Θανάσης Πατριαρχέας: “Είναι σημαντικό να παλεύεις γι’ αυτό που αγαπάς”

patriarxeas_big

Έπαιζε για πολλά χρόνια μπάσκετ κι έχει καταφέρει να κρατήσει αυτό το ήθος και τη σεμνότητα που διακρίνει συνήθως τους αθλητές. Η υποκριτική τού έδωσε το πάθος και τη δυνατότητα να ικανοποιήσει την ανάγκη του για δημιουργική ελευθερία. Και στην παρούσα φάση της ζωής του, η αναμονή του πρώτου του παιδιού τού δίνει μια ιδιαίτερη λάμψη, που σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο “γεμάτο”. Ο Θανάσης Πατριαρχέας πρωταγωνιστεί στο σίριαλ “Γυναίκα χωρίς όνομα”, στις θεατρικές παραστάσεις “Ψύλλοι στα αυτιά” και “Ψίθυροι”, και βρίσκεται σε αναμονή για τον πιο σημαντικό ρόλο της ζωής του…

Συνέντευξη στον Θεόδουλο Παπαβασιλείου

Άργησες λίγο να ασχοληθείς με την υποκριτική επειδή ήθελες, ενδεχομένως, να ικανοποιήσεις κάποιες επιθυμίες των γονιών σου στο κομμάτι των σπουδών ή απλά άργησες να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό ήθελες να κάνεις;
Άργησα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό θέλω να κάνω. Υποσυνείδητα το ήθελα πάντα, γιατί από μικρός συμμετείχα σε διάφορα παιχνίδια με φίλους, τα οποία, τώρα που έχω τις γνώσεις, συνειδητοποιώ ότι ήταν θεατρικά παιχνίδια, δεν το ξέραμε τότε. Σπούδασα, λοιπόν, στη Σπάρτη Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων με εξειδίκευση στον αθλητισμό, στο πώς να διοικείς δηλαδή μια ΠΑΕ, ΚΑΕ κ.λπ., και μετά έκανα μεταπτυχιακό. Σε εκείνο το σημείο, όταν βρήκα την ευκαιρία, πήγα σε ένα εργαστήρι και ακολούθησα την υποκριτική.

Μετάνιωσες που έκανες αυτή την αλλαγή;
Ήταν, μετά το παιδί μου, το καλύτερο πράγμα στη ζωή μου!

Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από τα φοιτητικά χρόνια;
Θυμάμαι έντονα, με το που πήρα το αυτοκίνητο στη Σπάρτη, τα μίνι ταξιδάκια που κάναμε στα απίστευτα χωριά της Λακωνίας για φαγητό, για κρασάκια, για μπάνιο μετά προς τα κάτω, προς το Γύθειο… Αυτά θυμάμαι έντονα σαν ανάμνηση. Θυμάμαι ότι ήταν η πρώτη “πραγματική” ελευθερία που μου δόθηκε.

Και από την πρώτη σου παράσταση μπροστά σε κοινό;
Η πρώτη μου παράσταση ήταν στο Θέατρο Τέχνης, ήμουν στο δεύτερο έτος. Έξι αγόρια, που ήμασταν φοιτητές ακόμη, και η Βίκυ Βολιώτη. Ξεκινούσε η παράσταση και ήμασταν ξαπλωμένοι σε τραπέζια. Θυμάμαι ότι, έτσι όπως ήμουν ξαπλωμένος, η καρδιά μου είχε βγει από το σώμα μου, είχε πάει πάνω από το κεφάλι μου και την άκουγα να κάνει τουκ-τουκ! Άγχος τεράστιο, ανυπομονησία να ξεκινήσει η παράσταση, ανυπομονησία για ένα άγνωστο πράγμα. Φοβόμουν αυτό που θα έρθει και, την ίδια ώρα, ήθελα πολύ να έρθει αυτό.
Πρώτη φορά, ουσιαστικά, έπαιζα σε παράσταση, και ήταν ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα από όλες τις απόψεις.

Δεύτερη σεζόν για το “Γυναίκα χωρίς όνομα”. Το κάνεις με τον ίδιο ενθουσιασμό που το έκανες την πρώτη χρονιά;
Με τον ίδιο. Ίσως και με παραπάνω! Γιατί η προηγούμενη χρονιά μού έδωσε δυνατές εμπειρίες και συνεργασίες, μού δόθηκαν πολύ ωραίες ευκαιρίες να αναπτυχθώ. Νομίζω ότι, με τις διακοπές, “κάθισαν” όλα αυτά και μπορώ ίσως, όχι να αντιμετωπίσω καλύτερα τα πράγματα, αλλά να τα δω με διαφορετικό μάτι.

Σε κουράζει, όμως, λίγο αυτή η επανάληψη, η ρουτίνα ενός καθημερινού; Νιώθεις ότι μπαίνεις σε ένα “καλούπι”;
Δεν έχω πει ποτέ “Αχ, πάλι πάω να παίξω 180 επεισόδια τη σεζόν”. Όχι, ποτέ δεν το είδα έτσι. Το μόνο δύσκολο, ασφαλώς, είναι οι πολλές ώρες των γυρισμάτων – μέσα σε αυτές τις πολλές ώρες θα κουραστείς και σωματικά, και πνευματικά.
Το έχω ξαναπεί και θα το λέω για πάντα: είναι τεράστιο “σχολείο” το καθημερινό! Και η τηλεόραση είναι τεράστιο σχολείο, αλλά ιδιαίτερα το καθημερινό. Γιατί πρέπει να “βγάλεις” πολύ όγκο εργασίας σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, και αυτό αναγκαστικά σε μεγαλώνει, σε ωριμάζει.

Γιατί θεωρείς ότι έχει κερδίσει τόσο πολύ τον κόσμο αυτή η σειρά; Και ακόμη πιο πολύ φέτος, σε σχέση με την πρώτη σεζόν;
Σίγουρα παίζει ρόλο η ιστορία, αλλά νομίζω ότι είναι και η “χημεία” μεταξύ των ηθοποιών. Αλλά σίγουρα ξεκινάω από την ιστορία και την πένα της Μαρίας Γεωργιάδου.


Αν καταφέρεις και συνδυάσεις τη μεγάλη σου αγάπη στον επαγγελματικό τομέα με καλές απολαβές, νομίζω ότι είσαι ευτυχισμένος.


Θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου κατ’ εξοχήν τηλεοπτικό ηθοποιό;
Μόνο τηλεόραση; Ποτέ! Και τηλεόραση, ναι!
Δεν μου αρέσει ο διαχωρισμός τηλεοπτικού ηθοποιού και θεατρικού. Εξασκούμε την υποκριτική. Η υποκριτική είναι είτε θεατρική, είτε τηλεοπτική, είτε, δυστυχώς, και ανθρώπινη. Αλλά αυτό είναι άλλη και μεγάλη κουβέντα… Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς το θέατρο. Είναι η απόλυτη ελευθερία.

Τι σε γοητεύει στον ρόλο που υποδύεσαι στο “Γυναίκα χωρίς όνομα”;
Έχει μεγάλο αίσθημα της δικαιοσύνης, που το έχω και εγώ σαν άνθρωπος. Δηλαδή δεν θέλει με τίποτα να του καταπατήσεις το δίκαιο. Μπορεί να τρελαθεί με τη δικαιοσύνη. Πρέπει να γίνονται όλα τα πράγματα με βάση το δίκαιο – καλά, σωστά. Και σε αυτό συμφωνώ.

Και τι σε ενοχλεί ενδεχομένως;
Αυτό, το ίδιο. Ότι δεν θα βάλει λίγο νερό στο κρασί του, που ίσως τελικά να μην είναι και κακό. Ναι, νομίζω ότι αυτό με ενοχλεί περισσότερο στον ρόλο.

Είσαι και στη ζωή σου έτσι;
Είμαι ισχυρογνώμων. Και σίγουρα, μερικές φορές, κάνω λάθος. Η διαφορά με πιο παλιά είναι ότι μπορώ πλέον πιο εύκολα να αναγνωρίσω τα λάθη μου.

Η αναγνωρισιμότητα που σου έδωσε ο ρόλος αυτός ενίσχυσε κάποιες ανασφάλειές σου, σε επηρέασε ως άνθρωπο;
Ανασφάλειες είχα και θα έχω, ανεξαρτήτως του ρόλου. Η αναγνωρισιμότητα, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι τόσο μεγάλη, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν μου έχει αλλάξει την καθημερινότητα.
Θεωρούσα ότι πάντα είμαι ένας ήσυχος άνθρωπος, ένα σεμνό παιδί. Δεν άλλαξε αυτό κάτι στη ζωή μου.

Έχω την αίσθηση, δεν ξέρω αν συμφωνείς σε αυτό, ότι την τελευταία 5ετία που είσαι στον χώρο, έκανες πολλά πράγματα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα…
Έγιναν πάρα πολλά! Και η αίσθηση που έχει αφήσει σε μένα, το είπα και πιο πριν, είναι ότι μεγάλωσα. Όχι ηλικιακά. Μέστωσα. Και ίσως και να έγινα και καλύτερος άνθρωπος. Έμαθα. Υπήρξε τριβή με πολλά και διαφορετικά πράγματα.

Μέσα σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο της ταχύτητας των τελευταίων ετών, έρχεται και ένα παιδί. Αυτό τι συναισθήματα σού προκαλεί;
Πολλές ευθύνες, τεράστια χαρά και ανυπομονησία.

Βρέθηκε κάποιος κολλητός σου – όλοι έχουμε έναν “μαλάκα” κολλητό…
Όχι, μην τον λες “μαλάκα”… Ένας πραγματικός κολλητός… Γιατί, όπως έχει πει ο Ντοστογιέφσκι, “Να έχεις φίλους που θα σου στρώσουν σε σκληρό στρώμα, όχι σε μαλακό”…

Ναι, δεν άκουσες τη συνέχεια όμως…
Να μου πει “Πώς έκανες αυτό το λάθος;”…

Να σου πει “Πού πας, ρε φίλε, να μπλέξεις με οικογένειες και παιδιά, τώρα που θα είναι όλες οι γυναίκες στα πόδια σου, τώρα που ξεκινάνε όλα;”
Αυτό με τις γυναίκες στα πόδια μου δεν με νοιάζει καθόλου. Αν θα μου ’λεγε φίλος ότι ίσως είναι πολύ σύντομο το χρονικό διάστημα που είμαι με τη Βίβιαν, αυτό ίσως να ήταν θέμα συζήτησης… Αν και όσοι με ξέρουν, ξέρουν τι άνθρωπος είμαι και τι επιλογές έχω κάνει στη ζωή μου, και καταλαβαίνουν ότι, για να αποφασίσω στη δεδομένη χρονική περίοδο να αποκτήσω παιδί, πάει να πει ότι ήταν δική μου εσωτερική ανάγκη και χαρά.

Σου γεννά ανασφάλειες ο ερχομός του παιδιού;
Στο είπα και πριν, ευθύνες πάρα πολλές, όχι ανασφάλειες. Αυτό που περιμένω είναι ότι θα γεννηθεί ένα παιδί που θα είναι “συνοδοιπόρος”. Εγώ έτσι το βλέπω. Γιατί οι περισσότεροι –αυτό είναι το λάθος– βλέπουν ένα παιδί σαν “βάρος”.
Εγώ δεν βλέπω το παιδί σαν “βάρος”. Έρχεται ένας φίλος, ο καλύτερός μου φίλος, που ταυτόχρονα δεν είναι φίλος, είναι το παιδί μου…


Όσοι με ξέρουν, ξέρουν τι άνθρωπος είμαι και τι επιλογές έχω κάνει στη ζωή μου και καταλαβαίνουν ότι, για να αποφασίσω στη δεδομένη χρονική περίοδο να αποκτήσω παιδί, πάει να πει ότι ήταν δική μου εσωτερική ανάγκη και χαρά.


patriarxeas2

Ξέρουμε το φύλο;
Όχι.

Περιμένουμε σύντομα και γάμο-βάφτιση;
Όχι ακόμα. Κάποια στιγμή σίγουρα, αλλά όχι ακόμα.

Ξέρω ότι ήσουν ένα παιδί που έκανες και δυο και τρεις δουλειές, ώστε να καλύψεις τα δίδακτρά σου, δούλευες πάρα πολύ…
Και συνεχίζω να δουλεύω πάρα πολύ…

Ακριβώς. Τώρα, όταν θα προκύψει το δίλημμα “πολλή δουλειά για να μην στερήσω τίποτα στο παιδί μου” ή “λιγότερη δουλειά, για να χαρώ το παιδί μου όσο μεγαλώνει”…;
Είναι μια λεπτή διαχωριστική γραμμή. Σαν σχοινοβάτης θα πηγαίνω. Σίγουρα δεν θέλω να χάσω δευτερόλεπτο από τη ζωή του – και τώρα πρώτη φορά μιλάω για το παιδί μου έτσι ανοιχτά σε κάποιον και συγκινούμαι…
Δευτερόλεπτο δεν θέλω να χάσω, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να δουλέψω αρκετά, γιατί δεν πρέπει να του λείψει τίποτα, και δεν έχω από τους γονείς μου κάποια “πλάτη”, ας το πούμε.

Θα άλλαζες αυτή την ανασφάλεια που έχει κυρίως στο βιοποριστικό κομμάτι το επάγγελμα του ηθοποιού, με μια “θεσούλα” στο δημόσιο, ένα σταθερό εισόδημα…;
Ποτέ, ποτέ! Μη βάλουμε ταμπέλες, “δημόσιο” – “ιδιωτικό”. Οπουδήποτε να μου έλεγες ότι είναι αυτά τα σταθερά λεφτά, δεν με ενδιαφέρει. Αυτό που μου δίνει η δουλειά μου, δύσκολα θα μου το έδινε κάτι άλλο.
Θα παλέψω όσο γίνεται στον τομέα μου. Αυτό είναι σημαντικό, να παλεύεις στον τομέα που σου αρέσει, που αγαπάς, για να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Αν καταφέρεις και συνδυάσεις τη μεγάλη σου αγάπη στον επαγγελματικό τομέα με καλές απολαβές, ε, νομίζω ότι είσαι ευτυχισμένος.

Φέτος μπορούμε να σε δούμε και στο Θέατρο Μουσούρη, στην παράσταση “Ψύλλοι στ’ αυτιά”. Πώς είναι η συνεργασία με τον Πέτρο Φιλιππίδη;
Για μένα ήταν όνειρο ζωής να δουλέψω με τον κύριο Φιλιππίδη. Γιατί έχει τελειώσει και το Θέατρο Τέχνης, όπως κι εγώ, έτυχε να έχω δάσκαλο τον Διαγόρα Χρονόπουλο, ο οποίος εκτιμούσε πάρα πολύ τον Πέτρο και μου είχε πει τα καλύτερα. Και, εκτός αυτών, μεγάλωσα με σειρές του, με τις παραστάσεις του.
Όταν έγινε η πρόταση, δεν το σκέφτηκα δευτερόλεπτο! Μόνο καλά μου έχει δώσει αυτή η συνεργασία. Ο Πέτρος Φιλιππίδης δεν είναι “σχολείο”, είναι ένα “πανεπιστήμιο” πάνω στη σκηνή. Φοβερό πράγμα!

Ετοιμάζεις και κάτι άλλο; Ετοιμάζεις τους “Ψίθυρους”;
Έρχονται και οι “Ψίθυροι”, δευτερότριτο, στο Θέατρο Χορν, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν, με Μαρίνα Ασλάνογλου, Μαρίνα Ψάλτη, Αλεξάνδρα Παντελάκη, Βάνα Παρθενιάδου και Βασιλική Κωστοπούλου. Ξεκινάμε στις 4 Νοεμβρίου.

Είναι νωρίς να μιλήσουμε για καλλιτεχνικά απωθημένα; Για ρόλους που θα ήθελες να παίξεις, για παραστάσεις που θα ήθελες να συμμετέχεις κ.λπ.;
Αν με ρωτάς για τώρα που μιλάμε αν έχω κάποια απωθημένα, η απάντηση είναι “όχι”. Είναι νωρίς. Αν με ρωτήσεις σε δέκα χρόνια, δεν ξέρω.

Θα μπορούσες να τα παρατήσεις όλα και να γυρίσεις στην Καλαμάτα;
Αύριο! Τι εννοώ; Το έλεγα πρόσφατα σε μία συνάδελφο. Εγώ μπήκα τυχαία στην υποκριτική. Άλλο σπούδασα, μπάσκετ έπαιζα χρόνια, από τη Β’ Δημοτικού μέχρι το πανεπιστήμιο… Μπήκα σε αυτό επειδή το αγαπούσα και επειδή περνάω ωραία. Τη στιγμή που θα πάψω να περνάω ωραία, την ίδια στιγμή έχω φύγει.