Μαρία Λυσάνδρου
Ο Αθλητικός Όμιλος Παλαιού Φαλήρου αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά αθλητικά σωματεία στην Ελλάδα, με έτος ίδρυσης το 1926. 100 χρόνια αργότερα, ο ΑΟΠΦ έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες σε πανελλαδικό, πανευρωπαϊκό, αλλά και παγκόσμιο επίπεδο, έχοντας γράψει τη δική του μεγάλη αθλητική ιστορία. Σήμερα πλέον δραστηριοποιείται στους τομείς της Κολύμβησης, του Μπάσκετ, του Στίβου, του Πόλο, του Βόλεϊ και του Τένις, φέρνοντας διακρίσεις που θα ζήλευαν ακόμα και μεγάλοι Σύλλογοι της χώρας. Η βασική φιλοσοφία του είναι μία: να λειτουργεί σαν μια μεγάλη οικογένεια. Κι αυτό σου γίνεται ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή που πατάς το πόδι σου στις εγκαταστάσεις του.
Νικόλαος Δέτσης πρόεδρος ΑΟΠΦ: «Είμαστε ένας ανοιχτός Σύλλογος, ο οποίος λειτουργεί “οικογενειακά”»
Ο κ. Νικόλαος Δέτσης, πρόεδρος του ΑΟΠΦ, έχει θέσει εαυτόν στην υπηρεσία του Συλλόγου, με όραμα την περαιτέρω ανάπτυξή του σε όλους τους τομείς, αλλά και την ευρύτερη ανάδειξη των μεγάλων επιτυχιών του. Παλιός αθλητής του ΑΟΠΦ και ο ίδιος, γνωρίζει από πρώτο χέρι τη μεγάλη ιστορία του Συλλόγου, αλλά και τι σημαίνει να αγωνίζεσαι με το μπλε-κίτρινο σήμα στο στήθος. Σ’ αυτή την κουβέντα, ο κ. Δέτσης σκιαγραφεί το προφίλ του ΑΟΠΦ και παρουσιάζει τις προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν σήμερα οι άνθρωποί του, προκειμένου να μπορέσουν να τον ανεβάσουν ακόμα ψηλότερα.
Ο Αθλητικός Όμιλος Παλαιού Φαλήρου κλείνει του χρόνου 100 χρόνια ζωής – με έτος ίδρυσης το 1926. Έχοντας υπάρξει και εσείς αθλητής του ΑΟΠΦ, ποιες αξίες που χαρακτηρίζουν τον Σύλλογο θα λέγατε ότι έχουν παραμείνει ακλόνητες όλα αυτά τα χρόνια;
Αυτό που έχει μείνει αναλλοίωτο και παραμένει δεσπόζον στον Σύλλογο όλα αυτά τα χρόνια, είναι το ότι κρατάμε ακόμα ψηλά την αξία του ερασιτεχνικού οργανωμένου αθλητισμού και πρωταθλητισμού. Υπάρχει προσήλωση των παιδιών στις αξίες – και όχι μόνο εκείνων που αγωνίζονται για τα μετάλλια και τις διακρίσεις, όλων των παιδιών. Διατηρούμε έναν ποιοτικό αθλητισμό σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, από το δημοτικό μέχρι και το τέλος του σχολείου.
Και πρόκειται για ένα Σύλλογο που ξεκίνησε από το ποδόσφαιρο;
Ναι, προφανώς τότε το πιο λαϊκό και «εύκολο» άθλημα ήταν το ποδόσφαιρο. Στην πορεία, όμως, πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καταργήθηκε το τμήμα αυτό, ενώ άρχισαν να λειτουργούν τα τμήματα της κολύμβησης, του πόλο και του μπάσκετ. Ο Σύλλογος έχει ξεφύγει πια σε τομείς του πιο κλασικού αθλητισμού.
Ποια τμήματα διαθέτει σήμερα ο ΑΟΠΦ;
Έχει υγρό στίβο, δηλαδή κολύμβηση και πόλο, με την κολύμβηση να έχει ιστορικές επιτυχίες κατά τη διάρκεια των χρόνων. Στον τομέα αυτό είμαστε σταθερά στην Α1 κατηγορία, οπότε θα λέγαμε ότι η κολύμβηση είναι η ναυαρχίδα του Συλλόγου.
Έχει μπάσκετ ανδρών και γυναικών. Το μπάσκετ γυναικών είχε σταματήσει το 2000 λόγω οικονομικών προβλημάτων και αναβίωσε το 2018, όταν αναλάβαμε εμείς. Το οφείλαμε στον Σύλλογο να ξαναλειτουργήσει και, μάλιστα, να αγωνίζεται και σε εθνική κατηγορία. Αυτό το καταφέραμε με τη βοήθεια και των ίδιων των γυναικών, αλλά και των στελεχών του τμήματος – πρέπει να το πούμε…
Επιπλέον, αναβιώσαμε και το τμήμα βόλεϊ, το οποίο λειτουργεί κανονικά μέχρι σήμερα.
Και, φυσικά, έχουμε τμήμα τένις, αλλά και τμήμα στίβου, στο οποίο έχουμε πλέον σημαντικές πανελλαδικές επιτυχίες.
Διαθέτετε και πολλά παιδικά τμήματα. Έχουν κόσμο γενικώς;
Οι αθλητές του Συλλόγου συνολικά είναι περίπου 2.000, με περίπου 1.000 παιδιά να είναι στον υγρό στίβο. Τουλάχιστον 400 από τα παιδιά αυτά είναι ηλικίας από Γ’ Δημοτικού και κάτω, τα οποία δεν συμμετέχουν σε αγωνιστικές ομάδες, είναι οι Ακαδημίες.
Το ίδιο συμβαίνει και στο μπάσκετ, και στο βόλεϊ: είναι παιδιά που έρχονται αρχικά για να μάθουν το άθλημα. Δίνουμε μεγάλη βαρύτητα εκεί, με σκοπό να μάθουν πρώτα να το βλέπουν σαν παιχνίδι και μετά ως αγώνισμα – αυτό είναι σημαντικό, για να δουν και τα παιδιά τι τους αρέσει τελικά.
Σε μια εποχή που τα περισσότερα παιδιά είναι κολλημένα σε μια οθόνη, κάνοντας μία αμιγώς καθιστική ζωή, για ποιους λόγους είναι καλό οι γονείς να τα φέρουν σ’ επαφή με τον αθλητισμό; Τι άλλο έχουν να κερδίσουν, πέρα από το να παίξουν;
Τα παιδιά θα καταλάβουν την αξία του αθλητισμού, πέρα από την εκγύμναση και το παιχνίδι: παίζουν με άλλα παιδιά, κάνουν νέους φίλους, αναπτύσσουν την κοινωνικότητά τους, μαθαίνουν πώς να λειτουργούν μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο.
Δυστυχώς, τα παιδιά δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα κινητά, αλλά ο αθλητισμός τους δίνει τη δυνατότητα να μειώνουν αυτό τον στατικό τρόπο διασκέδασης, έχοντας έτσι θετικό αντίκτυπο και στην υγεία τους. Επιπλέον, έτσι γίνεσαι και αγωνιστής: μαθαίνεις ν’ αγωνίζεσαι, να κερδίζεις, αλλά και να χάνεις.
Συζητούσαμε με τον Κωνσταντίνο, τη Μαρίλεια και τον Πέτρο σχετικά με το τι μπορεί να σημαίνει για έναν αθλητή ο Σύλλογός του. Μου έλεγαν, λοιπόν, ότι εδώ νιώθουν πιο «οικογενειακά»· πέρα από το αθλητικό κομμάτι, αισθάνονται ότι υπάρχει ένα δέσιμο με τους ανθρώπους. Θέλω λίγο να μου μιλήσετε γι’ αυτό το mentalité του ΑΟΠΦ…
Εμείς που αναλάβαμε τον Σύλλογο το 2019, οι περισσότεροι ήμασταν αθλητές αυτοί του Συλλόγου. Οπότε, υπήρχε μια αγάπη προς τον Σύλλογο. Έτσι λειτουργούσαμε πριν 30-40 χρόνια: οι ομάδες ήταν και οικογένειά μας, οι γονείς μας ερχόντουσαν μαζί στις αποστολές, γινόμασταν όλοι φίλοι…
Με τα χρόνια, βέβαια, αυτό σταμάτησε. Οι περισσότεροι Σύλλογοι μετατράπηκαν σε ένα μέρος όπου πάω, αφήνω το παιδί μου και φεύγω. Από εκεί πέρα, ό,τι κάνει ο προπονητής. Η δε Διοίκηση συνήθως είναι για τα γραφειοκρατικά ή λειτουργεί ως μέσο προσωπικής προβολής, κρατώντας μια απόσταση από τους υπόλοιπους.
Εμείς την κλείσαμε αυτή την απόσταση: φέραμε πιο κοντά γονέα, αθλητή, προπονητή και Διοίκηση, γιατί αυτά είναι τα βασικά συστατικά για να λειτουργούν καλά τα πράγματα. Μιλάμε όλοι με όλους, δεν θεωρούμε ότι ως Διοίκηση έχουμε το αλάθητο, είμαστε ανοιχτοί στην κριτική. Παράλληλα, κι εμείς θα κάνουμε κριτική εκεί που χρειάζεται. Αλλά και αν κάποιος ζητήσει οικονομικά στοιχεία, θέλει να κάνει ένα παράπονο ή να κάνει μια πρόταση, καθόμαστε και τα συζητάμε όλα με ένα φυσικό τρόπο. Αυτή η νοοτροπία έχει περάσει στη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων του Συλλόγου.
Θα έλεγα, λοιπόν, ότι είμαστε ένας ανοιχτός Σύλλογος, ο οποίος λειτουργεί «οικογενειακά». Φυσικά και γίνονται λάθη, αλλά προσπαθούμε να τα λύνουμε μαζί όσο μπορούμε.
Διαβάζοντας κανείς για τον ΑΟΠΦ, διαπιστώνει ότι είστε ένας Σύλλογος με πολλές και σημαντικές διακρίσεις – σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα, σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, σε Ολυμπιακούς Αγώνες… Το ερώτημα εδώ είναι: ένας τέτοιος επιτυχημένος Σύλλογος έχει την απαιτούμενη υποστήριξη; Στέκεται δίπλα του η Πολιτεία, ώστε να μπορέσει να κάνει το βήμα παραπάνω;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα στους Συλλόγους είναι συνήθως οι χώροι. Αν έχεις τους απαραίτητους χώρους και καλό έμψυχο δυναμικό, συνήθως φέρνεις και πολύ καλά αθλητικά αποτελέσματα, έχεις όλο και περισσότερα παιδιά και εξασφαλίζεις και υψηλότερη ποιότητα.
Ο ΑΟΠΦ, δυστυχώς, δεν έχει δικές του, ιδιόκτητες, εγκαταστάσεις. Οπότε, υπάρχει μια εξάρτηση από τον Δήμο – και η πισίνα είναι του Δήμου, και το κλειστό γυμναστήριο, και τα γήπεδα τένις, και ο στίβος.
Οι επιτυχίες του Συλλόγου δεν έχουν βασιστεί τόσο στη βοήθεια της Πολιτείας, δηλαδή του Δήμου, όσο στις μεγάλες προσπάθειες των αθλητών, των γονέων, της Διοίκησης και όσων δραστηριοποιούνται εντός του Συλλόγου. Δεν έχουμε τη βοήθεια που θα αντιστοιχούσε σε ένα Σύλλογο με τέτοιες επιτυχίες και προοπτικές. Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να αποκτήσουμε τη δυνατότητα να προπονούμαστε σε επιπλέον χώρους, τους οποίους διαθέτει ήδη ο Δήμος και είναι ανεκμετάλλευτοι. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ένα παράπονο από τον Δήμο Παλαιού Φαλήρου που δεν έχει ανταποκριθεί στις μεγάλες επιτυχίες που έχει ο Σύλλογος…
Φυσικά αυτό δεν μας φέρνει σε μια αντιπολιτευτική θέση σε σχέση με τον Δήμο. Απλώς έχουμε αποφασίσει να μην εξαρτώμαστε από τον Δήμο και να προσπαθήσουμε να στεκόμαστε στα πόδια μας.
Αυτό πώς μπορεί να επιτευχθεί;
Η μεγαλύτερη ανάγκη που υπάρχει αυτή τη στιγμή είναι ν’ αποκτήσουμε περισσότερους χώρους προπονήσεων για τα παιδιά. Διότι δε χωράμε!
Η προσπάθειά μας είναι να πείσουμε τον Δήμο ότι αυτό το πράγμα αξίζει – και θα αναλάβουμε εμείς το κόστος γι’ αυτά τα έργα. Να μπορέσουμε, δηλαδή, να καταφέρουμε κάτι από πλευράς σύμπραξης ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, Συλλόγου και Δήμου. Αυτό είναι το απαραίτητο συστατικό για να πάμε παρακάτω.
Έχουμε αποδείξει ότι το αξίζουμε. Υπάρχει μια καλή διοίκηση. Στα οικονομικά μας δεν οφείλουμε πουθενά, μπορεί να έρθει οποιοσδήποτε να μας ελέγξει. Και, φυσικά, είναι και οι μεγάλες επιτυχίες των αθλητών μας.
Για πείτε μου, λοιπόν, γι’ αυτές τις μεγάλες επιτυχίες…
Αν και τα επιτεύγματα του Συλλόγου είναι πολλά, οι μεγαλύτερες μας επιτυχίες αφορούν στη συμμετοχή τριών αθλητών μας της κολύμβησης στην περσινή Ολυμπιάδα στο Παρίσι. Αυτό δεν το έχει πετύχει κανένας Σύλλογος, πέραν του Ολυμπιακού, ο οποίος όμως κινείται με τα χρήματα της ΚΑΕ και του ποδοσφαίρου, έχοντας άλλες οικονομικές δυνατότητες.
Εμείς το καταφέραμε με τις δικές μας δυνάμεις, έχοντας καταπληκτικά παιδιά που αγωνίστηκαν και διακρίθηκαν. Είναι κρίμα, λοιπόν, να διαθέτουμε τόσο υψηλές δυνατότητες και να μην έχουμε χώρους για να προπονηθούμε, ώστε να διατηρήσουμε αυτά τα καλά αποτελέσματα και να τα εξελίξουμε. Είναι χαρακτηριστικό ότι σημειώνουμε πλέον μεγάλες επιτυχίες σε διαφορετικά τμήματα του Συλλόγου. Το ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, το δείχνει η διάρκεια των επιτυχιών – ιδιαίτερα στην κολύμβηση. Από το 2019 και μετά, ο Σύλλογος ακολουθεί μια συνεχώς ανοδική πορεία, είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας απέναντι σε όλους, και επιπλέον τα ίδια τα παιδιά είναι χαρούμενα με αυτά που πετυχαίνουν.
Το τμήμα της κολύμβησης έχει μια φοβερή οργάνωση, η οποία δεν είναι τυχαία. Επίσης, έχει σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες παιδιά που είναι πάντα μέσα στην τριάδα των μεταλλίων. Στο δε Ανδρών – Γυναικών είμαστε δεύτεροι στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, πίσω από τον Ολυμπιακό.
Το ότι μπορούμε να ανταγωνιστούμε μεγάλους συλλόγους που έχουν πίσω τους ΚΑΕ, με λυμένα τα οικονομικά τους θέματα, αποτελεί από μόνο του την καλύτερη απόδειξη των μεγάλων δυνατοτήτων του ΑΟΠΦ!
Ο Νικόλαος Δέτσης στο Instagram
Κωνσταντίνος Στάμου, Πέτρος Κεχιόπουλος, Μαρίλεια Δρασίδου: Τρεις Πρωταθλητές σε πρώτο πλάνο
Ο ΑΟΠΦ είναι ένας Σύλλογος Πρωταθλητών σε πολλά αθλήματα, με την Κολύμβηση να κρατάει μεν τα σκήπτρα από πλευράς διακρίσεων. Η συζήτηση με τρεις Πρωταθλητές του Συλλόγου, τον Κωνσταντίνο Στάμου, τη Μαρίλεια Δρασίδου και τον Πέτρο Κεχιόπουλο τόσο για τη σχέση των ίδιων με τον Σύλλογο, όσο και για την οπτική τους γύρω από τον πρωταθλητισμό και τα όσα αυτός συνεπάγεται για τη ζωή ενός αθλητή, έχει ενδιαφέρον. Διότι ο Αθλητισμός, πέρα από σώματα, «χτίζει» και χαρακτήρες – και τα τρία αυτά παιδιά είναι η έμπρακτη απόδειξη.
Τι σημαίνει για έναν αθλητή ο Σύλλογός του; Πόσο σημαντικό είναι, δηλαδή, να ξέρεις ότι έχεις πίσω σου ανθρώπους που σε στηρίζουν, για λογαριασμό των οποίων αγωνίζεσαι;
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Αρχικά, είναι πάρα πολύ σημαντικό το να ανήκω σε ένα Σύλλογο, ο οποίος με στηρίζει πάντα σε ό,τι κι αν ζητήσω και μου δίνει τη δυνατότητα να έχω αλληλεπίδραση με τον πρόεδρο, τον κ. Δέτση, και τον τεχνικό διευθυντή της κολύμβησης, τον κ. Κραουνάκη. Είναι σημαντικό να ξέρω ότι θα υπάρχει εδώ πάντα μια πισίνα για να προπονηθώ, ακόμα κι αν συμβεί κάτι στο ΟΑΚΑ και η πισίνα εκεί δεν είναι διαθέσιμη.
Πέρα από τα πρακτικά, όμως, αυτός ο Σύλλογος λειτουργεί πραγματικά σαν οικογένεια. Η σχέση μας δεν είναι μόνο επαγγελματική, έχουμε και μια σχέση πιο προσωπική. Μπορεί να βγούμε με τον πρόεδρο για ένα καφέ και να κουβεντιάσουμε, να του πω τα προβλήματά μου, να του πω τι χρειάζομαι, αλλά κι εκείνος να μου πει τι σκέφτεται, ποιο είναι το πλάνο του.
Αυτό είναι μεγάλη στήριξη για έναν αθλητή – ειδικά στις μέρες μας, που σε άλλους Συλλόγους μπορεί μεν να υπάρχουν πολλά χρήματα, αλλά ο αθλητής δεν μπορεί να πει τη γνώμη του, ούτε και έχει άμεση επικοινωνία με τους παράγοντες. Το θέμα δεν είναι μόνο τα χρήματα, όταν ο άλλος σου λέει «Σου δίνω αυτά και τα ξαναλέμε του χρόνου που θ’ ανανεώσουμε το συμβόλαιο» και, επιπλέον, σου υπαγορεύει τι θα κάνεις χωρίς να σε λαμβάνει υπ’ όψιν.
ΠΕΤΡΟΣ ΚΕΧΙΟΠΟΥΛΟΣ: Όπως είπε και ο συναθλητής μου, ο Σύλλογος είναι σαν μια δεύτερη οικογένεια, καθώς κάθε αθλητής έχει πολλές και διαφορετικές ανάγκες – είτε υλικές, είτε ψυχολογικές. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να νιώθει ότι έχει κάπου να βασιστεί, π.χ. όταν χρειάζεται μια οικονομική βοήθεια ή όταν απλά χρειάζεται κάπου να μιλήσει. Αυτή η υποστήριξη είναι πολύ κρίσιμη για την καριέρα ενός αθλητή.
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Θα συμφωνήσω με τα παιδιά. Ειδικά για μένα, που ήρθα από μια επαρχία, ήταν σημαντικό αυτή η αθλητική οικογένεια να είναι ανθρώπινη. Να μην υπάρχει απλά μια απρόσωπη οικονομική συμφωνία.
Εδώ βρήκα ένα καταφύγιο, βρήκα ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να συνεννοηθείς, οι οποίοι έτυχε να με στηρίξουν και σε προσωπικά μου θέματα. Δεν σε «στραγγίζουν» με την απόδοση, αντιλαμβάνονται ότι ο αθλητής είναι άνθρωπος – μπορεί να έχεις κάποιον τραυματισμό ή να έχεις αρρωστήσει και, κάποιες φορές, να μην είσαι σε θέση ν’ ανταπεξέλθεις. Παρόλα αυτά, παραμένουν δίπλα σου και εξακολουθούν να σε στηρίζουν μέχρι τέλους. Εγώ αυτό ζητάω από ένα Σύλλογο και είμαι ευγνώμων που το βρήκα εδώ, σε μια εποχή που τα Σωματεία πλήττονται πάρα πολύ – είναι και ερασιτεχνικά τα αθλήματα, και δεν μπορούν να πάρουν πολλές χορηγίες. Και στην κολύμβηση, και στον στίβο, οι περισσότεροι αθλητές ψάχνονται μόνοι τους. Δεν είμαστε όπως το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο, όπου υπάρχουν και πολλές χορηγίες, και μεγάλη προβολή.
Νομίζω ότι ο ρόλος του Σωματείου ήταν καθοριστικός για όλους μας, ώστε να συνεχίσουμε να κάνουμε το χόμπι μας (παρόλο που το κάνουμε επαγγελματικά) και να κυνηγάμε το όνειρό μας.
Αν σας ζητούσα να επιλέξετε τη σημαντικότερη αθλητική στιγμή σας, τι θα μου λέγατε;
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Για μένα ήταν η πρόκρισή μου για τους Ολυμπιακούς του Παρισιού στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ντόχα, πέρυσι τον Φεβρουάριο, όπου κατέρριψα και το ατομικό μου ρεκόρ κατά τρία δευτερόλεπτα – κατέβασα πάρα πολύ, δηλαδή, τον χρόνο.
Εκείνη την κούρσα τη θυμάμαι δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο. Για μένα, όλη εκείνη η συγκυρία ήταν το ιδανικό: γενικά οι καταστάσεις, η πισίνα και το πώς αυτά μας βοήθησαν όλους να κολυμπήσουμε γρήγορα. Αυτό το ιδανικό ψάχνω να βρω και στον επόμενο αγώνα, γιατί τότε ξέρω ότι θα μου έρθουν όλα σαν déjà vu και θα τα πάω καλά.
Μου κάνει εντύπωση που επιλέγεις την πρόκριση στους Ολυμπιακούς, και όχι τη συμμετοχή στους ίδιους τους Ολυμπιακούς. Δεν μου λες το Παρίσι, μου λες την Ντόχα!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Ε, αφού είχα να επιλέξω μία…
Και η συμμετοχή ήταν πολύ σημαντική βέβαια, αλλά αν θέλω να είμαι ειλικρινής, η πρόκριση είναι εκείνη που μου έχει μείνει ανεξίτηλη.
Οι υπόλοιποι τι λέτε;
ΠΕΤΡΟΣ ΚΕΧΙΟΠΟΥΛΟΣ: Για μένα, η σημαντικότερη αθλητική στιγμή μέχρι τώρα είναι ο χειμώνας που μας πέρασε, όταν κέρδισα το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στα 400 μέτρα. Ήταν η πρώτη φορά που κέρδισα χρυσό σε μεγάλη κατηγορία, και ήταν και η πρώτη φορά που ήμουν underdog, δεν ήμουν το φαβορί. Όμως είχα πολλή εμπιστοσύνη στη δουλειά που έριξα…
Το να είσαι outsider –ή, αντίθετα, το φαβορί– σε έναν αγώνα, πώς μπορεί να επηρεάσει την απόδοσή σας; Σας αγχώνει ή σας πεισμώνει και σας κινητοποιεί;
ΠΕΤΡΟΣ ΚΕΧΙΟΠΟΥΛΟΣ: Νομίζω ότι αυτό εξαρτάται από την προσωπικότητα του κάθε αθλητή. Όταν είναι outsider, μπορεί να θέλει να αποδείξει τι μπορεί να κάνει, αλλά αν είναι το φαβορί, μπορεί να πιεστεί πάρα πολύ και να μην «του βγει».
Εγώ φέτος είχα αυτή την «πείνα» του outsider, πήγα για να αποδείξω πόσο πολύ δούλεψα και, έτσι, βγήκε ένα ωραίο αποτέλεσμα.
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Για μένα η σημαντικότερη στιγμή ήταν το 2021, όταν έσπασα το πανελλήνιο ρεκόρ. Το κυνηγούσα σχεδόν τρία χρόνια, ήξερα ότι μπορούσα να το κάνω, αλλά δεν μου έβγαινε.
Ήταν σε μια διοργάνωση, λοιπόν, στην οποία είχα πάει πολύ χαλαρά, θεωρώντας ότι μάλλον κι εκείνη η προετοιμασία θα πήγαινε χαμένη. Θυμάμαι, μου είχε στείλει μήνυμα και η προκάτοχος του ρεκόρ, λέγοντάς μου «σε έχω παρακολουθήσει, μπορείς να το κάνεις!». Όταν τελείωσε ο αγώνας και κοίταξα τον πίνακα, δεν το πίστευα!
Έχω και άλλη μία στιγμή, πέρυσι στο Βελιγράδι, όταν βγήκα τέταρτη στην Ευρώπη. Το μετάλλιο το έχασα για πολύ λίγο. Και πάλι ήταν μία κούρσα, στην οποία δεν πίστευα ότι θα αποδώσω. Τελικά πήγε πολύ καλά, δεν ξέρω ποια άστρα ευθυγραμμίστηκαν! (γέλια) Ήταν ένας πολύ δύσκολος χειμώνας ο περσινός, οπότε όταν ήρθε αυτό στο τέλος της άνοιξης, ήταν μια δικαίωση για όλη την προσπάθεια και τον κόπο που είχα καταβάλει τον χειμώνα.
Ο αθλητισμός, ειδικά αν είναι υψηλού επιπέδου, απαιτεί πολλές θυσίες. Τι είναι αυτό που κάνει όλη αυτή τη διαδικασία να αξίζει, που θα σας κάνει να πείτε «χαλάλι όλα τα βράδια που δεν βγήκα, οι διακοπές που έχασα, τα γλυκά που δεν έφαγα…»;
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Δεν μπορώ να ορίσω ακριβώς τι είναι αυτό που αξίζει, αλλά μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα την ώρα που τερματίζεις και κοιτάς τον πίνακα. Ενώ έχεις αφιερώσει τόσο χρόνο, τόσο κόπο, έχεις επενδύσει πάνω σε αυτό, έρχεται εκείνη η στιγμή και σου λέει «Τα κατάφερες! Ναι, μπορείς!». Ε, αυτόματα τα ξεχνάς όλα!
Εγώ δεν το αντιμετώπισα ποτέ ως θυσία, ότι δηλαδή έχω χάσει εξόδους ή έχω στερηθεί κάτι στο φαγητό μου. Άμα το δεις ως θυσία, είναι λίγο σαν να πιέζεσαι – δεν είναι έτσι. Είναι επιλογή μας να ξυπνήσουμε στις 6 το πρωί και να πάμε για προπόνηση, γιατί αυτό κάποια στιγμή θα βγει, δεν χάνεται η δουλειά που κάνεις. Είναι μαγικό το συναίσθημα όταν κάνεις ρεκόρ ή όταν βγαίνεις πρώτος…
Εγώ δεν θα το άλλαζα με τίποτα – ούτε με εξόδους, ούτε με παρέες. Έχω επιλέξει τους φίλους μου, οι οποίοι σέβονται την επιλογή μου.
ΠΕΤΡΟΣ ΚΕΧΙΟΠΟΥΛΟΣ: Εγώ προσωπικά έχω εθιστεί στο να γίνομαι συνεχώς καλύτερος και να βελτιώνω την αντοχή μου – και στον αθλητισμό, και στη ζωή. Όταν πασχίζεις, όταν έχεις χύσει τόσο ιδρώτα και στο τέλος βγαίνει κάτι καλό, λες «αξίζουν όλα!». Όταν πετυχαίνεις τον στόχο σου, το ευχαριστιέσαι και αυτό σου δίνει κίνητρο να συνεχίσεις, και να κάνεις και περισσότερες θυσίες αν χρειαστεί!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Για μένα ο αθλητισμός δεν είναι μόνο οι διακρίσεις, είναι όλο το lifestyle – το ότι πρέπει να κοιμάμαι νωρίς, να τρέφομαι σωστά… Έτσι έχω οργανώσει τη ζωή μου. Kαι να σταματούσα τον αθλητισμό τώρα, θα συνέχιζα να ακολουθώ τον τρόπο ζωής ενός ανθρώπου που έχει στόχους και θέλει να πετύχει πράγματα. Το ότι έμαθα να σκέφτομαι και να λειτουργώ με αυτόν τον τρόπο, με κάνει να αισθάνομαι ότι μπορώ να πετύχω κι άλλα πράγματα στη ζωή μου, σε άλλους τομείς. Αυτό πια το αγαπώ – και τον ίδιο τον αθλητισμό, και τις παρέες που έχω αναπτύξει μέσα από τον αθλητισμό.
Τώρα, ως προς το αθλητικό κομμάτι, η ντοπαμίνη που σου προσφέρει μια επιτυχία δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο. Όμως για να υπάρξει μια επιτυχία, συνήθως υπάρχουν και 10 αποτυχίες. Αυτό πρέπει να το έχεις πάντα στο μυαλό σου, και να είσαι συνεχώς εστιασμένος εκεί.
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Πάνω σ’ αυτό που είπε ο Κώστας, θέλω να πω ότι ο αθλητισμός, ουσιαστικά, σου μαθαίνει τον τρόπο που πρέπει να λειτουργείς, σε μαθαίνει την πειθαρχία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πάντα θα έρχεται μια επιτυχία.
Επειδή εγώ εργάζομαι κιόλας, παρατηρώ πόσο αυτό το σκεπτικό με βοηθάει και στη δουλειά – η προσπάθεια να φέρω κάτι εις πέρας και να είναι σωστό, να μην αφήνω πράγματα στην τύχη. Αυτό το μαθαίνεις από τον πρωταθλητισμό: πρέπει να υπάρχει μια μέθοδος, να προσέχεις το σώμα σου, να σκέφτεσαι τι πρέπει να φας, πώς να ξεκουραστείς… Ο αθλητισμός, τελικά, σου δίνει εφόδια για μετά, για «έξω».
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι συχνά θαυμάζουν τους καταξιωμένους αθλητές περισσότερο από ανθρώπους που έχουν πετύχει σε άλλους τομείς. Οι αθλητές πετυχαίνουν μετά από πολλή προσπάθεια και έχοντας μεγάλη πειθαρχία.
Όταν πια έχεις μάθει να λειτουργείς έτσι, αλλάζει και το status σου. Αυτό που κάνουν τα περισσότερα παιδιά στην ηλικία μου, που βγαίνουν, πίνουν και ξενυχτάνε, εγώ δεν θα το ζηλέψω.
Το ανέφερε πριν η Μαρίλεια, γι’ αυτό θα το ρωτήσω. Τι είναι πιο σημαντικό για εσάς: να πάρετε ένα χρυσό μετάλλιο ή να σπάσετε το ατομικό σας ρεκόρ, κι ας μην είστε απαραίτητα στα μετάλλια; Αντιλαμβάνομαι, βέβαια, ότι θα παίζει ένα ρόλο και η διοργάνωση…
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Ε, η προσωπική επιτυχία είναι σημαντικότερη πάντα. Και τελευταίος να βγω, αν σπάσω το ατομικό μου ρεκόρ, δεν με νοιάζει!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΕΧΙΟΠΟΥΛΟΣ: Το ίδιο θα πω ακριβώς!
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Εντάξει, τώρα άμα πάω στους Ολυμπιακούς και βγω πρώτος, δεν θα σκεφτώ το ρεκόρ! (γέλια)
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Θέλω να πιστεύω ότι ο πρώτος στόχος για κάθε αθλητή είναι να βελτιώνεται, άρα να βελτιώνει το ρεκόρ του.
Από εκεί και πέρα, επειδή σε ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κατεβαίνεις για την ομάδα, εκεί μετράει η θέση – νομίζω ότι και τα παιδιά θα συμφωνήσουν σ’ αυτό. Το έχω δει κι εγώ σε τόσα Πανελλήνια Πρωταθλήματα που έχουμε πάει: δεν θα με έχει ενοχλήσει τόσο αν δεν σπάσω το ρεκόρ μου. Επειδή στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα, τουλάχιστον στην κολύμβηση, μαζεύεις βαθμολογία ως Σύλλογος για να βγει μια κατάταξη, μετράει περισσότερο το να πάρεις μια καλή θέση και να μαζέψεις βαθμούς. Εντάξει, θα έχεις άλλες ευκαιρίες μέσα στη χρονιά να βελτιώσεις την ατομική σου επίδοση…
Μια και το πήγαμε σε επίπεδο Συλλόγων, να πούμε ότι το Τμήμα Κολύμβησης του ΑΟΠΦ είναι δεύτερο σε κατάταξη στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα – μια υψηλή θέση, στην οποία βρίσκεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να παλέψει για την πρωτιά. Θέλω λίγο τις σκέψεις σας πάνω σ’ αυτό.
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Υπάρχουν χρονιές που η διαφορά που έχουμε από τον πρώτο είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορείς να βάλεις ως στόχο το να παλέψεις για την πρωτιά. Σ’ εκείνες τις περιπτώσεις, πάμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.
Αλλά τις χρονιές που είχαμε πλησιάσει πολύ και μπορούσαμε να τους περάσουμε, είχαν συσπειρωθεί όλα τα παιδιά. Ε, αυτό δημιουργεί ένα τρομερό momentum σε ένα πρωτάθλημα, γιατί είμαστε όλοι μαζί και ο ένας συνεχώς ενθαρρύνει τον άλλον. Πιο πολύ πάμε με την ψυχή!
Η πρωτιά, βέβαια, εξαρτάται από πολλά πράγματα, όχι μόνο από τις επιδόσεις: παίζουν ρόλο π.χ. τα οικονομικά ενός Σωματείου, το ρόστερ… Το μόνο σίγουρο είναι ότι, κάθε φορά που είμαστε κοντά στον πρώτο, το κυνηγάμε με όποιον τρόπο μπορούμε όλοι μαζί. Άμα δεν είσαι κοντά, δεν έχει και σασπένς! Πηγαίνοντας σε ένα Πρωτάθλημα, θες να είσαι ανταγωνιστικός – «να χυθεί λίγο αίμα», ρε παιδί μου! (γέλια)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι, στην πρώτη ομάδα (και σε άλλες), υπάρχουν περισσότεροι αθλητές. Αυτό σημαίνει ότι εμείς πρέπει να παλέψουμε για να πλησιάσουμε. Έχουν υπάρξει φορές που έχουμε πλησιάσει και έχουμε περάσει σε μία μέρα τον αντίπαλο, αλλά η διαφορά στα άτομα έκανε, εν τέλει, τη διαφορά και στο αποτέλεσμα.
Τώρα, σε σχέση με το πώς το αντιμετωπίζω εγώ; Πιστεύω ότι όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, μπορείς πραγματικά να παλέψεις το αποτέλεσμα. Ο δεύτερος ποτέ δεν μένει για πάντα δεύτερος, ούτε και ο πρώτος μένει για πάντα πρώτος – κυρίως αν κάποια στιγμή επαναπαυθεί. Ειδικά μετά από επαναλαμβανόμενα Πρωταθλήματα, αυτό μπορεί να είναι μεγάλη παγίδα. Οπότε τώρα εμείς πρέπει να στήσουμε την παγίδα! (γέλια)
Και πόσοι είναι οι Σύλλογοι συνολικά;
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Πάρα πολλοί. Ουσιαστικά είναι όλη η Ελλάδα!
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Κάθε πόλη μπορεί να έχει και δύο ή και τρεις Συλλόγους.
Οπότε, αν το λάβουμε αυτό υπ’ όψιν, η δεύτερη θέση είναι πολύ μεγάλη κατάκτηση για τον ΑΟΠΦ. Δεν είναι και λίγο…
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Και μιλάμε για ένα Πρωτάθλημα, στο οποίο συμμετέχουν Σύλλογοι όπως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, έτσι; Μιλάμε για ομάδες με τεράστιο background, οι οποίες έχουν μια επαγγελματική ομάδα που διαθέτει χρήματα και για τον Ερασιτέχνη…
Ουσιαστικά είμαστε δεύτεροι σε ένα Πρωτάθλημα, όπου ο πρώτος, ο τρίτος και ο τέταρτος έχουν πολύ περισσότερους αθλητές και οικονομικούς πόρους από εμάς. Αυτό δείχνει ότι οι αθλητές μας είναι πολύ υψηλής ποιότητας. Αν το δούμε ως σχέση ποιότητας και αθλητών, δεδομένων των συνθηκών, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε ο πιο ποιοτικός Σύλλογος!
Για πείτε μου τον επόμενο μεγάλο προσωπικό σας στόχο…
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΜΟΥ: Έχοντας στο μυαλό μου το πρόσφατο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Σιγκαπούρη, στο οποίο συμμετείχα, θα έλεγα ότι στόχος είναι πάντα σε τέτοιες μεγάλες διοργανώσεις να ξεπερνώ τον εαυτό μου, να βελτιώνω όσο μπορώ το ατομικό μου ρεκόρ και, γενικώς, να βρίσκομαι στο αγωνιστικό μου peak.
ΠΕΤΡΟΣ ΚΕΧΙΟΠΟΥΛΟΣ: Επόμενος μεγάλος στόχος για μένα είναι να είμαι καλά – πρώτα απ’ όλα η υγεία. Μετά, έχω κι έναν τίτλο να διατηρήσω! Από εκεί και πέρα, όποια μεγάλη διοργάνωση έρθει, θα παλέψω γι’ αυτή.
Το ότι πια είσαι πρωταθλητής Ελλάδος και, άρα, υπολογίσιμος από όλους όταν κατεβαίνεις σε αγώνες, σε επηρεάζει καθόλου ψυχολογικά;
ΠΕΤΡΟΣ ΚΕΧΙΟΠΟΥΛΟΣ: Καθόλου! Έχω πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, βάσει και των προπονήσεων που έχω κάνει φέτος. Οπότε, δεν νομίζω ότι υπάρχει οποιοσδήποτε εξωτερικός παράγοντας που μπορεί να με επηρεάσει. Πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά.
Ο δικός σου επόμενος μεγάλος στόχος, Μαρίλεια;
ΜΑΡΙΛΕΙΑ ΔΡΑΣΙΔΟΥ: Ο δικός μου στόχος είναι να επανέλθω στο επίπεδο που βρισκόμουν, μια και φέτος τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα ήθελα.
Του χρόνου έχει Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, θα ήθελα να μπορέσω να πλασαριστώ σε έναν τελικό – εξάλλου, στο προηγούμενο βγήκα τέταρτη, τώρα γιατί όχι;
Σε βάθος χρόνου, θα ήθελα να φτάσω και μέχρι 2028, αφού μπήκε και το αγώνισμά μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θα ήθελα να είμαι σε θέση να το κυνηγήσω!
