Στέφανος Ξενάκης: «Αυτό το “ΤΑ ΕΧΩ ΟΛΑ” είναι μια μικρή κατάρα»

Είναι απίστευτο το πόσο πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους έχει “αγγίξει” με τα γραφόμενά του, αλλά και τα podcasts του στο Ίντερνετ. Ίσως επειδή τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται είναι θεμελιώδη για το “μέσα” μας – ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, μόρφωσης ή ιδιότητας. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι τον Στέφανο Ξενάκη δεν χορταίνεις να τον ακούς και ότι, αργά ή γρήγορα, κάτι από όσα λέει θα αγγίξουν μια ευαίσθητη χορδή σου.
Και η κουβέντα που ακολουθεί δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

_Γιατί υπάρχει τέτοια στροφή προς την αυτοβελτίωση; Τι είναι αυτό που θέλουμε τόσο πολύ να “λύσουμε” μέσα μας, οι άνθρωποι;
Ζούμε σε ένα συγκλονιστικό σύμπαν και έχουμε την “κατάρα” να μην μπορούμε να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε. Κι αν δεν εκτιμάς αυτά που έχεις, τότε δεν έχεις ούτε τη δύναμη να πας σε αυτά που πραγματικά θέλεις ή να αντεπεξέλθεις σε μια δυσκολία. Οπότε, “καιγόμαστε” στην πορεία: «Αχ, βαχ, ο Ερντογάν… αχ, βαχ, ο COVID… αχ, βαχ, ο διπλανός…». Kαι, τελικά, αυτό το μόνιμο στρες, αυτός ο μόνιμος φόβος σού ξεζουμίζει την ενέργεια.
Στο τέλος αρρωσταίνουμε και μετά ψάχνουμε να βρούμε τι φταίει, πάμε στον γιατρό να μας δώσει φάρμακα… Όταν, όμως, το πρόβλημα έρχεται από μέσα, και η λύση έρχεται από μέσα.

_Μπορεί ένα βιβλίο να σου αλλάξει τη ζωή;
Να την αλλάξει, όχι. Να αποτελέσει, όμως, την αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα που θα σου αλλάξει τη ζωή, ναι. Ένα βιβλίο, μια ομιλία, μια συζήτηση, μια ταινία, μια συνεδρία ψυχοθεραπείας – όλα αυτά μπορεί να αποτελέσουν μια αφορμή για να “ξεκουνηθείς”.
Κι εγώ, πριν από περίπου 20 χρόνια, “έπεσα” στο πρώτο βιβλίο του Sharma, το «Ο μοναχός που πούλησε τη Ferrari». Όταν το πρωτοδιάβασα, πραγματικά με συγκλόνισε, με μάγεψε. Έτσι, αναζήτησα και άλλα βιβλία, μετά αναζήτησα άλλα σεμινάρια, αναζήτησα ειδικούς ανθρώπους και μπήκα σε ένα μονοπάτι, το οποίο πλέον είναι το μονοπάτι της ζωής μου… Ουσιαστικά, όμως, το βιβλίο ήταν η πρώτη αφορμή, το πρώτο “σκούντημα” για να “μετακινηθώ”.
Ένα βιβλίο, λοιπόν, είναι ένα εξαιρετικό “σκούντημα”. Δύο βιβλία είναι δύο “σκουντήματα”. Αλλά αν κάποιος είναι αποφασισμένος να επαναπροσδιοριστεί, θέλει και δουλειά με ειδικούς ανθρώπους (είτε λέγονται εκπαιδευτές ενηλίκων, είτε life coaches, είτε ψυχαναλυτές, είτε ακόμα και κάποιοι παπάδες “φωτεινοί” – έτσι, για να μη βλέπουμε μόνο το κακό στην Εκκλησία…).
Ουδέποτε υπήρχε τόσο πολύ “βοηθητικό” υλικό, είτε ελεύθερο είτε πληρωμένο, αλλά τόσο πολλή απροθυμία να το χρησιμοποιήσουμε.

_Γιατί δεν διαβάζουμε τόσο πια;
Ξέρεις, το διάβασμα δεν είναι μόνο χάρτινο βιβλίο. Μπορεί να είναι ακουστικό βιβλίο, μπορεί να είναι ηλεκτρονικό βιβλίο, μπορεί, μπορεί…
Νομίζω ότι δεν φταίνε οι άνθρωποι. Ουσιαστικά, έχουν συντελέσει σ’ αυτό όλα αυτά τα γκατζετάκια που κυκλοφορούν – τα οποία είναι εξαιρετικά, αρκεί να ξέρεις να τα οριοθετήσεις. Όταν όλα αυτά έχουν “φωλιάσει” στη ζωή σου, γίνονται πλέον ένας μικρός ιός μέσα σου, ο οποίος δυνητικά μπορεί να είναι πολύ πιο επικίνδυνος κι από τον COVID…
Ξέρω ανθρώπους που πιάνουν το κινητό μέχρι και 1.000 φορές την ημέρα, μπαίνουν στο facebook 200 φορές την ημέρα… Πώς να ησυχάσει το μυαλό; Το μυαλό είναι μια λίμνη που χρειάζεται να ηρεμήσει, για να μπορέσεις να διαβάσεις ένα βιβλίο, να κάνεις μια συζήτηση, να απολαύσεις μια στιγμή… Όταν πέφτουν “πετραδάκια” που δεν τα ρίχνει κάποιος τρίτος, αλλά εγώ μόνος μου, δεν μπορώ να διαβάσω πέρα από τριάντα δευτερόλεπτα!
Μια τελευταία έρευνα της Microsoft έλεγε ότι, αν χτυπήσει ένα κινητό, υπάρχει μια απόσπαση που μας διαλύει την ενέργεια, τη συγκέντρωση. Και παίρνει, λέει, 16 με 21 λεπτά προκειμένου να επανέλθει η συγκέντρωση. Επιμένω, λοιπόν, να λέω (και αυτό δεν είναι δικό μου): «Δεν υπάρχει πρόβλημα έλλειψης χρόνου, υπάρχει πρόβλημα έλλειψης συγκέντρωσης».

_Άρα, ποια είναι η λύση; Να απομονωθούμε από όλα;
Αυτό που λέω σε νέα και μεγάλα παιδιά είναι «Βγάλτε όλες τις ειδοποιήσεις από το κινητό σας!». Όταν έρχεται η ώρα, χάζεψε στο κινητό, στείλε τα μηνύματά σου, κάνε, δείξε… Αλλά να είσαι συνειδητός: αυτά είναι εργαλεία για να εξυπηρετούν εμάς, όχι εμείς αυτά.
Διάβαζα πρόσφατα το βιβλίο της Arianna Huffington, το “Thrive”, στο οποίο υπήρχε ένα κεφάλαιο για το over-connectivity, την υπερ-συνδεσιμότητα. Είμαι παντού συνδεδεμένος, μου έρχονται συνεχώς ειδοποιήσεις, μηνύματα, “likes”… Κι εγώ πού είμαι τελικά; Δεν είμαι πουθενά…
Ο Sharma λέει ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να κάνω στους δικούς μου είναι η παρουσία μου: όταν είμαι “εδώ”, να είμαι “εδώ”. Ουδέποτε ήταν τόσο εύκολο, όπως τώρα, να είμαι τόσο απασχολημένος με το να είμαι απασχολημένος.

_Ίσως το πρόβλημά μας σήμερα να είναι η υπερ-εξειδίκευση, ιδιαίτερα στον επαγγελματικό τομέα. Δεν έχουμε ευρύτητα ενδιαφερόντων. Και παρόλο που στο Ίντερνετ μπορεί κανείς να διαβάσει λίγο απ’ όλα, τελικά το γεγονός παραμένει πολύ “ειδικό”: Είσαι μονίμως μπροστά σε μια οθόνη…
Μα αποφασίζεις στα 18-20 για τη ζωή σου, χωρίς να έχεις εμπειρίες, χωρίς να έχεις “δουλέψει” σε βαθύτερο επίπεδο. Έτσι, εσύ είσαι δημοσιογράφος, εγώ συγγραφέας… Επειδή όμως η εποχή αλλάζει πολύ γρήγορα, ουδέποτε ήταν τόσο ξεκάθαρο ότι, σε κάποια στιγμή, θα πρέπει να “επανεφεύρεις” τον εαυτό σου…
Ο Harari λέει ότι οι αρχές της ζωής είναι η υποδομή και, από ένα σημείο και μετά, εσύ αρχίζεις να χτίζεις το κτήριο. Η ειδίκευση στη δουλειά σου είναι απλώς μια “τέντα” την οποία, αν χρειαστεί, μπορεί και να την αλλάξεις. Τελικά, εμείς ασχολούμαστε τόσο πολύ με την “τέντα” που, αν για χ-ψ λόγους χρειαστεί να αλλάξουμε τη ζωή μας, όλα τα βλέπουμε “βουνό”.
Αν είσαι σήμερα 30 χρονών και οδηγός νταλίκας, με δεδομένο ότι σε δέκα χρόνια όλα θα γίνονται αυτόματα και η νταλίκα θα είναι αυτοκινούμενη, στα 40 σου θα πρέπει να βρεις άλλη δουλειά. Εσύ, όμως, το μόνο που έμαθες ήταν πώς να είσαι φορτηγατζής…

_Και πώς μπορείς να ξεφύγεις από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που, ουσιαστικά, σου επιβάλλει την εξειδίκευση; Η ίδια η κοινωνία σού την επιβάλλει, η ίδια η εποχή κάπου σε πάει…
Ακριβώς επειδή η εποχή μάς πάει, είναι σημαντικό κάποιος να μπορεί να σταθεί στα δικά του πόδια και να κάνει τις δικές του επιλογές… Θεωρώ ότι μέχρι τα 18 δεν έχουμε ευθύνη. Από κάποιο σημείο και μετά, όμως, έχουμε ευθύνη να βρούμε τα “πατήματά” μας.
Τα πάντα είναι επιλογή: Είναι επιλογή το να ανοίξω το δελτίο ειδήσεων το βράδυ. Είναι επιλογή το ποιους φίλους θα έχω. Εμένα πλέον οι περισσότεροι φίλοι μου είναι από το κομμάτι της προσωπικής ανάπτυξης. Δεν με ενδιαφέρει αν έχουν λεφτά, ούτε καν αν έχουν πετύχει. Με ενδιαφέρει να είναι συνειδητοί, να ξέρουν τι θέλουν και πού θέλουν να πάνε.


Η αλλαγή δεν γίνεται µε τη λογική, γίνεται µε το συναίσθηµα. Τουλάχιστον αυτό είναι το αρχικό έναυσµα…


_Τι θα συμβούλευες, λοιπόν, κάποιον που θέλει να “επανεφεύρει” τον εαυτό του;
Πρώτα από όλα, κλείσε το δελτίο ειδήσεων. Δεύτερον, βγες έξω, δες τι γίνεται, κάνε παρέα με ανθρώπους, οι οποίοι θα είναι παράδειγμα για σένα, θα σε κινητοποιήσουν. Άνοιξε ένα βιβλίο, πήγαινε σε ένα σεμινάριο. H Γνώση έχει τεράστια δύναμη.
Κάπου διάβαζα ότι, στην Ελλάδα, έχουμε το υψηλότερο ποσοστό πτυχιούχων και μεταπτυχιακών στον κόσμο, μετά τη Νότια Κορέα. Αλλά στη διά βίου μάθηση είμαστε από τους τελευταίους. Γι’ αυτό και ο Καλογήρου, ο δάσκαλός μου, έλεγε πάντα «Μαθαίνεις μέχρι να δεις τα ραδίκια ανάσκελα». Κι εγώ, αν δεν έμπαινα στη διαδικασία να διαβάσω, να παρακολουθήσω σεμινάρια, θα ήμουν φτερό στον άνεμο…

_Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει κάποιον να θέλει να αλλάξει;
Ένα έντονο συναίσθημα.

_Δυσάρεστο ή ευχάριστο, συνήθως;
Συνήθως είναι δυσάρεστο, αλλά δεν αποκλείεται να είναι και ευχάριστο. Ξέρω άνθρωπο που πάλευε σαράντα χρόνια να κόψει το τσιγάρο και δεν τα κατάφερνε. Όταν, όμως, πήγαινε να πάρει την εγγονή της αγκαλιά και δεν μπορούσε επειδή λαχάνιαζε, είπε «Ως εδώ, κόβω το τσιγάρο»!
Συνήθως ο πόνος μάς κάνει να “ξεκουνηθούμε”. Ξέρω κάποιον, ο οποίος πλακωνόταν συνεχώς με τη γυναίκα του. Τελικά χώρισαν και την έδιωξε μαζί με τα παιδιά από το σπίτι, παρόλο που ήταν κυρίως δικό του το φταίξιμο. Μετά από έξι μήνες, όταν συνάντησα τη γυναίκα του, εκείνη μου είπε «Είμαστε πολύ καλύτερα. Με τον άντρα μου κάναμε κοινή θεραπεία σε σύμβουλο…». Λέω «Συγνώμη, ο τάδε κάνει συμβουλευτική θεραπεία; Πιο εύκολο είναι να βγάλω μαλλί εγώ, παρά να κάνει αυτός συμβουλευτική!». Και μου λέει «Έγινε το εξής: Η κόρη μας τα πήρε τόσο πολύ με τον μπαμπά της, που του είπε ότι ούτε στην κηδεία του δεν θα πάει». Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, πόνεσε τόσο πολύ, που ανέτρεψε όλο τον αξιακό του χάρτη σε ένα βράδυ.
Η αλλαγή δεν γίνεται με τη λογική, γίνεται με το συναίσθημα. Τουλάχιστον αυτό είναι το αρχικό έναυσμα…

_Έχεις πει «Να τη φοβάσαι την εύκολη ζωή…». Άρα, το να έχεις συνεχώς εμπόδια να υπερπηδήσεις λειτουργεί υπέρ σου; Αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις;
Κοίτα… από την ώρα που θα γεννηθούμε μέχρι την ώρα που θα πεθάνουμε, θα παθαίνουμε. Αλλά δεν θα μαθαίνουμε, κατ’ ανάγκη. Το πάθημα είναι εγγυημένο, το μάθημα δεν είναι – το μάθημα είναι επιλογή.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι το βόλεμα. Η μοναδική σου ασφάλεια είναι “μέσα” σου, στις ικανότητές σου. Έξω θα γίνεται της π….. Θα υπάρχει ο COVID, ίσως χωρίσεις, μπορεί να χάσεις τα λεφτά σου, μπορεί να κλονιστεί η υγεία σου… Είναι και πράγματα, τα οποία δεν εξαρτώνται από σένα.
Στο πρώτο «Δώρο», λοιπόν, μιλούσα για την εξίσωση. Η εξίσωση έχει τη σταθερά, έχει και τη μεταβλητή. Όταν σου λέει το Αφεντικό, σε όποιο “αφεντικό” πιστεύει ο καθένας, «Ο Κωστάκης έχει 2 μήλα, πόσα χρειάζεται για να έχει 5;», εσένα η δουλειά σου είναι να βρεις τα άλλα 3 μήλα, όχι να ασχολείσαι με το «γιατί έχει 2 και όχι 1»… Μεγάλε, εσύ έχεις 2 στην άσκησή σου, του διπλανού μπορεί να του έχουν πει 3, του άλλου 0. Ασχολήσου με τη δική σου άσκηση. Κάποια πράγματα δεν τα επηρεάζεις, ασχολήσου με αυτά που επηρεάζεις! Ο κόσμος “καίγεται” με αυτά που δεν επηρεάζει.

_Γιατί όμως; Επειδή αυτό μας είναι ευκολότερο;
Επειδή δεν θέλουμε να αλλάξουμε, πολλές φορές…
Μη ρωτάς “γιατί”. Η ερώτηση είναι “πώς;”. Το “γιατί” ανακυκλώνει στο πρόβλημα, το “πώς” σε πηγαίνει στη λύση. Κάποια πράγματα δεν έχουν «γιατί». Γιατί έτσι!
Ο περισσότερος κόσμος τι κάνει; Ασχολείται με τη σταθερά της εξίσωσης, και όχι με τη μεταβλητή. Αν σου έχει μείνει το αυτοκίνητο και έχει κολλήσει πάνω στο πεύκο, ο πολύς κόσμος πάει να μετακινήσει το πεύκο. Μα μόνο το αυτοκίνητό σου μπορείς να μετακινήσεις!
Άσε που, πολλές φορές, ένα μέρος της σταθεράς προέρχεται και από την προηγούμενη μεταβλητή σου. Όπως λέει ο κόσμος, «όπως στρώσεις, θα κοιμηθείς». Αν έστρωσες καλά χθες, σήμερα το κρεβάτι θα είναι καλύτερο. Με λίγα λόγια, το πώς λειτούργησες σε προηγούμενη περίπτωση παίζει ρόλο. Αν θέλεις να αλλάξουν τα πράγματα, λοιπόν, κάνε κάτι! Μην γκρινιάζεις μόνο!

_Έχεις πει «Όταν ήμουν νεότερος είχα πολλή αυτοπεποίθηση, αλλά δεν είχα καθόλου αυτοεκτίμηση». Αυτά συνήθως δεν πάνε μαζί; Για να νιώθεις αυτοπεποίθηση, δεν χρειάζεται πρώτα να εκτιμάς τον εαυτό σου;
Όχι! Θα σου δώσω ένα παράδειγμα, μου το εξήγησε μια φίλη ψυχίατρος: Πάει, λοιπόν, η φίλη επίσκεψη στη μαμά της και της λέει «Φτιάξε μας πίτες, μανούλα!». Φτιάχνει δυο-τρεις πίτες η μαμά της, φανταστικές! Η οποία μαμά έχει ξεκάθαρα αυτοπεποίθηση: ξέρει ότι μπορεί να φτιάξει πίτες. Λέει η φίλη μου: «Όταν είπαμε στη μάνα μου τι φανταστικές πίτες που έφτιαξε, η απάντηση ήταν “ε, καλά, δεν έκανα και τίποτα”». Μου εξηγεί, λοιπόν: «Η μάνα μου έχει αυτοπεποίθηση, αλλά δεν έχει αυτοεκτίμηση». Άλλο να ξέρω ότι θα τα καταφέρω, και άλλο να μπορώ να εκτιμήσω το μεγαλείο τού ότι μπορώ να τα καταφέρω.

_Και πώς “χτίζεται” η χαμηλή αυτοεκτίμηση; Διότι, προφανώς, με κάποιον τρόπο διαμορφώνεται…
Το κομμάτι “αυτοεκτίμηση” οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο πώς μεγάλωσε ο καθένας: «Μαρία, μη μιλάς πολύ για τον εαυτό σου, άσε να λένε οι άλλοι καλά πράγματα για σένα…». Και όταν κάποια στιγμή πας να πεις κάτι καλό, σου λένε «Σταμάτα, αυτό είναι κομπασμός».
Ή όταν έχεις μια επιτυχία… Ας πούμε ότι έχεις πάρει 19 στο σχολείο: «Ναι, αλλά υπάρχει και το 19,5, υπάρχει και το 20!». Και όταν επιτέλους πάρεις αυτό το γαμημένο το 20, σου λένε «Α, πήρε και η Γεωργία 20!». Οπότε, πού πας;
Τα φτερά μας, αυτή τη μοναδικότητα, μας την κόβανε οι γονείς μας. Οι οποίοι δεν φταίνε: όπως φωνάζει ο Καλογήρου, οι γονείς μας είναι θύματα θυμάτων, γιατί έτσι έκαναν και οι δικοί τους γονείς, το σύστημα, η κοινωνία…
Δεν μπορώ, λοιπόν, να εκτιμήσω τη μοναδικότητά μου. Άλλος έχει μαλλιά, άλλος δεν έχει. Άλλος είναι 1,90, εγώ είμαι 1,75, τι να κάνουμε…; Ο Jim Rohn λέει ότι «η σύγκριση είναι ο κλέφτης της χαράς». Κάθε φορά που θα πάω να συγκρίνω τον εαυτό μου με κάποιον, έχω κρίνει αυτόματα εις βάρος του εαυτού μου.

_Θέλω να μιλήσουμε λίγο για το Πρόγραμμα «Ναι, μπορώ», που έχεις δημιουργήσει για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Κατ’ αρχάς, τα μικρά παιδιά είναι καλύτεροι “μαθητές” σ’ αυτά από εμάς, τους μεγαλύτερους;
Πάντα τα παιδιά είναι πιο δεκτικά και πολύ πιο προσαρμοστικά. Τώρα το βλέπω με τις κόρες μου… Μου έλεγε και η Σοφία, μια νηπιαγωγός από την Κηφισιά, ότι «στην τρίτη μέρα, τα νηπιαγωγάκια είχαν συνηθίσει τη μάσκα!». Εμείς γκρινιάζουμε…
Απλώς η σημερινή γενιά έχει πολύ περισσότερες επιλογές και ευκαιρίες και, μέσα στις ευκαιρίες αυτές, μπορείς εύκολα να “χαθείς”. Όταν ήμουν εγώ μικρός, πήγαινα στο “τζινάδικο” και είχε δυο τζιν όλα κι όλα: μαύρο και μπλε. Τώρα έχει μαύρο, έχει μπλε, έχει σκισμένο, “ξεσκισμένο”, έχει χαμηλοκάβαλο… Έχουν τόσο πολλές επιλογές, με αποτέλεσμα να έχουν και πολλές προσδοκίες…
Στο «Δώρο 2» λέει κάπου: «Η χαρά, τελικά, τι είναι; Αποτέλεσμα Vs Προσδοκίες». Οι προσδοκίες είναι «στον Θεό», επειδή τα έχω όλα: με ένα κουμπί βρίσκεις γκόμενα, με ένα κουμπί μπαίνεις στο Νetflix, το facebook σού λέει τι να πιστέψεις… Αυτό το «τα έχω όλα» είναι μια μικρή κατάρα.

_Τι ακριβώς γίνεται, λοιπόν, σε αυτό το Πρόγραμμα;
Αρχικά πήγαινα απογεύματα σε σχολεία, όταν τα πράγματα ήταν καλά. Τώρα γίνεται ιντερνετικά. Ουσιαστικά, δίνω «13 ιστορίες και συνήθειες που θα σου αλλάξουν τη ζωή». Μία από αυτές είναι το να αλλάξεις αυτή τη μόνιμη εστίαση στο αρνητικό. Αυτό το «Αχ, βαχ…», που λέγαμε νωρίτερα.
Ζούμε στο καλύτερο σύμπαν που υπήρξε ποτέ! Πατάς ένα κουμπί και μπορείς να δεις στο google τα πάντα! Οι πόλεμοι είναι στο ιστορικό χαμηλότερο. Η εγκληματικότητα στην Ευρώπη στο ιστορικό χαμηλότερο. Τα τελευταία 20 χρόνια, η εγκληματικότητα στην Ελλάδα έχει πέσει κατά 30%. Κι όμως, η προβολή της από τα ΜΜΕ έχει τριπλασιαστεί! Άλλο τα πράγματα να είναι καλά, άλλο το αν αντιλαμβάνομαι ότι πηγαίνουν καλά. Υπάρχει μια μόνιμη αρνητική εστίαση.
Φτιάχνουμε λοιπόν ένα τετράδιο ευγνωμοσύνης, χαράς, αγάπης κ.λπ., το οποίο έχουμε βάλει σε πάρα πολλά σχολεία. Κάθε πρωί, τα παιδάκια γράφουν στο τετράδιο 3 καλά πράγματα που συνέβησαν την προηγούμενη μέρα, εστιάζουν δηλαδή σε κάτι θετικό.
Ένα άλλο που έχουμε ξεκινήσει εδώ και καιρό πειραματικά, είναι ο «μυστικός φίλος». Στην αρχή του μήνα τα παιδάκια μαζεύονται, βάζουν χαρτάκια με τα ονόματά τους σε ένα κουτί και ο καθένας διαλέγει από ένα. Ας υποθέσουμε ότι η Γεωργία διαλέγει το δικό μου όνομα. Για τον επόμενο μήνα, η Γεωργία θα είναι ο μυστικός μου φίλος, χωρίς όμως εγώ να το ξέρω. Είναι ο άνθρωπος που θα είναι κοντά μου, θα με προσέξει χωρίς να το καταλάβω. Για παράδειγμα, αν ψάξω ένα βιβλίο και δεν το βρίσκω, την επόμενη μέρα θα βρεθεί ως διά μαγείας στο θρανίο μου!

Τα βιβλία του Στέφανου Ξενάκη “Το Δώρο”, “Το Δώρο 2” και “Κάπταιν” κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Key Books.



Abbvie
GSK