Ευθύμης Γεωργόπουλος: «Το θέμα της κλειστής πόρτας πάντα θα είναι ταμπού»

Επιλέγει τα μικρά θέατρα γιατί μπορεί να ακούσει ακόμη και την ανάσα του θεατή. Επιλέγει, επίσης, πιο ιδιαίτερους ρόλους γιατί του αρέσει να ξεβολεύεται και να μαθαίνει. Ένα «ξεβόλεμα» για όλους εμάς είναι και ο ρόλος του Μάρκου που υποδύεται εξαιρετικά ο Ευθύμης Γεωργόπουλος αυτή την περίοδο στην παράσταση «Ερυθρό». Γιατί μας δείχνει όσα δεν βλέπουμε, μας θυμίζει όσα ξεχνάμε, μας βοηθά να αντιληφθούμε πόσοι πολλοί και διαφορετικοί παράγοντες μπορούν να φέρουν τη ζωή μας στο «κόκκινο».

Συνέντευξη στον Θεόδουλο Παπαβασιλείου 

Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που σε ιντρίγκαραν στην παράσταση «Ερυθρό» και είπες «Ναι, εγώ θέλω να είμαι μέρος αυτής»;
Πάρα πολύ οι συντελεστές και ο Στέλιος (Καλαϊτζής) ειδικότερα. Από τον Στέλιο μού έγινε η πρόταση. Είναι πολύ βασικό, όταν αναλαμβάνεις ένα δύσκολο έργο, να έχεις και συνεργάτες στους οποίους μπορείς να βασιστείς. Γιατί μια παράσταση δεν είναι “one man show” ποτέ. Είναι μια συνολική δουλειά κάποιων ανθρώπων που φαίνονται και κάποιων που δεν φαίνονται. Και πολλές φορές οι άνθρωποι που δεν φαίνονται παίζουν καθοριστικό ρόλο στο πώς θα βγει… Ο σκηνοθέτης που σχεδόν ποτέ δεν φαίνεται, παίζει νευραλγικό ρόλο. Οπότε ο Στέλιος Καλαϊτζής ήταν πολύ βασικό στοιχείο για το «ναι».
Ένα πολύ βασικό στοιχείο, επίσης, είναι ότι μου αρέσει το ρεαλιστικό θέατρο και μου αρέσει η ανατομία της ζωής να φαίνεται στη σκηνή. Μου αρέσουν οι ρεαλιστικοί ρόλοι και οι άνθρωποι που μπορείς να τους πετύχεις και στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο «Μάρκος» είναι ένας τέτοιος άνθρωπος και είναι και ένα στοίχημα μια τέτοια παράσταση. Είναι ένα στοίχημα με τον εαυτό σου πιο πολύ, να δεις τις ικανότητές σου, να τις μετρήσεις και να δεις τελικά «τι ψάρια πιάνεις».

Ποιος ο συμβολισμός του «Ερυθρού» στην εν λόγω παράσταση;
Το ερυθρό είναι το χρώμα που χαρακτηρίζει την πίεση, αλλά είναι και το χρώμα της ζωής παράλληλα. Και αυτή η διττή του έννοια δεν σε αφήνει να ξεχάσεις ότι τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή. Δεν είναι τίποτα εύκολο, από το να είσαι ένα άτομο με αναπηρία μέχρι το να είσαι ένας άνθρωπος υπερ-επιτυχημένος που καταφέρνει τα πάντα. Τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή και όλα πρέπει να τα κατακτήσεις. Για μένα το ερυθρό είναι η καθημερινή μάχη που δίνεις στη ζωή σου και τη δίνεις με αξιοπρέπεια, πρέπει να τη δίνεις με αξιοπρέπεια.

Τι σε δυσκόλεψε σε αυτόν τον ρόλο;
Η σωματικότητα ήταν ένα θέμα στο οποίο ήταν σημαντική η βοήθεια του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, ο οποίος μας έφερε σε επαφή με άτομα με αναπηρία, πήγαμε στο ΠΙΚΠΑ, μας εξήγησε ακριβώς γιατί συμβαίνει το καθετί… Αυτοί οι ρόλοι έχουν μια ιδιαίτερη σωματικότητα.
Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, έβλεπα τον Έντουαρντ Νόρτον στο «Βασικό ένστικτο», που έκανε ένα άτομο με αναπηρία, και έλεγα «Κοίτα πώς μπορεί να μεταμορφωθεί ένας άνθρωπος!». Αρτιμελής, χωρίς κανένα πρόβλημα, και να σε πείσει ότι είναι αυτός ο χαρακτήρας. Και το ζήλευα πάντα αυτό. Η δυσκολία, λοιπόν, για μένα ήταν η σωματικότητα και το ηχόχρωμα της φωνής.

Θα το χαρακτήριζες σκληρό το έργο αυτό;
Ρεαλιστικό θα το χαρακτήριζα. Ναι, είναι πιο βαρύ. Δεν πας να δεις μια κωμωδία, δεν πας να δεις ένα «μπουλβαράκι», το οποίο θα περάσει ευχάριστα. Βλέπεις μια ανάλυση, μια σκληρή πραγματικότητα ενός ατόμου. Αλλά είναι και αυτό θέατρο και είναι και αυτό ζωή.


Τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή και όλα πρέπει να τα κατακτήσεις. Το ερυθρό είναι η καθημερινή μάχη που δίνεις στη ζωή σου και τη δίνεις με αξιοπρέπεια, πρέπει να τη δίνεις με αξιοπρέπεια


Το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας θεωρείς ότι είναι ταμπού ακόμη στην Ελλάδα;
Το θέμα της κλειστής πόρτας πάντα θα είναι ταμπού. Συζητούσαμε κάποια στιγμή με θεατές της παράστασης και με τον Στέλιο ότι στη Ρωσία έγινε μια δολοφονία από ξυλοδαρμό. Οι γείτονες παραδέχτηκαν ότι άκουγαν επί 50 λεπτά να γίνεται χαμός στο διαμέρισμα και δεν έκαναν τίποτα, μέχρι που πέθανε μια γυναίκα. Στο ίδιο διαμέρισμα έκαναν ένα πείραμα, βάλανε ένα ντράμερ και του είπαν «Σπάσ’ τα όλα! Κάνε το καλύτερο, πιο δυνατό σου σόλο!» και πέρασαν 50 δευτερόλεπτα για να καλέσουν την αστυνομία.
Κατά κάποιο τρόπο έχουμε μετατραπεί όλοι σε «νοικοκυραίους», αλλά με την κακή έννοια, «Μην κοιτάς τι γίνεται δίπλα σου, κοίτα το σπίτι σου, κοίτα την πόρτα σου!». Δεν γίνεται αυτή η νοοτροπία να φύγει μέσα σε 10 ή 20 χρόνια. Ούτε θα φύγει με ένα πτυχίο πανεπιστημίου. Είναι θέμα παιδείας και η παιδεία δεν είναι τα πτυχία, η μόρφωση είναι τα πτυχία, η παιδεία είναι το να μαθαίνεις να αλληλεπιδράς με την κοινωνία, να είσαι ενεργός και να βοηθάς τους γύρω σου, να μη στρέφεσαι πάντα προς τα μέσα.

georgwpoulos_1

Πόσο εκπαιδευμένο είναι το ελληνικό κοινό, η ελληνική κοινωνία πάνω σε θέματα που έχουν να κάνουν με τα προβλήματα, με την ποιότητα ζωής των ανθρώπων με αναπηρία;
Δυστυχώς δεν έχουμε εκπαίδευση, αλλά αυτό δεν νομίζω ότι είναι ένα πρόβλημα μόνο της Ελλάδας. Γενικότερα, τα θέματα που χτυπούν άσχημα στο μάτι δεν είναι θέματα που τυγχάνουν καλής μεταχείρισης. Βέβαια, αυτό δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα. Δεν είναι έργο που ολοκληρώνεται μέσα σε διάρκεια μιας ζωής. Οπότε πιστεύω ότι γίνονται θαρραλέα βήματα, αλλά οι καρποί αυτών των βημάτων θα φανούν σε 30 και 40 χρόνια.

Ποιες είναι, από τις μέχρι τώρα παραστάσεις, οι βασικές αντιδράσεις που έχεις εντοπίσει στο κοινό; Συγκίνηση; Προβληματισμός;
Συγκίνηση ναι, αλλά το συναίσθημα που συναντάμε συχνά –και αυτό είναι το πιο ταμπού συναίσθημα στην αναπηρία–, είναι η λύπηση.

Ο οίκτος…
Ναι, ο οίκτος. Και τα άτομα με αναπηρία το καταλαβαίνουν αυτό. Θυμάμαι, όταν είχα ένα ατύχημα και ήμουν καθηλωμένος σε κρεβάτι, πως ένιωθα πάρα πολύ άσχημα. Όλοι με λυπόντουσαν για την κατάστασή μου, ενώ εγώ μπορεί να περνούσα καλά, μπορεί να ήμουν με φίλους και να λέγαμε αστεία και να περνάγαμε καλά. Έβλεπα ότι στο βάθος με λυπόντουσαν. Αυτό είναι πάντα κάτι που θα σε κρατάει πίσω και θα σε κάνει να νιώθεις λιγότερος από όλους τους άλλους. Αυτό το συναίσθημα, λοιπόν, σε βάζει σε δεύτερη μοίρα αυτόματα. Και αυτό είναι που προσπαθούμε να πούμε και σαν παράσταση και όταν μιλάμε με θεατές και άλλους ανθρώπους, ότι αυτά τα άτομα δεν είναι για λύπηση. Καλώς ή κακώς, έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Καλό είναι να τους αντιμετωπίζουμε σαν συνανθρώπους μας, όχι σαν φουκαράδες.

Έχεις μια έφεση στις ιδιαίτερες παραστάσεις, στους ιδιαίτερους ρόλους ή ήταν σύμπτωση τα όσα έκανες, θεατρικά τουλάχιστον, στη μέχρι τώρα πορεία σου;
Απλά με «γαργαλάνε» πιο πολύ. Μου αρέσει να ξεβολεύομαι και μου αρέσει να μαθαίνω. Θεωρώ μεγάλο προτέρημα να μπορείς να μαθαίνεις μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής σου. Αυτοί οι ρόλοι σε βγάζουν από τη μανιέρα σου, σε βγάζουν από την ευκολία σου, σε βγάζουν από την όμορφη εικόνα που μπορεί να έχεις για τον εαυτό σου. Οπότε, ναι, μάλλον μου «κλείνουν» περισσότερο το μάτι!

Και έχεις και μια έφεση στα μικρά θέατρα;
Ναι, στα μικρά θέατρα, κακά τα ψέματα, έχεις πιο κοντά τον θεατή. Μπορεί να ακούσεις την ανάσα του ουσιαστικά. Τόσο κοντά τον έχεις. Το μεγάλο θέατρο έχει άλλη ομορφιά, άλλη λάμψη, αλλά το μικρό θέατρο πιστεύω ότι έχει άλλη δύναμη.

Η τηλεόραση τι παραπάνω σου έδωσε; Τι ανακάλυψες σε αυτόν τον κόσμο που μπήκες πιο πρόσφατα;
Κατ’ αρχάς είναι ένα εντελώς διαφορετικό μέσο επικοινωνίας με τον θεατή. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε καλή εκπαίδευση με τις κάμερες και πάντα έχουμε ένα σφίξιμο. Μόλις το ξεπερνάς αυτό, αρχίζεις να χαλαρώνεις και να απολαμβάνεις και τη φροντίδα των ανθρώπων που είναι πίσω από τις κάμερες, των ανθρώπων που σκηνοθετούν, του ηχολήπτη, του μπούμαν, οι οποίοι αυτοί ουσιαστικά στελεχώνουν όλα τα μέσα που θα χρησιμοποιήσεις εσύ. Μαθαίνεις να δουλεύεις με αυτούς τους ανθρώπους και μαθαίνεις ότι είναι εξίσου σημαντικοί με εσένα που φαίνεσαι.

Τι σε γοητεύει στην τηλεόραση;
Με γοητεύει η αίσθηση ότι κάποιος με κρυφοκοιτάει από μια κλειδαρότρυπα, ότι πρακτικά είμαι εγώ με τον παρτενέρ, ή εγώ μόνος μου, σε μια άκρως προσωπική στιγμή που τελικά μπορεί να τη δουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι. Με γοητεύει αυτή η μοναξιά που έχεις εκείνη τη στιγμή σε σχέση με τη μαζικότητα που προβάλλεται μετά.

Έρχονται και άλλα πράγματα, όμως, ε; Προσεχώς Αγγέλων βήμα;
Αγγέλων βήμα.

Τι θα δούμε εκεί;
Θα δούμε «Το σπίτι των επιθυμιών», μια κωμωδία παρεξηγήσεων… Για μένα αυτό το έργο είναι στα όρια της κομεντί-ερουντίτα, που αφορά καθαρά ερωτικές παρεξηγήσεις. Είναι έκρυθμη, είναι πολύ κεφάτη και με συγκινεί πάρα πολύ ο Μανόλης Κλωνάρης που το σκηνοθετεί αυτό το έργο, που βλέπω πόση ενέργεια βάζει σε αυτό το πράγμα που κάνει, που θέλω να δώσω όχι τον καλύτερό μου εαυτό, θέλω να κάνω τα πάντα!

Κάτι που θες να έρθει με το 2020, επαγγελματικά ή προσωπικά; Ο κινηματογράφος, ας πούμε, θα ήταν κάτι που θα ήθελες;
Ο κινηματογράφος είναι το κερασάκι της τούρτας, ας πούμε. Τον κινηματογράφο τον αγαπώ. Και η αλήθεια είναι ότι, όποτε έχω ρεπό, μου αρέσει πάρα πολύ να κάθομαι σπίτι μου και να βλέπω ταινίες. Γιατί μου αρέσει αυτό το αίσθημα, ότι κοιτάω από μια κλειδαρότρυπα και λέω «Είναι η ζωή κάποιου εκεί».

Ο κινηματογράφος είναι μαγεία για μένα. Μακάρι να έρθει το 2020, ναι!

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «Ερυθρό» εδώ