Στέφανος Μουαγκιέ: “Πάντα πίστευα ότι το μεγάλο hit θα γινόταν αν έπαιζα έναν αμιγώς κωμικό ρόλο στην τηλεόραση”

“Καλιάνκο”. Αυτό είναι το όνομά του στα Αφρικανικά. Παρατηρώντας τον κανείς, θα έλεγε πως του ταιριάζει απόλυτα: έχει κάτι “δροσερό” στο άκουσμα. Γιατί o Στέφανος Μουαγκιέ είναι ακριβώς αυτό – ένα δροσερό πλάσμα, ολόκληρος ένα χαμόγελο. Δεν σου παίρνει πάνω από δύο λεπτά για να τον συμπαθήσεις. Αλλά και για να καταλάβεις τις μεγάλες του ευαισθησίες…

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

Πληκτρολογώντας στο Google “Στέφανος Μουαγκιέ”, μου βγάζει πρώτες τις εξής επιλογές, με αυτή τη σειρά: γονείς – instagram – ύψος. Θέλω να μου πεις κάτι για κάθε ένα από αυτά τα τρία.
Το “instagram” το καταλαβαίνω, γιατί πλέον εκεί σε ψάχνει ο περισσότερος κόσμος. Πρόσφατα μου εξηγούσαν, μάλιστα, γιατί πρέπει πλέον να κάνω το προφίλ μου “official”. Τώρα, γιατί ψάχνει ο κόσμος το ύψος μου, δεν ξέρω! Εντύπωση μου κάνει! (γέλια)

Με αυτά που λες, καταλαβαίνω ότι δεν ασχολείσαι και πολύ με τα social media…
Ασχολούμαι, αλλά όχι με τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να με πείσουν ότι πρέπει να ασχολείται ένα άτομο με τη δική μου επαγγελματική ιδιότητα. Έχω κάποιες ενστάσεις γι’ αυτό.

Για τους γονείς;
Ίσως να το ψάχνουν επειδή έχω μιλήσει αρκετά γι’ αυτούς. Ίσως επειδή η ιστορία τους θα μπορούσε εύκολα να γίνει ταινία…
Οι γονείς μου έχουν την ίδια χώρα καταγωγής, την Ουγκάντα. Έφυγαν και οι δύο σε πολύ μικρή ηλικία, αλλά γνωρίστηκαν εδώ, στην Ελλάδα. Η μάνα μου ήρθε αναγκαστικά, μετά από κλήρωση, λόγω του ότι υπήρχε πόλεμος εκεί. Εδώ τότε υπήρχε ακόμα η “αύρα” της Χούντας. Την έφερε ο θείος της, παπάς, για να γλιτώσει από τον πόλεμο. Μεγάλωσε στον Πύργο Ηλείας.
Ο πατέρας μου προερχόταν από πολύ ευκατάστατη οικογένεια. Λόγω του πολέμου κάποια λεφτά χάθηκαν, μέχρι που ήρθε η απόλυτη εξαθλίωση. Τότε ήρθε στην Ελλάδα – από επιλογή, διότι είχε έρθει εδώ και παλαιότερα.

Και πώς γνωρίστηκαν;
Ε, φοιτητικά πάρτι στου Ζωγράφου…

Διάβασα ότι και οι δύο είναι στον τομέα της Ιατρικής, ε;
Νοσηλευτική-Μαιευτική η μαμά μου, Μικροβιολογία-Βιολογία ο πατέρας μου.

Εσένα δεν σε ενδιέφερε ο ιατρικός χώρος; Δεν θέλησες ποτέ να ακολουθήσεις τα δικά τους βήματα;
Μικρός το έλεγα, και οι γονείς μου εύχονταν όντως να το κάνω. Περνώντας τα χρόνια, όμως, έβλεπα ότι οι προσλαμβάνουσες και τα ερεθίσματά μου ήταν άλλα, τα οποία, παρόλα αυτά, προϋπήρχαν στην οικογένεια: η αγάπη για το τραγούδι, για τον χορό, την υποκριτική.
Ναι, οι γονείς μου ήθελαν να με κάνουν γιατρό. Δεν έγινα όμως. Τελείωσα δημοσιογραφία και, τελικά, ασχολήθηκα με την υποκριτική – αρχικά σε ερασιτεχνικό επίπεδο, μετά σε επαγγελματικό. Τράβηξα τη δικιά μου γραμμή…

Σε υποστηρίζουν, όμως, να υποθέσω;
Εννοείται, εννοείται! Αν και “μαζεμένα” την πρώτη χρονιά, πριν 13 χρόνια. Τώρα, πλέον, με υποστηρίζουν και χαίρονται όταν βλέπουν ότι τα όνειρά μου πραγματοποιούνται.

Αν είχες την ευκαιρία να επιλέξεις, τι θα ήθελες εσύ να βγαίνει πρώτο σε μια αναζήτηση στο Google, σε σχέση με το όνομά σου;
Θα ήθελα να βγαίνουν οι δουλειές που έχω κάνει γενικά – είτε αυτό είναι θέατρο, είτε σινεμά, είτε τηλεόραση. Έπειτα, θα ήθελα να υπάρχουν κάποια links για τις δράσεις που έχω κάνει με διάφορες ομάδες ΜΚΟ. Και το τρίτο, μη γελιόμαστε, γιατί έχει και αυτή την πλευρά η δουλειά που κάνω, να ήταν τα “lifestyle”. Σε αυτά εντάσσεται και το instagram που λέγαμε πριν.

Παρόλο που είχες παίξει και παλαιότερα στην τηλεόραση, ευρύτερα γνωστός έγινες τώρα, με τον “Μαμαντού” στο “Πέτα τη φριτέζα” του ΑΝΤ1.
Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση. Συνήθως έπαιζα πιο δραματικούς ρόλους, οι οποίοι μου αρέσουν και περισσότερο…

Προτιμάς τους δραματικούς ρόλους, ε;
Ναι. Αλλά πάντα πίστευα ότι το μεγάλο “hit” θα γινόταν αν έπαιζα έναν αμιγώς κωμικό ρόλο στην τηλεόραση. Όπως και έγινε, με τον Μαμαντού.
Ακούγεται κάπως ρομαντικό, αλλά εμείς οι ηθοποιοί πάντα λέμε ότι, όταν “πιάνεις” έναν χαρακτήρα, αυτός χτίζεται και μέσα από κάποια στοιχεία δικά σου. Με όλη την αφέλεια που έχει αυτός ο χαρακτήρας, προσπάθησα η φυσιογνωμία του να έχει και μια γλύκα.

Και ενώ είναι “απατεωνάκος”, δεν μπορείς να τον αντιπαθήσεις, ρε παιδί μου… (γέλια)
Αυτό είπα κι εγώ ακριβώς! Επειδή ο ίδιος κάνει πολλές “λαμογιές”, ήθελα να έχει μια γλύκα, δεν κάνει τίποτα με δόλο. Του “έκατσε” μία “καλή”; Ξέρει ότι δεν είναι σωστό, αλλά παρόλα αυτά το κάνει!

Αν το “Πέτα τη φριτέζα” ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν;
Αν ήταν τραγούδι; Του Λάκη Λαζόπουλου, το “Βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι”.

Το “Μηδέν”;
Ναι, ναι! Δείχνει την ενέργειά μας και την όλη φιλοσοφία που έχουμε στη σειρά. Αυτό θα ήταν! 

Λοιπόν, έχω παρατηρήσει κάτι πολύ παράξενο σε σχέση με σένα: έχεις κάνει περισσότερο κινηματογράφο και λιγότερη τηλεόραση. Συνήθως συμβαίνει το ανάποδο. Πώς έγινε αυτό;
Η αλήθεια είναι ότι, όντως, έχω κάνει περισσότερο σινεμά. Όταν με βάζουν να συγκρίνω τηλεόραση, σινεμά και θέατρο, εξηγώ πάντα ότι είναι τρία διαφορετικά πράγματα. Θα έλεγα ότι το θέατρο είναι η πιο απαιτητική “ερωμένη”– όχι, όμως, με την έννοια που υπάρχει στην εποχή μας…

Με την πιο ρομαντική έννοια, να υποθέσω…
Μπράβο, ναι. Πρέπει κάθε μέρα να την επιβεβαιώνεις, για να υπάρξει και η “ένωση”. Το σινεμά είναι αυτή η μεγάλη σπίθα, το πυροτέχνημα, που ξέρεις ότι δεν θα κρατήσει για πολύ. Και η τηλεόραση είναι μια διαδικασία που ξέρεις ότι, άμα την προσέξεις, αυτή θα είναι πάντα “εκεί”.
Μακάρι να μπορούσα στη χώρα μας να ζήσω από το σινεμά. Θα έκανα μόνο σινεμά. Είναι μια Τέχνη που έχει πάρα πολύ “τρέξιμο”, αλλά ξέρεις ότι είναι κάτι που θα προβληθεί για ένα μήνα. Μετά τέλος…

Aνέφερες πριν ότι έχεις σπουδάσει και δημοσιογραφία. Υποθετικά, αν αυτή ήταν η βασική σου ασχολία, τι είδους συντάκτης θα ήσουν;
Ρομαντικά, όταν ήμουν στη σχολή, έλεγα ότι θα έκανα πολιτικό. Μικρός ήμουν σε διάφορες πολιτικές εκπομπές και έβλεπαν τον αυθορμητισμό μου, την ελευθερία του λόγου μου. Όταν κατάλαβα πώς είναι το “πολιτικό παιχνίδι” και πώς στήνεται, είδα ότι δεν θα ήθελα να είναι η καθημερινότητά μου αυτή. Γιατί πιστεύω ότι, όσο και να πιστεύεις σε κάποια πράγματα, αναγκαστικά (ή με την πάροδο του χρόνου), “βάζεις λίγο νερό στο κρασί σου”. Άρα, δεν θα ήθελα να φτάσω 50 χρονών και να δω έναν άλλο Στέφανο από εκείνον που είχε ξεκινήσει…
Τώρα, στην ηλικία που είμαι, πιστεύω ότι θα έκανα μόνο πολιτιστικό.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, λογικό που θα έκανες πολιτικό. Διότι, όντως, στο παρελθόν είχες δραστηριοποιηθεί σε φορείς που ασχολούνταν με κοινωνικο-πολιτικά θέματα…
Ακριβώς επειδή το είδα στην “πηγή” του, θα με γοήτευε το να είμαι ένας εν δυνάμει “δίαυλος επικοινωνίας” μεταξύ κράτους και δημόσιων ή ιδιωτικών φορέων – είτε σχετικά με τα δικαιώματα του πολίτη, είτε σχετικά με το μεταναστευτικό.

Αν και έχω διαβάσει ότι είστε από τις εξαιρέσεις ως οικογένεια, αφού ως Αφρικανοί μετανάστες δεν γνωρίσατε την περιθωριοποίηση στην Ελλάδα, παρόλα αυτά εσύ δραστηριοποιήθηκες στον τομέα αυτόν. Τι ήταν εκείνο που σε κινητοποίησε;
Το λέω και συγκινούμαι… Η μάνα μου μού έλεγε πάντοτε: “Πράγματα που δεν σε αφορούν, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα αγνοείς, ενώ βλέπεις ότι υπάρχουν στον κοινωνικό σου περίγυρο”.
Άρα, μου έδωσε να καταλάβω από μικρός ότι, επειδή εγώ έχω ελληνική υπηκοότητα και είμαι καλά, δεν σημαίνει ότι δεν θα με νοιάζει τι κάνουν οι συμπολίτες μου που είναι “ίδια περίπτωση” με μένα, αλλά τυγχάνει να μην έχουν τη συγκεκριμένη διαπίστευση. Οποιοδήποτε παιδί γεννιέται σε μια χώρα, αισθάνεται ότι είναι από εκεί – είτε κατάγεται από την Ελλάδα, είτε από την Ουγκάντα, είτε από την Αμερική…

Αν και είναι πολύ γεμάτο το πρόγραμμά σου, θα το σκεφτόσουν, τώρα που είσαι πιο αναγνωρίσιμος, να ασχοληθείς με κάποια τέτοια θέματα;
Πάντα το έκανα και εννοείται ότι έχω μπει σε αυτή τη λογική – ειδικά όταν βλέπεις ότι έχεις μια Α αγάπη από τον κόσμο και μπορείς να επικοινωνείς πιο εύκολα κάποια πράγματα.
Και παρόλο που συχνά το προφίλ “ΜΚΟ” είναι πολύ παρεξηγημένο, θέλω κάποια στιγμή, αν μου το επιτρέπει ο χρόνος μου, να στήσω μία ομάδα με πράγματα που έχω στο μυαλό μου. Δεν θα έχει να κάνει μόνο με το μεταναστευτικό. Θα έχει να κάνει με ανάγκες συμπολιτών μας που, δυστυχώς, αδυνατούν να έρθουν σε επαφή με το αυτονόητο. Θα αφορά μια ευρεία βοήθεια προς τους πολίτες – είτε είναι Έλληνες, είτε από άλλες χώρες.

Προς ανθρώπους, δηλαδή, που δεν απολαμβάνουν τις αυτονόητες ελευθερίες και δικαιώματα;
Ακριβώς! Δηλαδή, εγώ έχω φίλους που είναι Έλληνες, αυτό που λέμε “Έλληνες-Έλληνες”, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα μόνο και μόνο επειδή είναι οροθετικοί, επειδή είναι ομοφυλόφιλοι…
Και ακόμα υπάρχει στη χώρα μας αυτή η νοοτροπία που, όταν σε βλέπουν ότι ασχολείσαι με τέτοιες κοινωνικές ομάδες, η πρώτη σκέψη τους είναι ότι προφανώς ανήκεις κι εσύ σ’ αυτές. Δηλαδή είναι κρίμα… Γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι μπορεί κανείς να υπερασπιστεί κάποιον απλά ως “άνθρωπο”;

Ας πάμε λίγο και στα “νεότερα”: Κατ’ αρχάς, θέλω να μου πεις ποιον έχεις τσαντίσει από την παραγωγή του YFSF, και σου έδωσαν για πρώτη μεταμφίεση “Ελένη Φουρέιρα”.
Έλα ντε! (γέλια) Εντωμεταξύ, όλοι μου έδειξαν πόσο πολύ με αγαπάνε, από τα καλά λόγια που τους είχε μεταφέρει το συνεργείο και η παραγωγή από τη “Φριτέζα”! Από την αρχή πίστευα ότι έχουμε φτιάξει ένα πολύ ωραίο κλίμα. Τελικά, όλο αυτό…

…ήταν μια πλάνη; (γέλια)
Ναι, και έκανα στο πρώτο “Φουρέιρα”!
Δεν την ήξερα προσωπικά. Αλλά με μεγάλη μου χαρά είδα ότι κατάλαβε τη “γραμμή” μου και το ότι δεν πήγα καθόλου να το κοροϊδέψω. Εντάξει, ήταν πολύ ψηλά τονικά, λόγω του ότι είναι γυναίκα… Αλλά, χορογραφικά τουλάχιστον, κατάλαβε ότι το προσπάθησα. Μου έστειλε μήνυμα και μου είπε ότι ήμουν τέλειος και “μπράβο”!
Είχα τέτοιο άγχος που, τώρα που το σκέφτομαι, γελάω. Έχω παίξει σχεδόν σε όλους τους αρχαίους χώρους, πλην της Επιδαύρου, έχω παίξει σε παραστάσεις με 5.000 κόσμο… τόσο άγχος δεν είχα ποτέ!

Θεωρείς ότι το YFSF είναι μια διαδικασία που μπορεί να σε πάει έστω μισό βηματάκι παραπέρα στη δουλειά σου, σε τεχνικό επίπεδο;
Το YFSF είναι μια γιορτή, εγώ έτσι το βλέπω. Περνάμε πολύ όμορφα. Απλά καλείσαι να ετοιμάσεις έναν μικρό ρόλο κάθε Κυριακή.
Οι ρυθμοί στο YFSF, και αυτό θα το πω για πολύ καλό, είναι τόσο “ωραίοι”, που ειλικρινά δεν ξέρω αν θα με βοηθήσουν σε ρόλους τηλεοπτικούς, που οι ρυθμοί είναι 10 φορές πιο γρήγοροι.

Εμένα μου φαίνεται πολύ λίγος ο χρόνος που έχετε για να αφομοιώσετε τόσες πολλές πληροφορίες κάθε φορά…
Αυτό ναι, σίγουρα. Αλλά είναι τέτοιος ο τρόπος που “σε δουλεύουν”, είναι τόσο “από πάνω σου” όλοι, που έχεις τεράστια βοήθεια.

YFSF ή “Πέτα τη φριτέζα”;
Είναι πολύ εύκολη η απάντηση. Θα πω “Πέτα τη φριτέζα”, γιατί είναι ένα δημιούργημα που το δουλεύαμε και το δουλεύουμε ακόμα. Και θα δώσω και μια αποκλειστική είδηση: συζητιέται, με πολύ θετικούς όρους, να “πάει” και τρίτη χρονιά! Άρα, ξέρω ότι είναι ένα πρότζεκτ που το έχουμε δουλέψει από το μηδέν και αποδεικνύεται ότι έχει διάρκεια.
Το YFSF είναι μία ωραία γιορτή, που όμως ξέρω εκ των προτέρων ότι θα κρατήσει 3 μήνες.

Υπάρχει περίπτωση να έχεις μικρές τροποποιήσεις στον ρόλο σου ως Μαμαντού, λόγω YFSF; Του τύπου να λείψεις ανεξήγητα, όπως έλειψε η Παγώνα στις “Άγριες Μέλισσες”; Να σε απαγάγουν εξωγήινοι; (γέλια)
Το σκέφτομαι κι εγώ, αλήθεια δεν ξέρω!

“Βγαίνει” και με τα δύο μαζί; Είναι “ανθρώπινο”;
Οι ρυθμοί έχουν αλλάξει πάρα πολύ, αλλά κι εγώ έχω συνηθίσει να δουλεύω πάρα πολύ. Επειδή είναι και το YFSF προϊόν του καναλιού, υπάρχει απόλυτη συνεννόηση μεταξύ των δύο. Με το που τελειώνω το γύρισμα, έρχεται και “κουμπώνει” μετά το άλλο.
Είμαι ο τελευταίος που ντύνεται να πάει στην πρόβα, και αυτό είναι δύσκολο. Αλλά σκέφτομαι: αν δεν “τρέξω” τώρα, πότε θα “τρέξω”; Το βλέπω έτσι. Τώρα που μπορώ!

Ποιον θα σου άρεσε, ιδανικά, να υποδυθείς στο YFSF;
Γνωστούς λαϊκούς τραγουδιστές! Μου αρέσει να τους μελετάω, να βλέπω πώς κινούνται στην πίστα. Μου βγάζει ένα ενδιαφέρον κάτι που είναι τόσο “κόντρα” σε εμένα. Αντύπας (που δεν ακούω), Πανταζής, Μάκης Δημάκης (που μου “έκατσε” κιόλας)… κάτι τέτοιο.

Θες το “κόντρα” εσύ, δεν θες την ευκολία σου…
Ε, ναι. Έτσι κι αλλιώς, αναγκαστικά δεν θα έμοιαζα πολύ στη μεταμφίεση, λόγω χρώματος κ.λπ.

Πόσες ώρες σου παίρνει να βαφτείς;
Βάφομαι πιο πολύ από όλους – και λογικό. Μου παίρνει 2 ώρες. Αλλά έχουν φοβερούς ρυθμούς. Πώς είναι τα pits στη formula1; Βάφουν χέρια και λαιμό διαφορετικά άτομα, και είμαι έτσι για 2 ώρες, για να με προλάβουν!

Για πες τι άλλο…
Ένα άσχετο θα σου πω. Ανοίγω ένα μαγαζί – wine bistrot στο Παγκράτι, στην Ερατοσθένους. “Phoenix” θα λέγεται.

Κοντά στο νέο Μουσείο Γουλανδρή;
Α, μπράβο! Ερατοσθένους 29!
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το όνομα “Phoenix”, γιατί πρόκειται για ένα πουλί που αναγεννάται από τις στάχτες του. Το πρωί θα έχουμε ροφήματα και κρύα brunch. Από το μεσημέρι και μετά, αλλαντικά, τυριά και κρασιά, με κάποιες επιλογές από spirits. Ανοίγουμε τώρα, αρχές Μαρτίου!