Έρωτας είναι θαρρώ | Απόψεις - planbemag.gr
Plan Be Mag
Απόψεις

Έρωτας είναι, θαρρώ… (;)

Η λέξη «έρωτας» σήµερα σηµαίνει, άραγε, το ίδιο που σήµαινε είκοσι χρόνια πριν; Πενήντα χρόνια πριν; Έχει τα ίδια ζητούµενα; Έχει την ίδια βαρύτητα;

Μαρία ΛυσάνδρουΜαρία Λυσάνδρου

Η λέξη «έρωτας» σήµερα σηµαίνει, άραγε, το ίδιο που σήµαινε είκοσι χρόνια πριν; Πενήντα χρόνια πριν; Έχει τα ίδια ζητούµενα; Έχει την ίδια βαρύτητα;

Είχα σκεφτεί να γράψω κάτι γι’ αυτό, παίρνοντας αφορµή από µία συζήτηση που είχαµε µε τον Νίκο Ψαρρά στη συνέντευξη αυτού του τεύχους. Για να συνειδητοποιήσω εκ των υστέρων ότι αυτόν τον µήνα, τον Φεβρουάριο, ο έρωτας έχει την τιµητική του. Πόσο ταιριαστό…

Και δεν µπορώ να µην αναρωτηθώ: Έχει πλέον το ίδιο νόηµα αυτή η –καταναλωτική ή όχι, δεν είναι της παρούσης– γιορτή; Κάποτε γιόρταζες εκείνο το καρδιοχτύπι που ένιωθες µέχρι να συναντήσεις τον άλλον, εκείνη τη γλυκιά ταραχή που σε έπιανε όταν µένατε µόνοι… Τώρα τι ακριβώς γιορτάζουν (οι περισσότεροι); Τη γλυκιά προσµονή ενός… µηνύµατος στα social ή ενός “match” σε µια εφαρµογή γνωριµιών;

«Εγώ ανήκω στη γενιά του φλερτ. Στεναχωριέµαι που βλέπω ότι οι περισσότεροι δεν φλερτάρουν έξω, επειδή έχουν αυτές τις εφαρµογές. Από ό,τι ακούω, το να κάνεις σεξ είναι πλέον το ευκολότερο πράγµα… Εµείς βγαίναµε για να φλερτάρουµε – δεν υπάρχει ωραιότερο πράγµα από αυτό το παιχνίδι. Το σεξ πρέπει να είναι το αποτέλεσµα µιας διεργασίας», µου λέει ο Νίκος Ψαρράς.

Μα εξακολουθεί να είναι αποτέλεσµα µιας διεργασίας, θα πω εγώ. Το θέµα είναι τι διεργασία είναι αυτή.

Ανήκω σε µια γενιά που είχε την ατυχία να ζήσει σε µια µεταβατική εποχή. Μεγαλώσαµε µαθαίνοντας τον έρωτα αλλιώς και κληθήκαµε, από µια ηλικία και µετά, να τον ζήσουµε στην πράξη αλλιώς. Κι αυτό µας µπέρδεψε. Εξακολουθεί να µας µπερδεύει – τα δεδοµένα είναι διαφορετικά, οι κώδικες είναι διαφορετικοί, η προσέγγιση γίνεται µε διαφορετικό τρόπο, η αντίληψη της έννοιας «σχέση» είναι διαφορετική.

Πολλοί, πλέον, βαφτίζουν «σχέση» την επικοινωνία µέσω µηνυµάτων ή βιντεοκλήσεων. Θα µου πείτε: «Μα και παλιά υπήρχαν οι σχέσεις εξ αποστάσεως. Οι άνθρωποι κρεµόντουσαν από ένα τηλέφωνο, µόνο και µόνο για ν’ ακούσουν ο ένας τη φωνή του άλλου». Ναι, µε µια διαφορά: Τότε η απόσταση που τους χώριζε αποτελούσε πραγµατικό εµπόδιο. Αλλά, κυρίως, τότε είχαν τη λαχτάρα να καταλήξουν κάποτε µαζί. Να µοιραστούν τις ζωές τους.

Τώρα, τις περισσότερες φορές, η λαχτάρα(;) εξαντλείται σε κάποιες εξόδους, κάποιες συναντήσεις κάποια βράδια, και µετά «ο καθένας σπίτι του». «Ωραία ήταν, τα λέµε αύριο στα social». Είναι πιο βολικό έτσι.

Άσε που αυτό σου δίνει και το περιθώριο να πεις «Μα ήµασταν χαλαρά, δεν είπαµε ποτέ ότι ήµασταν µαζί», αν νιώσεις ότι ο άλλος/η άλλη αρχίζει να έχει απαιτήσεις. Επιπλέον, υπάρχει πάντα και το ghosting. Άχαστο.

Δυστοπική προσέγγιση; Ίσως. Παρόλα αυτά, ρεαλιστική. Δυστυχώς.

Φυσικά και οι άνθρωποι εξακολουθούν να ερωτεύονται. Φυσικά και εξακολουθούν να κάνουν σχέσεις, να συγκατοικούν, να παντρεύονται, να κάνουν οικογένειες. Αυτό δεν έχει αλλάξει. Έχει αλλάξει, όµως, το «περικείµενο», η περιβάλλουσα κοινωνική συνθήκη, καθιστώντας το όλο εγχείρηµα πραγµατική πρόκληση. Διότι τώρα καλείσαι να υποστηρίξεις ένα µοντέλο ζωής, το οποίο βάλλεται από παντού: από την ευκολία µε την οποία µπορείς να κάνεις γνωριµίες (και) online, αν η σχέση δεν εξελίσσεται όπως περίµενες· από τη συνεχή έκθεση στις «υπέροχες» ζωές και σχέσεις των άλλων στα social media, που σε κάνουν να αµφισβητείς τη δική σου, λιγότερο συναρπαστική, σχέση· από έναν τρόπο ζωής µε τόσο φρενήρεις ρυθµούς, που δεν σου αφήνει περιθώρια (και αντοχές) να επενδύσεις ουσιαστικά σε µια σχέση. Κι ας είναι αυτό που λαχταρά πραγµατικά η ψυχή σου – µε social media, εφαρµογές ή χωρίς.