Στάθης Σταμουλακάτος
«Όλοι είμαστε εν δυνάμει ‘Σταύρος’…»

stamoulakatos_big

Κλήθηκε να κάνει κάτι πολύ δύσκολο: να αντικαταστήσει τον βραβευμένο Τάκη Σπυριδάκη σε μια –εμβληματική πλέον– παράσταση, τον «Άγριο Σπόρο» του Γιάννη Τσίρου. Κι όμως, ο ίδιος το είδε ως πρόκληση. Και όπως μάλλον θα συμφωνήσουν όλοι όσοι τον έχουν δει φέτος, ο Στάθης Σταμουλακάτος το κερδίζει πανηγυρικά το στοίχημα. Μιλώντας μας στο “Plan Be” για την παράσταση, μας βοηθά να δούμε τον «Άγριο Σπόρο» μέσα από τα δικά του μάτια…

συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

Ο Σταύρος, ο πρωταγωνιστής της παράστασης «Άγριος Σπόρος», τον οποίο υποδύεστε, είναι μια φυσιογνωμία που όλοι μας, λίγο-πολύ, αναγνωρίζουμε μέσα από την καθημερινότητά μας. Μελετώντας τον ρόλο, πού καταλήγετε: είναι όντως παρεξηγημένος ή…;
O Σταύρος είναι όλοι μας. Είναι όλοι μας, όπως ζούμε τα τελευταία δέκα χρόνια με την κρίση. Είναι ένας φτωχοδιάβολος που προσπαθεί να επιβιώσει με όλους τους τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, χωρίς να είναι αυτό που λέμε «ο φταίχτης» στην ιστορία.
Προσπαθεί να πάρει άδεια για την καντίνα του, ενώ η εξουσία τον εκμεταλλεύεται και, στην προκειμένη περίπτωση, ο δήμαρχος που έχει πάρει και το “φακελάκι” του: «Σαράντα γουρούνια του ’χω δώσει, και μία άδεια δεν έχει περάσει». Δεν φταίει, δηλαδή, μόνο ο Σταύρος, και ο κάθε Σταύρος… Το ίδιο συμβαίνει και όταν πας να δώσεις φακελάκι σε ένα γιατρό. “Σταύρος” δεν είσαι κι εκεί; Και η Μαρία, και η Άννα, και ο Παναγιώτης και ο Θανάσης – όλοι είμαστε εν δυνάμει ‘Σταύρος’. Όλοι θέλουμε να κάνουμε τη δουλειά μας με ένα νόμιμο τρόπο, αλλά δεν μας αφήνουν και μας αναγκάζουν να την κάνουμε με άλλους τρόπους…

Ο «Άγριος Σπόρος» αποτελεί μια πολύ επιτυχημένη παράσταση, η οποία ανεβαίνει φέτος για 5η χρονιά, με διαφορετικό κατά τα 2/3 θίασο. Πώς βιώνετε εσείς αυτή την αποστολή που καλείστε να φέρετε εις πέρας;
Είναι λίγο περίεργο, γιατί πήγα και το είδα πρώτα ως θεατής. Όταν με κάλεσε το «Επί Κολωνώ» να κάνω αντικατάσταση στον Σπυριδάκη, στην αρχή ήταν λίγο δύσκολο, γιατί ο Σπυριδάκης το είχε απογειώσει το έργο. Είχε πάρει και το βραβείο στο “Αθηνόραμα”…
Ξέρεις, άλλοι ηθοποιοί δεν θα το έκαναν εύκολα αυτό, δηλαδή να πάνε σε κάτι που είναι ήδη βραβευμένο και ταυτισμένο με ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. Εγώ, όμως, το είδα σαν πρόκληση. Ήταν πολύ δύσκολο, βέβαια, γιατί πήγα και είδα τον Σπυριδάκη πέντε-έξι φορές πριν μπει για την αντικατάσταση. Μετά πήρε τον δρόμο του το πράγμα: έπαιξα σχεδόν μισή σεζόν, μετά ξαναγύρισε ο Τάκης, είπα «ok, μια χαρά». Παίζει ο Τάκης μια χρονιά και ξανα-αρρωσταίνει…
Τη δεύτερη φορά που ήρθα, λοιπόν, άρχισα να παίρνω πολύ πιο σοβαρά τα πράγματα. Τότε άρχισε για μένα ο «Άγριος Σπόρος». Και σιγά-σιγά δέθηκα πολύ με το κείμενο και με τα παιδιά. Φέτος έφυγε και ο Ηλίας ο Βαλάσης, ήταν γενικά λίγο περίεργο το πράγμα μέσα στα χρόνια…
Ο Χρήστος ο Κοντογεώργης, που τον αντικαθιστά, έφερε μια άλλη δυναμική. Κατ’ αρχάς είναι on cast, γιατί ο Σταύρος έχει σχεδόν μια εικοσαετία διαφορά από εκείνον στο έργο – όση διαφορά έχω κι εγώ με τον Χρήστο, όση διαφορά είχε και ο Σπυριδάκης με τον Ηλία τον Βαλάση. Τη Χριστίνα, την “κόρη” μου, την ξέρω, έχουμε κατακτήσει κώδικες. Και με τον Χρήστο αρχίσαμε σιγά-σιγά να βρίσκουμε αυτούς τους κώδικες. Να μην ξεχάσω και την Ντάνη Γιαννακοπούλου, που ήταν η πρώτη μου “κόρη”, η οποία είναι μία πολύ καλή ηθοποιός.

Η παράσταση αρχίζει με ένα δικό σας μονόλογο περί σφαγής γουρουνιών, ο οποίος περιέχει πολλούς συμβολισμούς και αναγωγές στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί και η δική μας κοινωνία. Τι εισπράττετε από το κοινό: προβληματιζόμαστε καθόλου με αυτά που βλέπουμε;
Ο πρόλογος αρχικά ήταν κινηματογραφημένος. Για φέτος αποφασίσαμε με την Ελένη Σκότη και τον Γιώργο Χατζηνικολάου ότι θα το κάνουμε ως μονόλογο, γι’ αυτό και λειτουργεί τελείως διαφορετικά. Ξέρεις, μαγκώνουν στην αρχή, γι’ αυτό και ο Τσίρος, όταν το είχε γράψει, είπε ότι από εκεί ξεκινάει η προκατάληψη του κοινού απέναντι στον Σταύρο. Σιγά-σιγά, στην πορεία, το κοινό αρχίζει να καταλαβαίνει τι γίνεται και να τον συμπαθεί.
Περιγράφοντας τη σφαγή, μοιάζει λίγο σαν να απολογείται, αλλά αυτός στην πραγματικότητα δεν απολογείται. Απλά τον ρωτάνε οι Γερμανοί πώς σφάζει το γουρούνι, κι αυτός τους εξηγεί. Και είναι και κάπως περήφανος, γιατί ο τρόπος που τα σφάζει είναι μια δική του τεχνική. Αυτό είχε πει και ο Τσίρος: ο Σταύρος την περιγράφει σαν να μη συμβαίνει τίποτα – είναι αγνός, καθαρός. Τον θεατή, όμως, τον σοκάρει αυτός ο μονόλογος.
Πολύς κόσμος, και κυρίως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι σε ηλικία, ταυτίζονται, βλέπουν τον Σταύρο μέσα τους. Κάποιοι μου λένε πως έχουν “δει” τον Σταύρο σε κάποιους άλλους. Δεν ξέρω αν τα λίγο νεότερα παιδιά ταυτίζονται τόσο, δεν ξέρω αν έχουν αυτές τις εικόνες. Ουσιαστικά, όμως, όλο το έργο είναι μια αλληγορία, δεν είναι μόνο ο πρόλογος.

Ποιο είναι, για εσάς, το κυριότερο μήνυμα που στέλνει αυτή η παράσταση;
Δεν θα πω κάτι βαρύγδουπο, θα πω κάτι πολύ απλό: «Μη βάζεις ταμπέλες στους ανθρώπους από την αρχή». Αν και η πρώτη εντύπωση λένε ότι δίνει τα πάντα…
Για μένα, αυτό διδάσκει το έργο. Όταν αρχίζει να μιλάει, και ακούς αυτό τον άνθρωπο να μιλάει για τη σφαγή γουρουνιών, τον χαρακτηρίζεις άγριο, αγράμματο. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι. Ο Σταύρος δεν είναι κακός άνθρωπος.

stamoulakatos_2

INFO
«Άγριος Σπόρος», του Γιάννη Τσίρου
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Καλλιτεχνική διεύθυνση παραγωγής: Γιώργος Χατζηνικολάου
Παίζουν: Στάθης Σταμουλακάτος, Χριστίνα Μαριάννου, Χρήστος Κοντογεώργης

Θέατρο Επί Κολωνώ
Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94
Κολωνός, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-5138067
www.epikolono.gr