Άρης Ζαρακάς: Η ζωή είναι ωραία, αρκεί να θέλεις να τη ζήσεις

Synenteuxeis_Zarakas_MEGALI

Μουσικός από …κούνια, γνωστός από τη παρουσία του σε μπάντες όπως οι Magic de Spell, οι Active Member και οι Ρόδες, σήμερα ζει και δημιουργεί στο Βερολίνο, επιβεβαιώνοντας με τη περιπετειώδη, σχεδόν κινηματογραφική πορεία του, τη ρήση του Ντισραέλι “το αναπάντεχο πάντα συμβαίνει”.

Το να περπατάς σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που αγαπάς και να συναντάς τυχαία -μετά από 15 χρόνια που έχεις να τον δεις- έναν Έλληνα φίλο που επίσης αγαπάς, μπορεί να είναι μια ευλογημένη σύμπτωση ή ένα καρμικό φαινόμενο. Μπορεί βέβαια να είναι και απλά μια καλή αφορμή για σφιχτές αγκαλιές, μερικές μπύρες και ατέρμονες κουβέντες –κάποιες παλιές, σκονισμένες, λίγο στενάχωρες αλλά φωτεινές, κάποιες καινούργιες, όσο πρέπει τσαλακωμένες και γι’ αυτό αληθινές.

“Τι κάνεις στο Βερολίνο;” ήταν η ερώτηση που ουσιαστικά εξέφρασε τον αιφνιδιασμό μου από αυτήν την αναπάντεχη συνάντηση.

Τα γαλανά μάτια του Άρη Ζαρακά με κοίταξαν με παιδική συγκίνηση και η απάντηση “μα, σε όλη μου τη ζωή ήθελα να μείνω εδώ”, αυτόματα μετέτρεψε το ερώτημα μου σε ρητορικό.

Ας συστηθούμε παρακαλώ

Ο Άρης Ζαρακάς είναι αυτό που θα λέγαμε “παλιός” και αυτός είναι από τους λόγους που είναι πολύ “αλλιώς”, με τη παραδοσιακή, καλή έννοια. Δεν αρέσκεται να προβάλλει τον εαυτό του ως “ροκ σταρ”, επιμένει να ντύνεται στα μαύρα, διατηρεί χαμηλό προφίλ και μια εφηβική… διαβολικότητα.

“Ξεκίνησα να ανακατεύομαι με ροκ μπάντες το 1978, στη γενέτειρά μου, την Αλεξανδρούπολη. Φτιάξαμε τότε με τον Μάκη Λεοντιάδη -που δεν ζει πια- τους ΤΑΔΕ. Το’80 κατεβαίνω στην Αθήνα και φτιάχνω τους No More Dreams. Ακολουθούν οι 16 Days και το ’90 αποφασίζω να το γυρίσω στο ελληνόφωνο ροκ. Έτσι, γεννήθηκε η προσωπική μου μπάντα Άρης Ζαρακάς & τα 1000 κυβικά”.

Εκείνη την περίοδο τον βοήθησε ο Ηλίας Ασλάνογλου, τραγουδιστής των Magic de Spell, να υπογράψει συμβόλαιο με την Eros music-στην οποία εργαζόταν.

“Αρχίζω να ηχογραφώ όταν μού τηλεφωνεί ο Θοδωρής Βλαχάκης από τους Magic De Spell και μου λέει ότι φεύγει ο κιθαρίστας τους και θέλουν αντικαταστάτη. Και, φυσικά, πήγα”.

Από τους Magic στους Active Member

Είμαστε στο ’96. “Λίγο οι περιοδείες, λίγο ο καινούργιος δίσκος με τους Magic, μένει πίσω ο δικός μου και αποφασίζω να μην βγει ποτέ”.

Με τους Magic De Spell τα “ξόρκια” διήρκησαν 6 ολόκληρα χρόνια.

“Το τελευταίο αντίο, θυμάμαι ήταν μια Τρίτη βράδυ. Την Παρασκευή λέω στη Νατάσα-τη σύντροφο της ζωής μου- πάμε απόψε μέχρι το ΑΝ, παίζουν οι Active Member. Εκεί, με βλέπει ο Μιχάλης, του λέω τα νέα μου, με ρωτάει “τι κάνεις αύριο;”. Σάββατο μεσημέρι βρίσκομαι στο Πέραμα, στο στούντιο των Active, με ακουστικά στ’ αυτιά και ηχογραφώ κιθάρες για το “Πέρασμα Στ’ Ακρόνειρο”. Στη συνέχεια ξεκινάμε τα live, φεύγει ο Νικήτας απ’ το γκρουπ, συνεχίζουμε να ηχογραφούμε στο Twin Peaks studio στην Ουαλία, παίζουμε στο Compass Point Festival στο κάστρο του Cardiff, επιστρέφουμε, κάποια στιγμή ξενερώνω και φεύγω κι από κει”.

Οι Ρόδες σε “τροχιά”

Μετά από δύο χρόνια, ο Άρης με τον Νικήτα κάνουν τις Ρόδες.

“Ήταν το μεγάλο μπαμ τότε! Είχαμε μπει με γκολ απ’ τ’ αποδυτήρια! Περιοδείες, δύο άλμπουμ, χιλιάδες κόσμος. Μετά, αρχίζει η σαπίλα και το γκρουπ διαλύεται το 2011”.

Παράλληλα, από το 2006, ο Ζαρακάς ως επίμονος καλλιτέχνης -κάτι σαν τον επίμονο …κηπουρό- συνεργάζεται σε ένα project που δημιούργησε με τη Γεωργία Βαληβασάκη, το Gaia, παίζοντας μουσικές απ’ όλον τον κόσμο.

Μοιάζει να θυμάται την καλλιτεχνική διαδρομή του στην Ελλάδα πότε σαν μια ηλιόλουστη μέρα πάνω σε ποδήλατο και πότε σαν τις… άγριες νύχτες της Τσάινα Μπλου.

“Τι να πρωτοαναφέρω! Συγκλονιστική στιγμή, ήταν όταν ο Μαχαιρίτσας αποφάσισε να κάνει μια συναυλία επανένωσης με τους Τερμίτες στο Σ.Ε.Φ. και κάλεσε όλους του τους φίλους να συμμετάσχουν. Ανάμεσά τους ήταν και οι Magic de Spell. Ήταν 16 Νοεμβρίου 1998. Παίζουμε το “Εμένα Οι Φίλοι Μου” και πάνω από 12.000 αναπτήρες φωτίζουν το στάδιο. Θυμάμαι και στο Σύνταγμα, στη συναυλία ενάντια στους βομβαρδισμούς στη Βοσνία, 110.000 κόσμο να τραγουδάει μαζί μας το “Σαράγιεβο”.

Μια άλλη φορά είμαστε με τις Ρόδες στο φεστιβάλ του Άρδα. Μαζί μας Διάφανα Κρίνα και Μωρά Στη Φωτιά. Εγώ μιλάω με τον Θάνο Ανεστόπουλο -τραγουδιστή από τα Διάφανα- για ποίηση και από πίσω μας οι… υπόλοιπες Ρόδες κατεβάζουν τόνους μπύρας και αλκοόλ.

Παίζουμε, ο κόσμος έχει αφηνιάσει, ο τόπος καίγεται. Κατεβαίνουμε απ’ τη σκηνή και δύο από εμάς, τύφλα στο μεθύσι, κάνουν τσαμπουκά σε έναν καντινιέρη για τζάμπα μπύρες. Τους μαζεύουν οι υπεύθυνοι, αλλά από τότε δεν μας ξαναδέχτηκαν στο φεστιβάλ. Ροκ εντ Ρολλ καταστάσεις”.

Κάποια στιγμή ξεκινάει και η Οδύσσεια του Άρη ή η Ζαρακιάδα αν προτιμάτε. “Κρίση, ανεργία, μαυρίλα. Κάνω μια απόπειρα για κάτι καινούργιο, δεν οδηγεί πουθενά. Το μόνο –και για εμένα πολύ σημαντικό – που συνέβη, ήταν η πρόσκληση του Γιώργου Κορδέλλα να συμμετάσχω με μια μελοποίηση της Κατερίνας Γώγου στη συλλογή “Πάνω κάτω η Πατησίων”. Έκανα το “Καμιά φορά” (Στο Μυαλό Είναι Ο Στόχος).

Σκέφτομαι ότι είναι η ώρα να φύγω μακριά. Είχα πάρει χαμπάρι ότι η χώρα και ο “χώρος” της τελείωσε για μένα. Με φόρτωσε με εμπειρίες, με δυνατές στιγμές, με αναμνήσεις και μετά με ‘ξέρασε’, όπως τους περισσότερους”.

Στον αστερισμό του Βερολίνου

Όποιος γνωρίζει αυτήν την πόλη, ξέρει πως είναι μια άλλη… χώρα από την υπόλοιπη Γερμανία. Μοιάζει με ένα πολυσυλλεκτικό, υψηλής αισθητικής και αμφίβολης ηθικής καμπαρέ, με ζωηρές προκλήσεις και σκληρές αντιφάσεις.

“Νά ‘μαι, λοιπόν, εδώ, στον τόπο που ερωτεύτηκα στην εφηβεία μου. Ας είναι καλά εκεί που βρίσκονται ο Lou Reed με το ‘Berlin’ του και ο Bowie με την ‘Τριλογία του Βερολίνου’. Το Βερολίνο για μένα ήταν αδιαπραγμάτευτη επιλογή. Ήλθα με δανεικά -ακόμη τα χρωστάω”.

Από τα γεμάτα στάδια στην Ελλάδα, ο Ζαρακάς βρέθηκε με την κιθάρα του σε πλήρη επανεκκίνηση.

“Ξεκίνησα ως μουσικός δρόμου με τους περαστικούς να μου ρίχνουν ψιλά στο κουτάκι και τους τουρίστες να με ‘τραβάνε’ με τα κινητά.

Δούλεψα οικοδομή. Μοίρασα φυλλάδια και εργάστηκα ως καθαριστής σε εστιατόριο, ως δάσκαλος κιθάρας και πρόσφατα, ως ηχολήπτης σε ένα από τα σημαντικότερα κλαμπ του Βερολίνου, το Κ17. Μέχρι και σε γερμανικούς γάμους έχω παίξει, με το σόι των νεόνυμφων να επαναλαμβάνει με ενθουσιασμό ρυθμικά το ‘λα, λα, λα’ από το πασίγνωστο κομμάτι ‘Passenger’ του Iggy Pop”.

Όμως η μεγαλύτερη τύχη του ήταν οι Golden Apes, η γερμανική μπάντα με τη διεθνή καριέρα στην οποία πλέον ανήκει. “Παιδιά ζεστά, μέσα στο κρύο του Βερολίνου. Η βοήθειά τους συγκινητική, σε όλα τα επίπεδα. Ξαφνικά βρέθηκα να κάνω συναυλίες σε όλη τη Γερμανία και σε όλη την Ευρώπη. Απ’ το πουθενά να παίζω Λονδίνο, Ιταλία, Πολωνία, Φινλανδία, Τσεχία, Σλοβακία, να κάνω γενέθλια μετά από live στην Ελβετία”. Το επόμενο άλμπουμ τους θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.

“Σαν πρόγευση, το κομμάτι ‘Verity Down In The Vale Of A Fear’, σε μουσική δική μου και στίχους του τραγουδιστή μας Peer Lebrecht, βρίσκεται στην τελευταία συλλογή της δισκογραφικής Dark Italia. Επίσης, κυκλοφόρησε ένα remix του So Close (Golden Apes Mix), που έκανα για το νέο άλμπουμ των Love Amongst Ruin ή αλλιώς των φίλων μου Steve Hewitt (πρώην μέλος των Placebo) και Perry Bamonte (πρώην μέλος των Cure)”.

Και μετά και μετά;

“Τον Μάρτιο έχουμε το Dark Spring Festival, εδώ στο Βερολίνο, το οποίο διοργανώνουν οι Golden Apes επί επτά χρόνια, τον Απρίλιο θα κάνουμε περιοδεία στη Ρωσία και στη συνέχεια θα συμμετάσχουμε για τρίτη φορά στο αγαπημένο σου Wave Gotik Treffen στη Λειψία, ένα από τα μεγαλύτερα gothic gathering της Ευρώπης”.

Η αλήθεια είναι ότι είναι από τα αγαπημένα μου, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε.

Συμπεράσματα από τον πλανήτη (του) Άρη

Τι έμαθε απ’ όλα αυτά ο Άρης Ζαρακάς; Σίγουρα όχι Γερμανικά (τουλάχιστον ακόμη)- και ας παρακολουθεί μαθήματα. “Γνώρισα πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα ή δεν πίστευα ότι υπήρχαν. Με είδα να κάνω πράγματα που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έκανα και μάλιστα στην ηλικία των 50+”.

Κυκλοφορώντας στους δρόμους του Βερολίνου, καθημερινά συμβαίνει και κάτι καινούργιο όπως λέει.

“Η πλήρης τροφή του μουσικού. Ειδικά για τύπους σαν κι εμένα που είχαμε “σημαία” τον Bowie, τον Iggy Pop και τον Lou Reed, το να περπατάς εκεί που περπάτησαν, να πίνεις εκεί που έπιναν και να βλέπεις αυτά που έβλεπαν είναι κάτι παραπάνω από έμπνευση. Είναι εμπειρία. Στις 11 Ιανουαρίου-ημέρα που “έφυγε” ο Bowie – ήμουν στην οδό Hauptstrasse 155, εκεί που ο κύριος Jones (Bowie) με τον κύριο Osterberg (Pop) μοιραζόταν το ίδιο διαμέρισμα από το ’76 μέχρι το ’79. Συγκίνηση, λουλούδι, σημείωμα προσωπικό. Στιγμές ανεκτίμητες.

Όπως το να περπατάς δίπλα απ’ το Τείχος και να σιγοτραγουδάς το Heroes”.

Να έρθουμε στη… πόλη σου Άρη;

“Όποιος θέλει να έλθει στο Βερολίνο, πρέπει να είναι έτοιμος για όλα. Τα καλά είναι η ίδια η πόλη, οι γειτονιές, η ιστορία της. Είναι το ελεύθερο πνεύμα, οι διαφορετικές κουλτούρες. Τα κακά είναι το κρύο, η στριφνή γερμανική γλώσσα, ε… παντού βρίσκεις αρνητικά άμα θέλεις.

Εγώ ξέρω πως η ζωή είναι ωραία, αρκεί να θέλεις να την ζήσεις. Οπότε συνηθίζω να λέω: ‘Βγαίνω μια βόλτα στη ζωή. Αν αργήσω, φάτε κι αν δεν με βρείτε, μη με ψάξετε. Γιορτάστε!’.

Της Έλενας Κιουρκτσή