Τα περιστατικά σωµατικής, ψυχολογικής ή λεκτικής βίας γεµίζουν τη ροή των καθηµερινών ειδήσεων το τελευταίο διάστηµα. Αθλητισµός και καλλιτεχνικός χώρος είναι, για την ώρα, η βασική «πηγή προέλευσης» των περιστατικών αυτών, αν και είναι βέβαιο ότι, µε τη φόρα που έχει πάρει η υπόθεση αυτή, είναι ζήτηµα χρόνου να “καλύψει” και πολλούς άλλους χώρους.
Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουµε ότι η βία είναι βία. Τέλος. Είτε σεξουαλική, είτε λεκτική, είτε οποιασδήποτε άλλης µορφής, έχει τροµερές συνέπειες στο σώµα και την ψυχή του θύµατος. Κι αυτές τις συνέπειες µόνο το θύµα τις γνωρίζει, τις ζει µέσα στο πετσί του. Και µόνο το θύµα µπορεί να αποφασίσει πότε ήρθε η ώρα να εξωτερικεύσει τα συναισθήµατά του και να βάλει ένα τέλος σε κάτι που µπορεί να βασανίζει τις ηµέρες και τις νύχτες του για πολλά χρόνια.
Ανατριχιάζω όταν ακούω φράσεις τύπου «γιατί τώρα;», «τώρα το θυµήθηκε», «µετά από τόσα χρόνια σ’ έτσουξε;» και άλλες πολλές, αντιστοίχου επιπέδου απορίες. Ναι, τώρα το αποφάσισε πσυχούλες µου. Γιατί τώρα ένιωσε έτοιµη/ος. Γιατί τώρα έφτασε στο αµήν. Γιατί τώρα έγινε κάτι που του/ης πυροδότησε ξανά αυτή την εµπειρία που στιγµάτισε τη ζωή του/ης. Γιατί τότε που έγινε το κακό, οι συνθήκες ήταν άλλες, οι φόβοι µεγάλοι, η ωριµότητα στο µεταίχµιο, η διαχείριση δύσκολη, ο κοινωνικός και επαγγελµατικός περίγυρος αµέτοχος ή υπερβολικά “συµµετοχικός” και προσπάθησε να αποτρέψει την προέκταση του θέµατος, είτε για να προστατεύσει το θύµα, είτε για να προστατεύσει το δικό του σπίτι.
Πολλοί λόγοι µπορούν να επηρεάσουν το timing των αποφάσεών µας. Τότε βρήκα τη δύναµη να σταθώ στα πόδια µου και να φύγω από ένα κακό γάµο. Αυτή ήταν η στιγµή να τα παρατήσω όλα και να φύγω από τη χώρα. Τώρα νιώθω έτοιµος να αγαπήσω, να ζήσω, να ακολουθήσω αυτά που θέλω. Ποιος είσαι εσύ που θα παρέµβεις στο “χρονολόγιο” των δικών µου συναισθηµάτων, της δικής µου ζωής;
Πολύ σοβάρεψα σήµερα, αλλά δεν µου αφήσατε κι άλλη επιλογή. Γι’ αυτό έβαλα και µία Άντζελα ∆ηµητρίου στον τίτλο, για να “ισιώσει” λίγο το πράµα.
Είναι σηµαντικό να κατανοήσουµε κάποια στιγµή πως δεν είναι όλα τα διλήµµατα τύπου «πίτσα ή µπέργκερ;», «Μύκονος ή Σαντορίνη;». Είναι πολλά που µπορούν να µας βασανίζουν µια ζωή, και ενδέχεται να µην καταφέρουµε ποτέ να δώσουµε µία οριστική απάντηση. Όταν, όµως, τα καταφέρουµε, αυτό θα είναι µια τεράστια επιτυχία που θα πρέπει να επιβραβεύεται και από τον εαυτό µας, και από όλους αυτούς που έµµεσα ή άµεσα επηρεάζονται από την απάντηση-απόφαση αυτή.
Θέλει κότσια να µιλήσεις. Και δεν υπάρχει χρονικός περιορισµός για το πότε “πρέπει” να το κάνεις. Θα γίνει όταν νιώθεις έτοιµος, όταν είσαι συνειδητοποιηµένος, όταν θα µπορείς να διαχειριστείς τις συνέπειες, όταν αποφασίσεις να δώσεις ένα τέλος σε αυτό που ταλαιπωρεί την ψυχή σου. Το ‘πε και η Άντζελα: «Θα µιλήσεις όταν θέλεις να µιλήσεις». Και σε όσους έχουν αντίθετη άποψη, πες απλά «κάνε στην άκρη, σε παρακαλώ».
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr