Γιώργος Χριστοδούλου: “Πάντα πίστευα πως η τηλεόραση έχει ανάγκη από υποκριτική. Τώρα συμβαίνει και το χαίρομαι”

Δεν θα πω το κλισέ ότι είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, γιατί όποιος παρακολούθησε έστω και μία από τις παραστάσεις που έχει στο πλούσιο βιογραφικό του, έχει ήδη καταλάβει την καλλιτεχνική του ποιότητα. Θα πω απλά ότι βρίσκεται στην πιο δημιουργική και, παράλληλα, πιο ευτυχισμένη φάση της ζωής του, γεγονός που τον κάνει να νιώθει αισιόδοξος και παντοδύναμος για το μέλλον… 

Συνέντευξη στoν Θεόδουλου Παπαβασιλείου

Θέλω να ξεκινήσουμε με το “Νυφικό κρεβάτι”. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;
Όταν διάβασα το “Νυφικό κρεβάτι”, ένιωσα σαν να γράφτηκε για μένα και τη Μαρία. Είχαμε διαβάσει πολλά έργα και περάσαμε σχεδόν δύο χρόνια ψάχνοντας. Το συγκεκριμένο έργο, που το είχαμε μες στα μάτια μας, ήταν τελικά αυτό που ψάχναμε. Γιατί ο Μάικ και η Αγνή έχουν λίγο από τον Γιώργο και την Μαρία ως χαρακτήρες, και τα θέματα που τους απασχολούν, απασχολούν κι εμάς στη συγκεκριμένη φάση της ζωής μας.
Πέρα από αυτό, θεωρώ πως είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσει κανείς για τη συντροφικότητα, τώρα που, κατά τη γνώμη μου, αυτή η έννοια έχει ατροφήσει πολύ.

Πιστεύεις ότι, παρά τις μεγάλες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές στο πέρασμα των χρόνων, τα στάδια που περνούν οι σχέσεις ενός ζευγαριού και όχι μόνο, παραμένουν –σε ένα γενικό πλαίσιο– σταθερά;
Ο τρόπος που αγαπούν οι άνθρωποι και η ανάγκη να είναι μαζί, παραμένουν ίδια. Αυτή είναι η σπουδαιότητα του συγκεκριμένου έργου και του συγγραφέα. Δεν έχει μείνει μόνο στην ευμετάβλητη καθημερινότητα ενός γάμου, αλλά εξετάζει τον πυρήνα της συντροφικότητας. Τι σημαίνει βαθύτερα “ζω όλη μου τη ζωή με έναν άλλο άνθρωπο”.
Η μαγκιά είναι πως το καταφέρνει με τρόπο ανθρώπινο και συναισθηματικό. Δεν σε βάζει στη διαδικασία να λύσεις κάποια τρελή φιλοσοφική εξίσωση. Επιδιώκει να σε κάνει να το αισθανθείς.

Μια απορία που είχα πάντα. Κάποια κλασικά έργα τα βλέπουμε να επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, καθαρά λόγω της αξίας και των διαχρονικών τους μηνυμάτων; Ή έχει να κάνει και λίγο με τη “ματαιοδοξία” των ηθοποιών και των σκηνοθετών να ανεβάσουν ένα τέτοιο έργο;
Προσωπικά σκέφτομαι πιο απλοϊκά. Γιατί δεν θεωρώ τον εαυτό μου σκηνοθέτη. Ψάχνω έργα που να εκφράζουν ό,τι με προβληματίζει τη δεδομένη στιγμή. Σκέφτομαι πρώτα τι θέλω να πω, και μετά ψάχνω έργο. Ματαιόδοξος είμαι. Αλλά δεν θα ανέβαζα ποτέ ένα έργο μόνο για να πω ότι το ανέβασα.
Όπως δεν θα έπαιζα ποτέ ένα σπουδαίο ρόλο, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, μόνο για να πω ότι τον έπαιξα. Πρώτα απ’ όλα, γιατί πιστεύω πως αυτά τα εγχειρήματα είναι καταδικασμένα σε αποτυχία. Προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου πως είμαι πάνω απ’ όλα καλλιτέχνης.

Παίζει καθόλου ρόλο στην επιλογή των έργων αυτών και η ασφάλεια που, ενδεχομένως, να προσδίδει μια “δοκιμασμένη συνταγή”;
Δεν πιστεύω πως λειτουργεί η έννοια της “δοκιμασμένης συνταγής” στο θέατρο. Η παράσταση είναι τόσο ζωντανό πράγμα και κρίνεται τόσο στιγμή τη στιγμή, που αν είναι “μάπα” το καρπούζι, θα φανεί στο πρώτο δευτερόλεπτο και δεν θα ξαναπατήσει άνθρωπος. Κι ας παίζεις το πιο σπουδαίο έργο του αιώνα.
Το ανέβασμα ενός κλασικού έργου έχει τόσα υπέρ και κατά, όσα και το ανέβασμα ενός φρέσκου καινούριου έργου, από άλλη σκοπιά.

Αλήθεια, το γεγονός ότι αυτή την 35ετή εξέλιξη της σχέσης ενός ζευγαριού τη ζεις επί σκηνής μαζί με τη σύντροφό σου, Μαρία Προϊστάκη, σε κάνει να ερμηνεύεις, να αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά κάποια από τα μηνύματα του έργου;
Το σκεπτικό του ανεβάσματος του “Νυφικού κρεβατιού” είναι ακριβώς αυτό, το ότι επί σκηνής βρισκόμαστε ένα πραγματικά νιόπαντρο ζευγάρι, νέοι γονείς, με τις ίδιες ανησυχίες με τους χαρακτήρες μας. Όχι χάριν ρεαλισμού, αλλά ως ένα επιπλέον επίπεδο στη συνθήκη της παράστασης. Να λειτουργήσουμε εξ αρχής ως ντοκουμέντο γι’ αυτά που πραγματεύεται το έργο.
Το είδαμε σαν πείραμα. Δεν θα ανέβαζα ποτέ το “Νυφικό κρεβάτι” χωρίς τη Μαρία. Για μένα δεν θα είχε νόημα. Και εννοείται πως σκοπεύω να το ξανανεβάσω μαζί της μετά από 15 χρόνια. Θα είναι το προσωπικό μας κόνσεπτ.

Η σεζόν, όμως, περιλαμβάνει κι άλλα πράγματα φέτος. Τι θα δούμε στη συνέχεια;
Μόλις ξεκίνησα πρόβες με τη Λίλλυ Μελεμέ για τις “Μεγάλες προσδοκίες”, στο Σύγχρονο Θέατρο. Θα ανέβει τέλη Γενάρη. Έχω τη χαρά να συνεργάζομαι με τη δασκάλα μου, τη Φιλαρέτη Κομνηνού, τον Αλέκο Συσσοβίτη και τη Νατάσα Εξηνταβελώνη στους βασικούς ρόλους. Κάθε μέρα μπαίνω όλο και πιο βαθιά στον υπέροχο κόσμο του Ντίκενς.


Δεν θα ανέβαζα ποτέ το “Νυφικό κρεβάτι” χωρίς τη Μαρία. Για μένα δεν θα είχε νόημα. Και εννοείται πως σκοπεύω να το ξανανεβάσω μαζί της μετά από 15 χρόνια. Θα είναι το προσωπικό μας κόνσεπτ.


christodoulou2

Η τηλεόραση έχει κάποια θέση στα σχέδιά σου; Παρακολουθείς γενικά, ξεχωρίζεις κάποιες δουλειές;
Δεν έχω δει πολλή τηλεόραση. Εκτός από Nickelodeon! Δεν χρειάζεται, όμως, να έχω δει πολύ για να καταλάβω ότι οι “Άγριες μέλισσες” κάνουν τομή στο είδος τους. Με χαροποιεί που βλέπω υπερταλαντούχους συναδέλφους μου, με θεατρική πορεία, να εμπιστεύονται την τηλεόραση και να τους εμπιστεύονται από την τηλεόραση. Γιατί έτσι γίνεται καλύτερη και πιο θελκτική, ακόμα και για τους πιο διστακτικούς.
Πάντα πίστευα πως η τηλεόραση έχει ανάγκη από υποκριτική. Είτε αυτό σημαίνει ότι παίρνω καλούς ηθοποιούς, είτε ότι τους εκπαιδεύω να είναι καλοί, σε ένα μέσο που διαφέρει πολύ από το θέατρο και έχει τους δικούς του κώδικες. Τώρα το βλέπω να συμβαίνει και χαίρομαι πολύ.

Ο κινηματογράφος;
Και με τον κινηματογράφο και με την τηλεόραση τα τελευταία χρόνια φλερτάρουμε εντόνως. Κάποια στιγμή θα κάτσει. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει.

Είχες γράψει τον περασμένο Απρίλιο κάποιες σκέψεις σου, στις οποίες περιέγραφες το πριν, την αγωνία για το παιδί που θα ερχόταν μερικούς μήνες μετά και τη γενικότερη αναθεώρηση των προτεραιοτήτων σου. Ποιες είναι οι σκέψεις σου τώρα που ζεις “το μετά”;
Οι αγωνίες του “πριν” έχουν αντικατασταθεί με τις αγωνίες του “τώρα” και, γενικά, αν είσαι αγχώδης σαν κι εμένα, μια ζωή θα σε τρώνε οι αγωνίες.
Αυτό που έχει μεγάλη διαφορά σε σχέση με πριν, είναι η χαρά. Αν αυτή πριν ήταν μεγάλη, τώρα δεν χωράει πουθενά! Όποιος το έχει ζήσει μπορεί να με καταλάβει. Όλα τα άλλα ωχριούν μπροστά στο συναίσθημα τού να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει μέρα τη μέρα.

Ποιες είναι οι μεγάλες προσδοκίες που έχεις για το μέλλον, αλλά και οι μικροί καθημερινοί στόχοι;
Είμαι στη φάση που προσπαθώ να ζω στιγμή τη στιγμή, περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Το παιδί μου, μέρα τη μέρα, κατακτάει κάτι καινούριο. Συγκεντρώνει το βλέμμα του, την επόμενη μέρα το χαμόγελο του γίνεται γέλιο για πρώτη φορά, πριν λίγες μέρες παρατήρησε για πρώτη φορά τα πόδια του. Το μόνο που κάνω τώρα είναι να ακολουθώ την περιπέτειά του. Αυτό με κάνει να νιώθω αισιόδοξος και παντοδύναμος για το μέλλον.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση “Νυφικό κρεβάτι” εδώ