Γιώτα Τσιμπρικίδου: «Καμιά φορά, είναι ωραίο να κάνεις τα πράγματα με τον δικό σου τρόπο – και όπου σε βγάλει!»

Το πρόσωπό της το γνωρίζεις, την έχεις δει πολλές φορές στην τηλεόραση. Η ζεστή φωνή της σού είναι οικεία, την έχεις πετύχει στο ραδιόφωνο, σε podcast και σε τηλεοπτικά τρέιλερ. Τελευταία μπορεί να την άκουσες να αφηγείται και λογοτεχνικές ιστορίες… Όμορφη, «δροσερή» και με ωραία διάθεση, η Γιώτα Τσιμπρικίδου έχει τον αέρα ενός ανθρώπου που κινείται με άνεση στον χώρο, γνωρίζοντας καλά το αντικείμενό της, αλλά και το «παιχνίδι» των συνεντεύξεων. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που το Art Podcast της έγινε πρόσφατα χρυσό στα Digital Media Awards, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι, όταν επενδύεις δημιουργικά στην προσωπική και επαγγελματική σου εξέλιξη, μπορείς να κάνεις τη διαφορά και εκτός της πεπατημένης.

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

_Έχεις πει παλαιότερα ότι προσπαθείς να κινείσαι στον χώρο με ευγένεια, ήθος και γνώση. Πες μου κάτι παραπάνω γι’ αυτά τα τρία…
Χαίρομαι που το έχεις κρατήσει αυτό, γιατί είναι και αυτό που με δένει πιο πολύ με τους γονείς μου. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που μου μάθανε να κάνω αυτό που θέλει η ψυχή μου, χωρίς όμως να ενοχλώ ή να «πατάω» πάνω σε κάποιον… Αλλά και να μελετάω πολύ για να είμαι άρτια στη δουλειά μου και, γυρνώντας να κοιτάξω πίσω, να μην ντραπώ ποτέ για πράγματα που έχω κάνει.
Η ευγένεια είναι ο πιο άμεσος τρόπος για να κερδίσεις κάτι. Θεωρώ ότι έτσι «σκλαβώνεις» τον άλλο και, όσο «στραβωμένος» κι αν είναι, δεν μπορεί να σε αγνοήσει.
Το ήθος επίσης το έχω μάθει από την οικογένειά μου και δεν σκοπεύω να παρεκκλίνω, ακόμη και αν αυτό δεν οδηγεί στην επιτυχία. Σίγουρα, όμως, οδηγεί σε έναν πολύ καλό ύπνο το βράδυ!
Η δε γνώση είναι ο «φάρος» μου. Από μικρή διάβαζα πολύ, για να μάθω ακόμα και πράγματα που φαινομενικά ίσως και να μη με ενδιέφεραν. Κι επειδή είσαι δημοσιογράφος και καταλαβαίνεις, ξέρεις κι εσύ ότι, σ’ αυτή τη δουλειά, τίποτα δεν γίνεται χωρίς γνώση. Είναι σαν να σου λείπει ένα χέρι…

_Και αυτό, βέβαια, ισχύει όποιο ρεπορτάζ κι αν κάνεις…
Ακριβώς! Συνήθως είμαστε παρεξηγημένοι όσοι ασχολούμαστε με τα πολιτιστικά, τα καλλιτεχνικά. Αλλά η γνώση έχει να κάνει με το πώς εσύ θες να τοποθετήσεις τον εαυτό σου απέναντι σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου.
Καμιά φορά μου λένε: «Συναντάς συγγραφείς, εντάξει μωρέ, είναι ανάγκη να διαβάσεις και όλο τους το βιβλίο;». Το θεωρώ πολύ μεγάλη αγένεια να φιλοξενήσω ένα συγγραφέα και να μην έχω διαβάσει το πόνημά του. Δηλαδή τι θα πάω να του πω; Τι όμορφος που είναι σήμερα;
Εξίσου σημαντικά θεωρώ και τα καλά ελληνικά. Έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά σε ένα μικρόφωνο και δεν μιλάνε σωστά. Όσοι κάνουμε αυτή τη δουλειά, οφείλουμε στον εαυτό μας να μιλάμε καλά ελληνικά.

_Ποιο από αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρείς ότι έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη αυτή τη στιγμή στα ελληνικά ΜΜΕ;
Όχι μόνο στα ΜΜΕ, αλλά και γενικότερα στα «φώτα»… Μετά από όλα όσα έχουν βγει στην επιφάνεια το τελευταίο διάστημα, θα πω, με κεφαλαία γράμματα, το ΗΘΟΣ.

_Και τι γίνεται σε περιπτώσεις που, ενώ ως άνθρωπος έχεις συγκεκριμένες αξίες, σου ζητούν να κάνεις ή να ρωτήσεις κάτι που δεν σε εκφράζει;
Έχω βρεθεί σε τέτοια θέση και μπορώ να σου πω. Πολλές φορές, έμμεσα ή άμεσα, μου έχει ζητηθεί να κοιτάξω και λίγο «από την κλειδαρότρυπα». Εγώ δεν είμαι καλή σε αυτό. Κατά τη γνώμη μου πάντα, είναι πολύ σημαντικό εξαρχής να δείχνεις τα όριά σου επαγγελματικά.
Κάποιος μπορεί να πει «Μήπως μιλάς εκ του ασφαλούς;». Καθόλου εκ του ασφαλούς δεν μιλάω. Δουλεύω από τα 18 μου, είναι πάρα πολλά τα χρόνια… Έχω κλάψει πάρα πολύ και έχω ζοριστεί πάρα πολύ. Και έχω αποτύχει και πάρα πολλές φορές. Άρα, τι θέλω να πω: το να βάζεις τα όριά σου είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και να κάνεις «εκπτώσεις» μέχρι το σημείο που είσαι καλά εσύ.

_Ακόμη κι αν αυτό σου στοιχίσει στη δουλειά σου;
Βεβαίως… Θυμάμαι, το διάστημα που έκανα τον «Πρωινό καφέ», είχα ζοριστεί. Δεν μου ζητήθηκε κάτι κακό, ούτε μου φέρθηκε κανείς άσχημα, προς Θεού… Απλά εγώ, ως Γιώτα, ζορίστηκα σε αυτόν τον ρόλο. Όταν λοιπόν τελείωσε, ενώ υπήρχαν πράγματα που μου ζητούσε το κανάλι να κάνω, είπα «Σας παρακαλώ, αποδεσμεύστε με. Θέλω να ηρεμήσω και να κάνω κάτι άλλο».
Επίσης, υπήρξα πάρα πολλά χρόνια στο mainstream ραδιόφωνο, σε διευθυντική θέση, φέρνοντας πρωτιές στη ζώνη μου. Όταν, για Χ λόγους, αισθάνθηκα ότι η καρδιά μου δεν το ήθελε άλλο αυτό, ότι ίσως δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω, έφυγα. Αλλά μόνο έτσι μπορείς να πας και παρακάτω.

_Αν υπάρχει κάτι βασικό που έχεις μάθει όλα αυτά τα χρόνια στα ΜΜΕ, ποιο θα έλεγες ότι είναι αυτό;
Ότι, χωρίς δουλειά, δεν γίνεται τίποτα. Τίποτα δεν σου χαρίζεται. Τουλάχιστον στη δική μου πορεία αυτών των 24 χρόνων, αυτός θα ήταν ο τίτλος μου: «Χωρίς δουλειά, δεν γίνεται τίποτα».
Εμένα τίποτα δεν μου χαρίστηκε – και δεν το λέω καθόλου με πικρία. Καμιά φορά, όσο περισσότερο προσπαθείς, τόσο καλύτερα τα καταφέρνεις. Όταν κάτι σου χαρίζεται, ίσως κάπου κι εσύ να μην προσπαθείς αρκετά…

_Ας πάμε και στα «ωραία»… Το Art Podcast σου έχει βραβευτεί στα Digital Media Awards!
Ναι, είμαστε «χρυσοί» πια!

_Και αποτελεί μία εξ ολοκλήρου δική σου ιδέα. Είναι λίγο και μια προσωπική δικαίωση αυτό;
Είναι, είναι! Γιατί είναι και κάτι ανεξάρτητο, δεν ανήκει σε κάποιον Όμιλο. Και το λέω πολύ γλυκά αυτό, γιατί θα ’θελα να είχα, καμιά φορά, και οικονομικά, αλλά και σε επίπεδο προβολής, τη στήριξη ενός Ομίλου.
Θα σου εξηγήσω γιατί είναι δικαίωση: Το Art Podcast γεννήθηκε αφού σταμάτησα τα 14ωρα της δουλειάς που είχα για 22 συνεχόμενα χρόνια. Ήταν, όμως, και λίγο συγκυριακό – οι δύο χρονιές που εγώ σταμάτησα το καθημερινό ραδιόφωνο, ήταν δύο χρονιές covid. Παρόλα αυτά, μέσα από τις κακές συγκυρίες, μπορεί να γεννηθεί κάτι. Το λέω για να μη χάνουμε και το κουράγιο μας…
Το Art Podcast, λοιπόν, γεννήθηκε όταν εγώ βρήκα λίγο χρόνο και είπα μέσα μου «Όλα αυτά που έχεις κάνει όλα αυτά τα χρόνια, είτε τηλεοπτικά ως παρουσιάστρια, είτε ως κειμενογράφος, είτε ως εκφωνήτρια, ραδιοφωνική παραγωγός, διευθύντρια… μάζεψέ τα λίγο να δεις τι είναι». Πάνω σε αυτό τοποθέτησα τη λατρεία που έχω για την Τέχνη, το Βιβλίο και τον Πολιτισμό.
Επιπλέον, είχα την επαγγελματική «διαστροφή» να ακούω podcast σε κάθε ταξίδι μου στο εξωτερικό, γιατί εκεί ήταν πολύ πιο διαδεδομένα.
Όταν είπα στους συνεργάτες και τους φίλους μου «Εγώ θα κάνω podcast», η πρώτη αντίδρασή τους ήταν θετική, αλλά υπήρχε ένα «αλλά». Τότε ξεκινούσαν κάποιοι Όμιλοι να κάνουν podcasts, και μου είπαν όλοι «Μήπως να πας εκεί και να τους πεις τι θέλεις να κάνεις;». Εγώ, όμως, για πρώτη φορά στην επαγγελματική μου πορεία, ήθελα να το κάνω όπως θέλω εγώ, και όχι όπως ένας εργοδότης μου. Ήταν προσωπική μου ανάγκη.

_Τι ήταν αυτό που συνήθως ήθελες να κάνεις, αλλά δεν μπορούσες, όταν δούλευες για κάποιον άλλον;
Για να πω την αλήθεια, πέρα από την όποια «γραμμή» υπήρχε πάντα, κανένας εργοδότης μου δεν είχε πρόβλημα με εκείνα που ρωτούσα τους καλεσμένους μου. Δεν ήταν, λοιπόν, θέμα περιεχομένου.
Κατ’ αρχάς, να πω ότι podcast μπορούμε να κάνουμε όλοι από το σπίτι μας, από την κουζίνα μας, με ένα μικροφωνάκι του τηλεφώνου και μια εφαρμογή! Εγώ, όμως, δεν ήθελα αυτό. Ήθελα να φιλοξενώ ανθρώπους της Τέχνης και του Πολιτισμού, σε έναν χώρο διαμορφωμένο όπως τον είχα φανταστεί εγώ. Ήθελα να το κάνω σαν ένα γύρισμα, να έχω άψογο ήχο, άψογο μοντάζ, άψογη μίξη, άψογα κείμενα.
Η δικαίωση ήρθε αφού το Art Podcast είχε συμπληρώσει 60 επεισόδια φέτος το καλοκαίρι, έχοντας ξεπεράσει τις 150.000 ακροάσεις. Το «κατέβασα» στα Digital Media Awards, γιατί σκέφτηκα ότι είναι κάτι άρτιο. Ένα πρωινό, λοιπόν, είμαι στο laptop μου, δεν βρίσκομαι και σε πολύ καλή φάση… Και, τότε, μου «σκάει» ένα e-mail που λέει «Συγχαρητήρια, κυρία Τσιμπρικίδου! Βραβεύεστε στα Digital Media Awards για το Art Podcast και παίρνετε το χρυσό βραβείο!».


Στη δική µου πορεία, αυτός θα ήταν ο τίτλος µου: «Χωρίς δουλειά, δεν γίνεται τίποτα».


_Πώς αισθάνθηκες εκείνη τη στιγμή;
Συγκινήθηκα και τσίριξα σαν μικρό παιδί!
Αρχικά, να πω ότι τα Digital Media Awards είναι ένας πολύ ωραίος θεσμός. Το χάρηκα πάρα πολύ! Δεν είναι τυπικό, είναι ουσιαστικό για μένα.
Αλλά η μεγαλύτερη δικαίωση είναι ότι παίρνω μηνύματα καθημερινά γι’ αυτό που έχουμε δημιουργήσει. Σταματάω κάπου και βλέπω ότι κάποιος ακούει Art Podcast ή πολλοί μου λένε τι ακούνε, με παραδείγματα. Αλλά είναι και το γεγονός ότι το Art Podcast ακούγεται πια σε πάνω από 70 χώρες, όπου υπάρχουν Έλληνες δηλαδή. Αυτό είναι το «χρυσό» για μένα!

_Και είναι πολύ αισιόδοξο το ότι διακρίθηκε ένα podcast που ασχολείται με τον Πολιτισμό. Διότι, ενώ συχνά φιλοξενείς ανθρώπους πολύ προβεβλημένους, παράλληλα έχεις και άλλους που δεν είναι τόσο γνωστοί στο ευρύ κοινό…
Αυτό είναι το ωραιότερο για μένα! Η επιλογή είναι πολύ συγκεκριμένη. Προσπαθώ πάρα πολύ να κρατήσω αυτό που έχω στον νου μου. Και θα το δεις, γιατί και στην επόμενη σεζόν ετοιμάζω πολύ ωραία πράγματα!
Υπάρχει μία εικονογράφος που λέγεται «Little Miss Grumpy». Ένα βράδυ πέτυχα την ομιλία της σε TEDx και πραγματικά με ενέπνευσε. Με ενέπνευσε η αλήθεια της που ήταν τόσο απλά δοσμένη. Την κάλεσα και ήρθε. Αυτό μου ‘δωσε πολύ μεγάλη χαρά.
Αντίστοιχα, πολύ μεγάλη χαρά έχω πάρει και από μεγάλες προσωπικότητες. Τολμώ να πω ότι «ερωτεύτηκα» από την αρχή τον Γιάννη Ξανθούλη. Ή τον Μανώλη Μητσιά. Ή ανθρώπους που είναι φίλοι μου, όπως ο Κώστας Μακεδόνας. Απολαμβάνω να έχω απέναντί μου γοητευτικές προσωπικότητες, όπως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο Σπύρος Παπαδόπουλος, η Μυρτώ Αλικάκη, η Πέμυ Ζούνη, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης. Είναι πολλοί…

_Αν έπρεπε να βάλεις soundtrack στο Art Podcast, ποιο θα ήταν αυτό;
Έπρεπε να είχα σκεφτεί ότι κάποιος θα μου κάνει αυτή την ερώτηση! Δεν είχα προετοιμαστεί καθόλου.
Αν και λατρεύω τη μουσική του Art Podcast, ξέρεις τι θα μου άρεσε; Είναι ένα ξένο κομμάτι, το οποίο μου έμαθε ο πατέρας μου όταν ήμουν πιτσιρίκα στη Δράμα: το «My Way» του Φρανκ Σινάτρα. Καμιά φορά, είναι ωραίο να κάνεις τα πράγματα με τον δικό σου τρόπο, να ζεις με τον δικό σου τρόπο – και όπου σε βγάλει. Μπορεί να μη σε βγάζει πάντα στην επιτυχία, αλλά θα σε κάνει ευτυχισμένο!
Εσύ δεν το έχεις σκεφτεί ποτέ; Επιτυχία ή ευτυχία στη δουλειά που κάνουμε; Γιατί, καμιά φορά, επιτυχία και ευτυχία δεν είναι μαζί. Μπορεί να βρίσκονται και σε άλλους… νομούς! (γέλια)

_Επιπλέον, την επιτυχία την αντιλαμβάνεται διαφορετικά ο καθένας. Η ερώτηση εδώ είναι: «Πότε θα θεωρήσεις τον εαυτό σου επιτυχημένο; Όταν θα βγάζεις πολλά χρήματα, θα περπατάς στον δρόμο και θα σε αναγνωρίζουν όλοι; Ή…;».
Είναι πολλά τα χρόνια της ψυχοθεραπείας, για να το βρεις αυτό! (γέλια)

_Έχεις κάνει καθόλου ψυχοθεραπεία;
Κάνω πάρα πολλά χρόνια.

_Με συγκεκριμένη αφορμή;
Με συγκεκριμένη αφορμή. Αλλά όπως λέει και η ψυχοθεραπεύτριά μου, «Θα ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι όλοι, αν ερχόσασταν εδώ χωρίς αφορμή. Αν ξυπνούσατε απλά ένα πρωί και λέγατε ότι θέλετε να μελετήσετε καλύτερα τον εαυτό σας…». Συνήθως, όμως, γίνεται κάτι όχι καλό, που σε οδηγεί στην ψυχοθεραπεία. Στη δική μου περίπτωση, ήταν κάτι στην προσωπική μου ζωή, πριν πολλά χρόνια. Και δεν σου κρύβω ότι συνεχίζω, ενώ έχουμε κλείσει τους κύκλους πολλές φορές…

_Έχοντας ψάξει πολύ και η ίδια τον εαυτό σου, επιδεικνύεις πάντα σεβασμό στους καλεσμένους σου, αποφεύγοντας να τους φέρνεις σε δύσκολη θέση. Εσύ έχεις «κόκκινες γραμμές», όταν κάποιος πάει να σε στριμώξει ως συνεντευξιαζόμενη;
Ε, βέβαια! Να πω ότι γενικά με τους συναδέλφους δεν είχα ποτέ προβλήματα. Γιατί, κατ’ αρχάς, δεν είμαι και τόσο προβεβλημένη, ώστε να αφορά τόσο πολύ τον κόσμο η ζωή μου.
Ωστόσο, υπήρξαν άβολες στιγμές και έχουν λεχθεί ανακρίβειες… Νομίζω ότι ξαναγυρνάμε σ’ αυτό που λέγαμε στην αρχή της κουβέντας μας, ότι με ευγένεια μπορείς να βάλεις τα «στεγανά» σου. Είναι τόσα τα προβλήματα του κόσμου… Ποιον αφορά με ποιον είσαι, πού πας, πότε θα μείνεις έγκυος…;

_Παράλληλα κάνεις και αφηγήσεις στην Book Voice, ένα project για το οποίο είχαμε συζητήσει και με τον Αιμίλιο Χειλάκη. Μίλησέ μου λίγο γι’ αυτό…
Θα σου πω… Από παιδί δουλεύω ως εκφωνήτρια. Τα πρώτα διαφημιστικά μου τα έκανα με τον μπαμπά μου, διαφήμιζα ένα κακάο. Ωστόσο, η αφήγηση είναι κάτι άλλο.
Εγώ αγαπάω πάρα πολύ τα βιβλία και ό,τι έχει να κάνει με αυτά. Στην Book Voice έχουν ένα πολύ δομημένο πλαίσιο: Δεν θέλουν την καλή φωνή, θέλουν αυτόν που μπορεί με τη φωνή του να δημιουργήσει κόσμους – είναι διαφορετικό. Ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει δουλέψει πολύ καλά τη φωνή του στην αφήγηση, μπορεί να το κάνει. Μέχρι στιγμής, έχω ετοιμάσει τρία βιβλία.
Το πρώτο βιβλίο που έκανα, «Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει» από τις εκδόσεις Διόπτρα, ένα διεθνές μπεστ-σέλερ, είναι ένα βιβλίο-όνειρο… Να το ακούσεις!

_Στο ραδιόφωνο δεν σκέφτεσαι να ξαναγυρίσεις;
Όπου να ‘ναι, θα ξαναγυρίσω. Δυο χρόνια off είναι πολύ, φτάνει! Αλλά κοίτα που γεννιούνται νέα πράγματα, που το καθετί έχει τη θέση του στην ψυχή μας…
Ο λόγος που δεν έχω επιστρέψει μέχρι τώρα είναι γιατί όλο αυτό το κομμάτι του mainstream ραδιοφώνου, το οποίο υπηρέτησα πολλά χρόνια, ήθελα να το αφήσω πίσω μου και να γυρίσω με ακούσματα που, στην παρούσα φάση της ζωής μου, με εκφράζουν περισσότερο. Είναι ωραίο να εξελισσόμαστε και να ωριμάζουμε μέσα από αυτό που κάνουμε.

_Για πες, λοιπόν… Τι να περιμένουμε από σένα;
Το Art Podcast είναι η λατρεία μου, είμαι «εγώ», γι’ αυτό και συνεχίζει κανονικά. Και όχι μόνο θα συνεχίσει, αλλά αυτή η σεζόν θα φέρει και πολύ ωραία πράγματα… Η προσπάθεια είναι το Art Podcast να γίνει hub, δηλαδή να μπορεί να φιλοξενεί και κάποιες άλλες σειρές podcast.
Με αυτό το σκεπτικό δημιουργήθηκε το World of Art, με κοινό παρονομαστή τα success stories κάποιων ανθρώπων της Τέχνης. Πέρυσι αυτό φιλοξενήθηκε από το Art Podcast με τον Μιχάλη Προβατά. Φέτος θα το αναλάβει κάποιος άλλος πολύ αγαπημένος και πολύ δημοφιλής – θα το ακούσετε!
Και, βέβαια, συζητάω και κάποιες τηλεοπτικές προτάσεις για το Art Podcast, πώς όλο αυτό, το ραδιοφωνικό, θα συνδυαστεί με μια εικόνα τηλεοπτική. Αυτό θέλω πάρα πολύ να το κάνω. Δεν ξέρω αν θα το κάνω φέτος ή σε δεύτερο χρόνο. Αλλά θα το κάνω. Είναι αυτό το «My Way», που λέγαμε…