ αυτό που φαίνεται», έχεις πει. Στην πραγματική ζωή, όμως, αρκούν μόνο τα βλέμματα για να επικοινωνήσουν οι άνθρωποι; Μπορούμε να εκφράσουμε το ίδιο τα συναισθήματά μας φορώντας μάσκες;
Η σιωπή πολλές φορές μπορεί να γίνει το πιο ισχυρό μέσο επικοινωνίας – και το βλέμμα βοηθά πάρα πολύ σ’ αυτό. Για να “ακούσεις”, όμως, τον εαυτό σου, πρέπει να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματά σου, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο με το βλέμμα. Εν αρχή ην ο λόγος! Αν δε μιλήσεις, αν δεν εκφραστείς, αν δε διαφωνήσεις…
Ας πούμε ότι το βλέμμα είναι η κορυφή της πυραμίδας. Η βάση είναι άλλα πράγματα: είναι το χαμόγελο, είναι ο λόγος, ο τρόπος που ακούς τη φωνή του άλλου… Όλοι οι μύες του προσώπου “μιλάνε”… Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση που συζητάμε, προέχει η υγεία και η ασφάλειά μας.

_Και τι γίνεται στο θέατρο, τώρα που παίζεις σε μια αίθουσα γεμάτη “μασκοφόρους”; Αυτό που εισπράττεις από το κοινό εξακολουθεί να είναι το ίδιο;
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω διαφορά. Ακούω την ανάσα τους, τα γέλια… Ακούω το κλάμα τους, στην υπόκλιση βλέπω μάτια συγκινημένα… Νομίζω ότι για μένα είναι το ίδιο.
Κι αυτό που έχω πει για το βλέμμα δεν ισχύει μόνο για το θέατρο. Μου αρέσει γενικώς στη ζωή μου: μπορεί να είμαι πάνω στη μηχανή και να παρατηρώ τα βλέμματα των ανθρώπων, να ψάχνω ένα βλέμμα που θα με μετατοπίσει, θα με τροφοδοτήσει, έστω και στιγμιαία. Επενδύω πάρα πολύ σ’ αυτό, μ’ ενδιαφέρει…

_Τι διάβαζες μικρός;
Όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε πάρα πολύ η μυθολογία. Μετά, επειδή ήθελα να γίνω θεολόγος, άρχισα να διαβάζω κείμενα θρησκευτικά. Γενικώς το θέμα με τον Θεό πάντα με απασχολούσε.
Ωστόσο, η ουσιαστική μόρφωση ξεκίνησε μετά το λύκειο, όταν άρχισα να διαβάζω την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Φιλοσοφία, πράγματα που πυροδοτούσαν τον εσωτερικό μου κόσμο. Στον στρατό, ας πούμε, διάβασα πάρα πολύ. Χαρακτηριστικά, θυμάμαι όταν ήμουν ένα μήνα σε ένα φυλάκιο στη Λήμνο απομονωμένος, διάβασα γύρω στα 24 βιβλία και περιοδικά ποικίλης ύλης. Αλλά το θέμα είναι αυτά που διαβάζεις να έχεις την ικανότητα να τα διοχετεύσεις και να τα εφαρμόσεις στη ζωή σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι…

_Σε βοήθησαν καθόλου όλα αυτά στη δουλειά σου;
Πάρα πολύ! Εμπνέομαι, ψάχνω… Πολλές φορές ψάχνω να διαβάσω ένα ποίημα, ένα άρθρο, μια έρευνα που να με ενθουσιάσει, για να νιώσω ότι έχω ανακαλύψει κάτι καινούργιο που δεν το ήξερα. Αυτό με τροφοδοτεί πάρα πολύ.

_Σε παρακολουθώ να μιλάς με τέτοιο ενθουσιασμό και πραγματικά μου κάνει εντύπωση. Είσαι πολύ “ανοιχτός” σε όλα…
Πιστεύω ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε. Κι εμείς, οι άνθρωποι, ευτυχώς ή δυστυχώς, έχουμε μόνο πέντε αισθήσεις, αλλά υπάρχουν περισσότερες ως γνωστόν – υπάρχουν πράγματα, που πρέπει να αφεθούμε για να μπορέσουμε «να τα αφουγκραστούμε».
Tώρα, βέβαια, αυτό είναι προσωπικό μονοπάτι του καθενός. Έχει να κάνει με το πόσο καλλιεργείς την ψυχή σου, την καρδιά σου, το μυαλό σου, το πόσο χαλαρώνεις τις άμυνές σου και είσαι “ανοιχτός” απέναντι στον κόσμο… Χωρίς αυτό, βέβαια, να σε εγκλωβίζει ή να σε κάνει έρμαιο των περιστάσεων. Πρέπει να έχεις τσιμεντένια βάση, να είσαι ταπεινός και να αφήνεις να μιλάει η δουλειά σου.

_Αυτό, φαντάζομαι, θα είναι πολύ χρήσιμο για έναν ηθοποιό.
Ναι, βέβαια… Και βοηθάει πάρα πολύ τη φαντασία. Η φαντασία είναι από τα πιο χρήσιμα εργαλεία ενός ηθοποιού, δηλαδή το πώς μπορείς να φανταστείς έναν ήρωα: όχι μόνο το πώς μιλάει και κινείται, αλλά και το τι εμπειρίες μπορεί να έχει ζήσει, πώς μπορεί αυτές να τον έχουν επηρεάσει…


Νοµίζω ότι το µεγαλύτερο πρόβληµα της κοινωνίας µας είναι ότι µας γεµίζει µε “κόµπους” – τι θα πούµε, πώς θα το πούµε, πώς θα µας κρίνουν οι φίλοι, οι γονείς, οι συγγενείς…


_Παίρνοντας, λοιπόν, στα χέρια σου το σενάριο των «Άγριων Μελισσών», πώς τον φαντάστηκες τον Λάμπρο τον δάσκαλο;
Πριν μιλήσω με τη σεναριογράφο, τη Μελίνα Τσαμπάνη, είχα μιλήσει με την Ντίνα Κάσου, τον Λευτέρη Χαρίτο και τη Μιράντα Ρωσταντή, η οποία έκανε και το κάστινγκ για τις «Άγριες Μέλισσες». Αυτή η σειρά νομίζω ότι απέδειξε τον σπουδαίο ρόλο του casting director. Πιστεύω ότι η επιτυχία της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στους ηθοποιούς που επέλεξαν, στο πώς φρόντισαν να δένουν οι χημείες τους.
Ήμουν ο πρώτος που πήγα για κάστινγκ. Τότε δεν υπήρχε ούτε κείμενο. Μου είπαν «θα βάλουμε την κάμερα και θα σε γράψουμε να μιλάς. Πες μας πέντε πράγματα για τη ζωή σου, για τις δουλειές που έχεις κάνει». Το μόνο που μου είπαν, στο τέλος, ήταν ότι με σκέφτονται για τον ρόλο ενός δασκάλου της δεκαετίας του ’50 και ότι η βασική ιστορία είναι κάτι σαν το “Romeo and Juliet”, δηλαδή ότι ο δάσκαλος αυτός και η Ελένη Σταμίρη είναι ερωτευμένοι πολλά χρόνια, αλλά δεν μπορούν να είναι μαζί.

_Πάντως, η όλη φυσιογνωμία σου πείθει ότι θα μπορούσες όντως να είσαι δάσκαλος…
Μου άρεσε πολύ όταν έμαθα ότι θα υποδυθώ ένα δάσκαλο. Σέβομαι πολύ το επάγγελμα αυτό. Θα μπορούσα να ήμουν δάσκαλος στην πραγματικότητα, εάν δεν ήμουν κατάσκοπος… (γέλια)
Πέρα από την πλάκα, η λέξη “δάσκαλος” είναι ιερή. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ένα δάσκαλο που μας έχει στιγματίσει…
Πιστεύω ότι η Παιδεία είναι η μεγαλύτερη επένδυση μιας χώρας, και μάλιστα βραχυπρόθεσμη, βλέπεις τα αποτελέσματά της σε 10 – 15 χρόνια. Κι όμως, δίνουμε εκατομμύρια ευρώ για εξοπλιστικά προγράμματα, και οι δάσκαλοι παραμένουν σε επίπεδο βασικού μισθού για χρόνια, σε νησιά, σε δύσκολες συνθήκες…

_Πώς διαχειρίστηκες μέσα σου, λοιπόν, τον ρόλο αυτό που σου ανατέθηκε;
Όταν μου πρότειναν τον ρόλο του Λάμπρου, προσπάθησα να δω τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν – και τον είδα πολύ ξεκάθαρα. Επειδή είμαι από επαρχία, έχω πολύ καθαρές εικόνες. Ήμουν μεν από χωριό, αλλά ήμουν “δουλεμένος”. Μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου σαν τον δάσκαλο ενός χωριού του ’50 που, παρά τις αντίξοες συνθήκες, παλεύει για τη γνώση, για την αλήθεια.

_Μετά την προβολή του επεισοδίου στο οποίο καταδικάζεται η Ελένη, σκοτώνεται η Θεοδοσία και συλλαμβάνεται ο Μιλτιάδης (άρα ο Λάμπρος ουσιαστικά τους χάνει όλους), είχα διαβάσει ένα πολύ ωραίο: «Όλη η ενέργεια του 2020 έπεσε πάνω στον δάσκαλο» (γέλια) Πώς μπορεί να διαχειριστεί ένας άνθρωπος τόσα άσχημα μαζεμένα;
(Γέλια) Να σου πω κάτι… Το σκέφτηκα όπως θα το σκεφτόταν ένας ηθοποιός που θα έπρεπε να παίξει τον Ορέστη του Ευριπίδη. Το θέμα δεν είναι οι συμφορές και τα πάθη ενός ήρωα, αλλά το πώς στέκεται, αντικρίζει κι αντιμετωπίζει τη μοίρα του. Αν δεν ήταν ένας τόσο τραγικός ήρωας, δεν θα είχε και αξία να τον δούμε!
Και δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν η ζωή αντιγράφει την Τέχνη ή το ανάποδο. Ακόμα το ψάχνω…

_Εσύ προς τα πού τείνεις;
Πραγματικά δεν ξέρω, ρε ’συ… Μάλλον η Τέχνη αντιγράφει τη ζωή. Ακόμα και τα μεγαλύτερα κλασικά έργα βασίζονται σε πράγματα εμπνευσμένα από τη ζωή. Υπάρχουν άνθρωποι στην καθημερινότητά μας που, σε σχέση με τον Λάμπρο, έχουν περάσει τρισχειρότερα.

_Μα υπάρχουν τρισχειρότερα;
Ναι, υπάρχουν… Έχω γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους. Και σε πληροφορώ ότι κάποιοι από αυτούς έχουν το πιο δυνατό χαμόγελο απέναντι στην ίδια τη ζωή, κοιτάνε μπροστά και δεν ματαιοπονούν.

_Αν η Τέχνη αντιγράφει τη ζωή, λοιπόν, θα σε ρωτήσω το εξής: Μπορεί ένας άνδρας να μείνει πιστός σε μια γυναίκα τόσα χρόνια, όπως ο Λάμπρος στην Ελένη, ακόμα κι αν έχουν ελάχιστες επαφές; Υπάρχουν τέτοιες αγάπες στην πραγματικότητα;
Ναι, μπορεί να της μείνει πιστός. Το πιστεύω.
Κοίταξε να δεις… οι άνθρωποι στη ζωή τους ερωτεύονται πραγματικά δύο, άντε τρεις φορές. Όταν ερωτεύεσαι πραγματικά, μπορείς να περιμένεις και έξι, και δέκα χρόνια. Πιστεύω ότι γίνεται.
Το μεγαλύτερο φάουλ που έκανε ο Λάμπρος σε σχέση με την Ελένη ήταν το γεγονός ότι γύρισε μετά από δέκα χρόνια, παντρεμένος, ελπίζοντας ότι θα είχε προχωρήσει κι εκείνη τη ζωή της. Κι αυτό, επειδή άκουσε τότε τη συμβουλή του πατέρα της, που του είχε πει να την αφήσει ήσυχη προκειμένου να ευτυχήσει η μεγαλύτερή του αγάπη. Εκεί λοιπόν που δεν είχε ωριμάσει, πείστηκε από αυτό που του είπαν…

_Εσύ, ως Δημήτρης, τι θα έκανες;
Εγώ θα την είχα κλέψει! Δεν πα να μου ’λεγε κι ο πατέρας της, κι η μάνα μου, κι ο Θεός ο ίδιος… Εγώ θα την είχα κλέψει! Εκεί ήταν και η μεγαλύτερή μου “ρωγμή”, σε σχέση με τον Λάμπρο.
Ο Λάμπρος, λοιπόν, αυτό πληρώνει: αυτή την ανωριμότητα, αυτό το μη-θάρρος του. Όταν πια καταλαβαίνει το λάθος του, τρώει ένα τεράστιο χαστούκι. Κι εκεί καταλαβαίνει ότι «εγώ είμαι γι’ αυτή τη γυναίκα και ό,τι και να γίνει, θα είμαι ταγμένος σ’ αυτήν». Ξέρεις, έχω τεράστια απόκλιση σε πολλά στοιχεία από τον Λάμπρο. Σιγά μην έβλεπα τον έρωτα της ζωής μου να βασανίζεται μέσα στη φυλακή, κι εγώ να το ανέχομαι. Το πιο πιθανό είναι να είχα ανατινάξει το μισό Διαφάνι! (γέλια)

_Και η Θεοδοσία;
Ο Λάμπρος την αγάπησε, με κάποιον τρόπο, τη Θεοδοσία… Νομίζω ότι πολλά ζευγάρια παντρεύονται και μένουν μαζί συμβατικά, ασχέτως αν μετά μπορεί να αγαπηθούν. Η αγάπη μαθαίνεται. Αλλά ο έρωτας, αυτή η φλόγα…
Ο Λάμπρος τόλμησε, έστω και αργά, να την ακολουθήσει αυτή τη φλόγα. Κι αυτό, από μόνο του, ήταν μια επαναστατική πράξη για την εποχή εκείνη, αλλά και για τον τρόπο που εκείνος είχε μεγαλώσει και την κοινωνία στην οποία ζούσε.

_Όλοι σ’ αυτή την ιστορία είναι τραγικά πρόσωπα. Και δεν ξέρουμε και τι άλλο θα γίνει μετά…
Χαμός θα γίνει!


Πώς να σου το πω… µε τους φίλους µου είµαι Μίστερ Μπιν!
Καµιά φορά, το κάνω κι επίτηδες. Μου αρέσει να τους κάνω να γελάνε.


_Ωραία, την πλευρά του άνδρα την είδαμε. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα σπίτι με τέσσερις αδελφές, εσύ τι έχεις μάθει για τις γυναίκες; Κάτι θα έχεις καταλάβει, δεν μπορεί…
Δεν βγάζω άκρη… (γέλια) Όσο και να προσπαθείς, τη γυναικεία ιδιοσυγκρασία δεν μπορείς να την καταλάβεις. Πίστεψέ με, έχω προσπαθήσει!
Αντιλαμβάνομαι πιο εύκολα κάποια πράγματα, έχω πετάξει από πάνω μου και αυτά τα συμπλέγματα τού τύπου «εγώ είμαι ο άνδρας στη σχέση». Έχω καταλάβει πια ότι τα δύο φύλα είναι ίσα μεν, αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Έχει άλλες ανάγκες μια γυναίκα, άλλες ανάγκες ένας άνδρας. Τώρα, τις διανοητικές διαδρομές μιας γυναίκας, το πώς “διυλίζει” τα πράγματα και τις καταστάσεις, και το πώς μπορεί «να φουντώσει» ξαφνικά… ακόμα δεν τα έχω καταλάβει! (γέλια)

_Κι όμως, θεωρώ ότι κάτι καταλαβαίνεις παραπάνω. Ίσως επειδή μου φαίνεσαι πολύ συναισθηματικός.
«Συναισθηματικός»…

_Τι, όχι;
Ξέρεις τι; Φαίνομαι συναισθηματικός, δεν είμαι. Νομίζω, όμως, ότι θα με ενδιέφερε να είμαι τόσο συναισθηματικός, γι’ αυτό και έχω την τάση να παρατηρώ τα πράγματα και να ψάχνω αυτή τη συγκίνηση… Με ενδιαφέρει να ψάχνω τι είναι αυτό που μπορεί να με “μετακινήσει” μέσα μου.
Και ξέρεις τι νομίζω; Ότι ένας συναισθηματικός άνθρωπος είναι παράλληλα ένας πολύ δυνατός άνθρωπος. Ο παππούς μου ήταν στο αντάρτικο, στον Πόλεμο. Πολύ σκληρός άνθρωπος. Όταν, όμως, μας έλεγε ιστορίες για το αντάρτικο, πάντα μιλούσε με δάκρυα στα μάτια…

_Τι είναι αυτό, λοιπόν, που θα μπορούσε να σε “μετακινήσει” μέσα σου;
Ο έρωτας θα με “μετακινούσε”. Είναι η μόνη «καύσιμη ύλη» που μπορώ να έχω εγώ προσωπικά για την όποια “μετακίνηση”.
Και μιλάω για τον έρωτα γενικώς ως στάση ζωής. Μπορεί να τον νιώσεις για έναν άνθρωπο, αλλά και για μια ιδέα, για μια κατάσταση. Μπορεί να φτάσεις στον έρωτα και μέσα από άλλες διαδρομές…

_Ένας ρόλος μπορεί να σε κάνει να ερωτευτείς;
Nαι, φυσικά! Είμαι πολύ ερωτευμένος (άκου τι είπα τώρα…) με τον «Ρος Γκάρντινερ», τον ρόλο που υποδύομαι φέτος στο Θέατρο Μουσούρη.

_Μίλα μου λίγο γι’ αυτή την παράσταση, το «Την Πέμπτη, κύριε Γκρην»…
Κατ’ αρχάς, πρόκειται για “εργάρα”. Ένα σπουδαίο έργο, καλογραμμένο, έξυπνο, το οποίο δεν αφήνει τον θεατή να πάρει ανάσα – από την πρώτη, μέχρι την τελευταία σκηνή.
Κοίτα να δεις τώρα… ήρθαν οι δύο αδελφές μου στη γενική πρόβα, οι οποίες, σε πληροφορώ, είναι πολύ αυστηρές. Πάντα! Και είναι πιο αυστηρές μ’ εμένα, γιατί με ξέρουν, δεν μπορώ να τις κοροϊδέψω εύκολα. Αν εντυπωσιαστούν οι αδελφές μου, σημαίνει ότι τα πράγματα είναι καλά. Ε, λοιπόν… τους άρεσε πάρα πολύ!

_Για πες για τον Ρος Γκάρντινερ…
Ο Ρος Γκάρντινερ είναι ένα παλικάρι 29 χρονών – ξέρεις, στην ηλικία που πλησιάζει λίγο και η κρίση των 30… Είναι, λοιπόν, κάποιες φορές που δεν παίζω τον Ρος Γκάρντινερ, είμαι ο Ρος Γκάρντινερ! Τον κουβαλάω μέσα μου, όπως και τον Λάμπρο τον κουβαλάω μέσα μου…
Ο Ρος είναι ένας ομοφυλόφιλος νέος, στέλεχος μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας, ο οποίος παλεύει να απεγκλωβιστεί από τα “πρέπει” της κοινωνίας και τα “θέλω” των γονιών του, κυρίως του πατέρα του. Ουσιαστικά, είναι ένας άνθρωπος τόσο νέος, τόσο “φωτεινός” και τόσο διαβασμένος, αλλά τόσο πληγωμένος και μόνος.
Ο Γκρην, τον οποίο ενσαρκώνει ο Πέτρος Φιλιππίδης, είναι ένας άνθρωπος μεγάλος σε ηλικία, που έχει ζήσει τη ζωή του, έχει γνωρίσει την ευτυχία. Αλλά κι αυτός, λόγω των κοινωνικών στερεοτύπων, έχει απομονωθεί και έχει δυστυχήσει. Οπότε, συναντιούνται δύο άνθρωποι, και ο ένας μεταλαμπαδεύει το φως στον άλλον. Είναι πολύ ωραίο το πώς ο Ρος δίνει ζωή στον Γκρην και μετά ο Γκρην, μέσα από την περιγραφή της ζωής του, του “φωτίζει” το πώς πρέπει να παλέψει εκείνος για τη δική του ζωή και να διεκδικήσει την ευτυχία. Είναι πραγματικά σπουδαίο…

_Θα βρούμε κάτι να ταυτιστούμε, λες;
Οπωσδήποτε! Ξέρεις, επειδή η μοναξιά είναι ο παρονομαστής της παράστασης… Κι επειδή «καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στον θάνατο», που λέει κι ο ποιητής…
Η ζωή μας είναι μια απέραντη μοναξιά, που τη “σπάει” η ουσιαστική συνάντησή μας με άλλους ανθρώπους. Όσο πιο συμβιβασμένος είσαι με αυτή τη μοναξιά, τόσο πιο “γεμάτη” και ήρεμη θα είναι η ζωή σου. Έλα, όμως, που αν καταφέρεις να ξεφύγεις από αυτό το κλουβί σου, τότε εξελίσσεσαι και τότε “πλουτίζεις”…
Εγώ, μέσα σ’ αυτή την παράσταση, υπάρχουν στιγμές που βλέπω τη σχέση μου με τον παππού μου, ή τη σχέση που θα ήθελα να έχω με τον πατέρα μου…

_Τι έχεις μάθει από τον Ρος Γκάρντινερ;
Με έκανε να προβληματιστώ για το αν είμαι ευτυχισμένος, πόσο ευτυχισμένος είμαι και πόσο απολαμβάνω αυτό που μου συμβαίνει.

_Και τι απάντηση έδωσες στον εαυτό σου; Εσύ, ως Δημήτρης, απολαμβάνεις αυτό το σπουδαίο που σου συμβαίνει; Προλαβαίνεις να το χαρείς;
Στην αρχή ήταν δύσκολο, τώρα όμως έχω μάθει να απολαμβάνω την καθημερινότητα με ό,τι συμπεριλαμβάνει αυτό. Μέσα σε αυτήν υπάρχει η κούραση και η πίεση, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και το χαμόγελο, η ικανοποίηση και η αγάπη του κόσμου.
Χαρακτηριστικά θυμάμαι… βγήκε από τη Μητρόπολη Αθηνών μια γυναίκα, όταν κάναμε τα γυρίσματα στα δικαστήρια. Ήρθε και μ’ αγκάλιασε, κι έκλαιγε. Κι έλεγε «Παιδάκι μου, περιμένω να περάσει η μέρα, να έρθει η ώρα για τις “Άγριες Μέλισσες”, για να μου κάνετε παρέα». Όταν βλέπεις αυτή τη συγκίνηση του κόσμου και την αγάπη για τη δουλειά σου, λες «Εντάξει, πόσο πιο “γεμάτος” να νιώσω εγώ τώρα;». Εμένα με αφορούν αυτά «τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε»…

_Ο χαρακτήρας σου στο θέατρο θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς;
Ας το πούμε ως εξής: Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι ότι μας γεμίζει με “κόμπους” – τι θα πούμε, πώς θα το πούμε, πώς θα μας κρίνουν οι φίλοι, οι γονείς, οι συγγενείς, πόσο εγκλωβισμένοι νιώθουμε…
Δεν είμαστε ελεύθεροι, γιατί φοβόμαστε. Είναι πολύ σημαντικό να το καταλάβουμε αυτό. Η ανάγκη μας για ελευθερία πρέπει να είναι μεγαλύτερη από τους φόβους μας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα.
Κι επίσης, είναι και η εικόνα του εαυτού μας. Βλέπεις αυτό το… άβαταρ που έχουμε στα social media. Έχουμε μάθει να μετράμε την αξία μας από τα likes. Αλλά η αξία μας, στην πραγματικότητα, έχει να κάνει με τη σχέση που έχουμε εμείς με τον εαυτό μας.

_Έχεις πέσει ποτέ σ’ αυτή την παγίδα των likes;
Επειδή έχω μπει κι εγώ σ’ αυτή τη διαδικασία των κοινωνικών δικτύων, κυρίως για να επικοινωνώ τη δουλειά μου, είναι φορές που μπορεί να αναρωτήθηκα «γιατί αυτή η φωτογραφία πήρε 9.000 likes και η άλλη 14.000 likes;». Άρχισα, λοιπόν, να σκέφτομαι «Τι έκανα σ’ αυτή και τι στην άλλη;». Κι αμέσως λέω… Ωπ! «Θ’ αφήσεις να σ’ επηρεάσουν τα likes, για ν’ αλλάξεις αυτό που ένιωσες, ό,τι ήθελες ν’ ανεβάσεις εκείνη τη στιγμή;» ή «Θ’ ανεβάσεις μια φωτογραφία με τους κοιλιακούς σου, για να μαζέψεις likes;». Λέω «Όχι, δεν θα το κάνεις!». Με προβληματίζει το πόσο ευάλωτοι μπορεί να γίνουμε απέναντι στην τάση της εποχής μας, προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί.

_Έμαθες κάτι από αυτό;
Με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός στον τρόπο με τον οποίο ανεβάζω πράγματα. Δηλαδή θα ήθελα να μοιραστώ με τον κόσμο αστεία πράγματα που συμβαίνουν στα γυρίσματα ή στις ζωές μας. Ξέρεις, μου στέλνουν μηνύματα «Έχουν γίνει πολύ σκληρά τα επεισόδια των Άγριων Μελισσών, σας παρακαλούμε ανεβάστε κανένα αστείο βίντεο», αλλά καμιά φορά νιώθω ότι θα μετατοπιζόταν η προσοχή του κόσμου από τη δουλειά μας.
Ήταν φορές, στην καραντίνα, που κάναμε κάτι αστείο με τη Μαρία (Κίτσου) και με ρωτούσε «Να το ανεβάσω;» και της έλεγα «Κάνε ό,τι θες, αρκεί να το θες».
Αλλά να μπω στη διαδικασία να ανεβάσω κάτι, μόνο και μόνο για να μαζέψω likes και ακόλουθους… όχι. Κι ας μου είναι πολύ εύκολο να το κάνω. Όχι, δε θέλω…

_Παρόλα αυτά, είσαι άνθρωπος του χαβαλέ που θα κάνει αστεία, θα πειράξει τον άλλον…;
Ναι, ρε ’συ… Τρελαίνομαι… Μου αρέσει το χιούμορ, αλλά όχι η πλάκα που γίνεται εις βάρος κάποιου – το να μειώσω, δηλαδή, κάποιον για να φανώ εγώ πιο έξυπνος. Κλαίμε από τα γέλια με τους φίλους μου στις διακοπές. Πώς να σου το πω… με τους φίλους μου είμαι Μίστερ Μπιν! Καμιά φορά, το κάνω κι επίτηδες. Μου αρέσει να τους κάνω να γελάνε.

_Κι έτσι, για να το κλείσουμε, πες μου λίγο και τα πρακτικά της παράστασης.
Έχω τη χαρά να κάνω τον πρώτο μου πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο στο πλευρό του Πέτρου Φιλιππίδη, στο Θέατρο Μουσούρη, από Τετάρτη μέχρι Κυριακή, στην παράσταση «Την Πέμπτη, κύριε Γκρην».
Πρέπει να σου πω ότι τηρούνται όλα τα μέτρα ασφαλείας, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί κανείς. Αν και, τελικά, πιο πολύ φοβάται κάποιος να μπει στα ΜΜΜ ή να πάει στο σουπερμάρκετ, παρά να έρθει στο θέατρο – κι αυτό αποδεικνύεται από το ότι η παράσταση πάει πάρα πολύ καλά σε προπώληση. Πάνε να γίνουν sold out οι παραστάσεις! Άρα, ο κόσμος έχει ανάγκη να δει θέατρο, έχει ανάγκη να ξεφύγει, να επικοινωνήσει, να μοιραστεί.
Στη σκηνή είμαστε δύο άνθρωποι και κάνουμε κάτι πολύ απαιτητικό. Τα πάντα κρίνονται στη λεπτομέρεια, και ο Πέτρος είναι Δάσκαλος για εμένα. Νομίζω ότι το αποτέλεσμα δικαιώνει όλους μας.