Πάνος Γιαννακόπουλος “Αν υπάρχει καλή πλευρά του τυχοδιωκτισμού, αυτήν έχω”

Σίγουρα έχετε δει δουλειά του σε περιοδικά, θέατρα, τηλεόραση, αφίσες, social media και όπου αλλού νιώθει ότι υπάρχει χώρος για τη διεισδυτική ματιά του. Και θα τον βλέπετε για πολύ ακόμη, γιατί ο Πάνος Γιαννακόπουλος δεν είναι ένας απλός φωτογράφος. Είναι ένας ταλαντούχος άνθρωπος που λατρεύει αυτό που κάνει και μπορεί με την ίδια ευκολία να σου μεταδώσει τη λάμψη των celebrities, αλλά και τις απίστευτες ιστορίες κάποιων “ξεχασμένων” φυλών στον Αμαζόνιο. 

Συνέντευξη στον Θεόδουλο Παπαβασιλείου 

Αν δεν κάνω λάθος, είσαι κοντά 10 χρόνια τώρα στον χώρο της φωτογραφίας. Ποιες είναι οι έντονες εικόνες που θυμάσαι από τα πρώτα βήματά σου;
Έχεις δει παιδί να βγαίνει από το Hamleys τα Χριστούγεννα; Ε, το χαμόγελό μου ήταν δέκα φορές μεγαλύτερο όταν βγήκα από το μαγαζί όπου αγόρασα την πρώτη μου επαγγελματική κάμερα, στη Νέα Υόρκη!
Θυμάμαι το πρώτο μου κλικ, μια κοπέλα ντυμένη σαν τη Cindy Lauper κοντά στη Union Sqr. Θυμάμαι τις ενέσεις αυτοπεποίθησης που μου έδιναν οι φίλοι μου στην αρχή, όταν τους έδειχνα τις πρώτες μου λήψεις· το αίσθημα της αγαλλίασης όταν η διευθύντρια του περιοδικού, στο οποίο έδωσα την πρώτη μου επίσημη φωτογράφηση, σηκώθηκε και με αγκάλιασε. Και, φυσικά, τον πρώτο καλλιτέχνη που μου ζήτησε τα πορτρέτα του γιατί του άρεσαν πολύ. Είναι η Τάμτα.

Υπήρξαν στιγμές αμφισβήτησης, τύπου “μήπως έπρεπε να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου;” ή ακόμη και στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Ο κολλητός μου επέμενε και μου έλεγε ότι πρέπει να γίνω ή σεφ ή φωτογράφος. Ξέρω να μαγειρεύω πολύ καλά, είναι η αλήθεια. Αλλά ποτέ δεν θα το έκανα επαγγελματικά. Τότε μου είπε, στην υπερβολή του, “Εσύ τα ταξίδια σου είναι σαν να μην τα έχεις κάνει, δεν βλέπεις τις πόλεις, δεν βλέπεις τίποτα, εμείς τις βλέπουμε μέσα από το μάτι σου μετά. Δεν σου λέει αυτό κάτι;”.
Έτσι, στο επόμενο ταξίδι μου στην Αμερική, αποφάσισα να καθίσω λίγο παραπάνω και πήρα μαθήματα φωτογραφίας στη Νέα Υόρκη. Εννοείται ότι όταν γύρισα, μέσα στη μεγάλη κρίση, έτρεμα μήπως όλο αυτό είναι ένα τίποτα, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα να τα παρατήσω.
Αν υπάρχει καλή πλευρά του τυχοδιωκτισμού, αυτήν έχω. Παλεύω μέχρι τέλους για να πετύχω αυτό που θέλω.

Τι είναι αυτό που σε γοητεύει στη δουλειά αυτή;
Ζω μέσα από τις φωτογραφίες τις ζωές των άλλων. Είναι σαν τους ρόλους στο θέατρο. Και μετά συνεχίζω στην επόμενη ζωή, να την απαθανατίσω και να τη δείξω και σε άλλους.

Και τι σε κουράζει, σε ζορίζει, κάποιες φορές;
Μόνο το βάρος των πραγμάτων της δουλειάς που κουβαλάω, τίποτα άλλο. Έχουν υπάρξει περιπτώσεις που έχω ξεχάσει τι σημαίνει ύπνος και έχω συνεχίσει σαν τη διαφήμιση της ντούρασελ.

Η νέα γενιά φωτογράφων, τα παιδιά που έρχονται στα σεμινάρια που κάνεις, έρχονται γιατί πραγματικά αγαπούν την τέχνη αυτή ή υπάρχουν και άλλα κίνητρα; Η επιθυμία να δουλέψουν σε μεγάλα περιοδικά, για παράδειγμα, να συναναστραφούν επώνυμους, να βγάλουν χρήματα, να κάνουν μια πιο έντονη ζωή κ.λπ.;
Η φωτογραφία είναι πάντοτε φωτογραφία. Όλα ξεκινούν από την αγάπη σου για αυτή. Σίγουρα κάποια παιδιά έχουν εντελώς παραμορφωμένη εικόνα – έχει να κάνει και με το μοντέλο του κινητού τους αυτό, ξέρεις.
Όσο για το κίνητρο, αυτό αλλάζει, δεν μπορείς να ξέρεις. Μπορεί κάποιος με ταλέντο να ξεκίνησε τη φωτογραφία με σκοπό να κάνει ντόλτσε βίτα, αλλά στην πορεία να μαγεύτηκε από την Τέχνη, μπορεί κάποιος όμως να ξεκίνησε με βαθύ έρωτα και να κατέληξε ο “μαϊντανός” των πάρτι.

Ποια είναι η πιο “κλασική” συμβουλή που τους δίνεις;
“Να έχεις διεισδυτικό βλέμμα, μάτια έχουν και οι κουζίνες”.

Σε μια εποχή που τα smartphones και τα διάφορα apps μας έκαναν όλους “δεινούς φωτογράφους”, πόσο εύκολα μπορεί να καταλάβει και να αποδεχτεί κάποιος ότι “δεν το ’χει” για να ασχοληθεί επαγγελματικά;
Όσο εύκολα καταλαβαίνεις αν μια γυναίκα έχει φυσικό στήθος ή στήθος Φουστάνου. Κάνουν μπαμ αυτά.

Γιατί αυτή η “εμμονική αγάπη” στα πορτρέτα; Ακόμη και σε αυτά τα ιδιαίτερα ταξίδια που κάνεις στην Αφρική, όπου φαντάζομαι υπάρχουν μαγευτικά τοπία, εσύ επιμένεις στις ιστορίες που μπορεί να πει ένα πρόσωπο…
Οι άνθρωποι λένε τις ιστορίες. Τις δικές τους ή των τόπων τους. Αν δεις τα μάτια ενός παιδιού από τη Νιγηρία, θα έχεις δει όλη την ιστορία του τόπου όπου μεγαλώνει. Και πεθαίνει πολλές φορές.

Αυτά τα ταξίδια πώς προέκυψαν; Πού έχεις πάει μέχρι τώρα;
Ταξίδευα από μικρός, η μάνα μου με έπαιρνε μαζί της. Νομίζω ότι έμαθα να ταξιδεύω χάρη σε εκείνη. Μια από τις πιο ωραίες μου αναμνήσεις είναι μια κρουαζιέρα στην Αλάσκα. Έχω πάει σε όλες τις ηπείρους, πλην της Αυστραλίας. Μέχρι στιγμής μετρώ 28 μακρινές χώρες και συνεχίζω.

Αν σου έλεγα να μου περιγράψεις μία, την πιο δυνατή εικόνα-ανάμνηση-ιστορία που έχεις από τα ταξίδια αυτά, ποια θα ήταν;
Η Αφρική. Οτιδήποτε στην Αφρική. Από το περιστατικό ότι χρειάστηκε να φάμε ποντίκια (δεν ευθύνομαι εγώ για τον κορωνοϊό, το ορκίζομαι), προκειμένου να επιβιώσουμε, μέχρι τα μάτια αυτών των παιδιών. Πιο χαρούμενα μάτια δεν έχω δει ποτέ μου.

Πού αλλού θα ήθελες να πας;
Επόμενος στόχος είναι η Μογγολία, να μείνω σε μια σκηνή με τους κυνηγούς ή με τους Inner, μια φυλή Εσκιμώων. Τώρα οργανώνω την πρώτη μου μεγάλη έκθεση –αγαπημένοι χορηγοί, σπεύσατε– και αμέσως μετά, Μογγολία… έρχομαι!

Έχεις φωτογραφίσει σχεδόν όλους τους Έλληνες ηθοποιούς, παρουσιαστές, αθλητές, τραγουδιστές… Υπάρχουν 2-3 άτομα που ξεχωρίζεις, που αγαπάς να δουλεύεις μαζί τους;
Επειδή είναι πολλοί, και το ξέρουν ότι τους αγαπώ και τον καθένα τον ξεχωρίζω για πολύ προσωπικούς λόγους. Να πω ότι μου αρέσει να δουλεύω με έναν Κύπριο, τον Στέφανο Μιχαήλ.

Απωθημένα έχεις; Άτομα που εκτιμάς, που θαυμάζεις, αλλά δεν έτυχε να συνεργαστείς μαζί τους;
Είναι ανόητος όποιος πιστεύει ότι έχει κατακτήσει τα πάντα και ότι έχει συνεργαστεί με όλους όσους ήθελε. Πάντοτε κάποιος θα σε εκπλήξει και πάντοτε μια συνεργασία θα σου προσθέσει γνώση και εμπειρία.

Έχουμε πραγματικούς stars στην Ελλάδα;
Ποιος είναι ο ορισμός των stars; Αν κάνεις αυτή την ερώτηση σε έναν κοσμικογράφο του Χόλιγουντ που ήρθε στην Ελλάδα, μπορεί να βάλει τα γέλια. Ας πούμε, λοιπόν, ότι έχουμε υπεραγαπημένους καλλιτέχνες.

Η “νέα φουρνιά” επωνύμων, αυτοί που προέρχονται από realities κ.λπ., πώς σου φαίνονται; Είναι πιο εύκολοι, εύπλαστοι σε σχέση με τους “παλιούς” ή το αντίθετο;
Μπορεί να είναι πιο εύπλαστοι, αλλά είναι και πιο δύσπιστοι. Αυτό έχει να κάνει με την άγνοια και την αγνότητά τους. Πώς μπορεί να μην αγαπήσεις την αγνή πρόθεση λοιπόν;

Έχουμε δει τη δουλειά σου μέσα από ιδιαίτερα ταξίδια, αλλά και στο GNTM, φωτογραφίσεις μόδας, σε εξώφυλλα, σε θεατρικές παραστάσεις… Κάτι άλλο που σε ιντριγκάρει και θες να δοκιμάσεις;
Τα ντοκιμαντέρ είναι ο κρυφός μου έρωτας, που σύντομα θα γίνει φανερός, καθώς ετοιμάζω το πρώτο μου ντοκιμαντέρ από το τελευταίο μου ταξίδι στην Αφρική.

Ποιες είναι οι πρώτες σου σκέψεις όταν ακούς τις λέξεις: Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κερασιά, Νέα Υόρκη, Γκαρσόν.
Έρωτας, αγάπη, αγνότητα, Πάνος. Και τέλος, όλα τα προηγούμενα μαζί για τον σκύλο μου, τον Γκαρσόν.

Αξίζει να επισκεφτείτε τον Πάνο Γιαννακόπουλο:
στο instagram: @panosgi
στο Facebook: Panos Giannakopoulos / photography
στο STUDIO AMYNTA 13, Αθήνα