Θεόδουλος ΠαπαβασιλείουΤις συνεντεύξεις τις θεωρείς ένα «αναγκαίο κακό» του επαγγέλματος ή γουστάρεις να μιλάς για σένα και τις δουλειές σου;
Δεν αισθάνομαι πολύ άνετα με τις συνεντεύξεις, να πω την αλήθεια. Αλλά είναι αναγκαίες, γιατί έτσι έρχεται κάποιος κόσμος σε επαφή με τη δουλειά σου. Από την άλλη, όταν μέσω αυτών των συνεντεύξεων δίνεται χώρος για να συζητηθούν θέματα που, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα γίνονταν γνωστά, έχει σημασία και το χαίρομαι.
Όταν, για παράδειγμα, καλούμαι να απαντήσω σε ερωτήσεις που αφορούν το Προεδρικό Διάταγμα ή θέματα που αφορούν τους καλλιτέχνες και την κοινωνία γενικότερα, είναι κάτι που θεωρώ σημαντικό.
Εμείς δεν γνωριζόμασταν από πριν. Αν είμαι ένας δημοσιογράφος αγενής, σου κάνω προσβλητικές ερωτήσεις, κακές για τη δική σου αισθητική και φιλοσοφία, θα με αντιμετωπίσεις με υπομονή ή θα αντιδράσεις, ενδεχομένως να σηκωθείς και να φύγεις;
Εντάξει, δεν θα σηκωθώ να φύγω… Δεν ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσω, γιατί δεν μου έχει τύχει. Νομίζω εξαρτάται από το πώς θα είμαι εκείνη τη στιγμή.
Τι θα μπορούσε να σε φέρει στα όριά σου σε μια συζήτηση και να πεις «ως εδώ, φεύγω!»;
Αν μιλάμε για κάποια συνέντευξη, ίσως στην περίπτωση που, αντί να ασχοληθούμε με κάποια σημαντικά, ουσιαστικά θέματα που μας αφορούν, περιοριστούμε στα γύρω – γύρω, σε κουτσομπολιά και σε θέματα που βασικά δεν προσφέρουν τίποτα σε κανέναν.
Αν αρχίσω να σου κάνω ερωτήσεις τύπου «σου αρέσουν οι ξανθιές ή οι μελαχρινές;», «μένεις μόνος;» κ.λπ., θα απαντήσεις και θα σκέφτεσαι «άντε να τελειώνει κι αυτό» ή θα το κόψεις και θα μου πεις «ας μιλήσουμε για τη δουλειά μου καλύτερα»;
Ετοιμάζεσαι να δεις τι θα με ρωτήσεις στη συνέχεια; (γέλια). Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρουν κάποιον αυτές οι ερωτήσεις. Μπορεί να τις απαντήσω, αλλά θεωρώντας ότι δεν με αφορά αυτή η συζήτηση.
Και η κλασική απάντηση των δημοσιογράφων σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πως είσαι ένα αγαπητό, δημόσιο πρόσωπο, και ο κόσμος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για σένα και την προσωπική σου ζωή.
Γιατί; Δεν ξέρω, νομίζω ότι προσπαθείς να με ιντριγκάρεις σιγά-σιγά (γέλια).
Απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να ασχολούμαστε με αυτά τα θέματα. Τρέχουν χίλια δυο προβλήματα. Αυτή τη στιγμή έχει πάλι απεργία, γιατί έχει βγει ανακοίνωση που λέει ότι οι εργαζόμενοι στο μετρό δεν έχουν εκπαίδευση σε θέματα πυρασφάλειας, υπάρχουν θέματα με τις εξόδους κινδύνου και άλλες δυσλειτουργίες, και κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε μια τραγωδία χειρότερη από αυτή των Τεμπών και, αντί να ασχοληθούμε με αυτό που αφορά ανθρώπινες ζωές, θα ασχοληθούμε με το με ποιον μένω εγώ;
Είναι κι αυτό όμως κομμάτι της καθημερινότητας…
Της δικής μου. Τον άλλον τον ενδιαφέρει περισσότερο το να νιώθει ασφαλής όταν μπαίνει στο μετρό.
Πέραν των συνεντεύξεων, όρια θέτεις στις δουλειές σου; Έχεις φύγει, κατ’ αρχάς, από κάποια δουλειά λόγω κακών συνθηκών ή συμπεριφορών;
Όχι, δεν έχει τύχει. Έχω βρεθεί σε κακές συμπεριφορές, αλλά δεν ήταν σε βαθμό που θα με έκαναν να φύγω. Αλλά νομίζω θα το έκανα. Αν ξεπερνιούνταν κάποια όρια, θα το έκανα. Και δεν μιλάω μόνο για δικά μου όρια, αλλά και για άλλων ανθρώπων.
Θα αντιδρούσες, δηλαδή.
Πιστεύω και ελπίζω πως ναι. Σε ό,τι σχετίζεται με την έλλειψη σεβασμού απέναντι στην ύπαρξη του άλλου. Νομίζω ότι δεν έχω βρεθεί μπροστά σε συνθήκη που θα έπρεπε να στηρίξω κάποιον και να αδιαφόρησα επειδή δεν καιγόταν ο δικός μου κώλος.
Να αφήσουμε λίγο το θέμα των ορίων και να πάμε στο θέμα των επιλογών. Υπήρξε σκέψη να ασχοληθείς με την Ψυχιατρική ή την Κτηνιατρική, επηρεασμένος και από το γεγονός ότι και οι δύο σου γονείς είναι γιατροί. Ξεκίνησες σπουδές στο Πολυτεχνείο για να γίνεις τοπογράφος και κατέληξες ηθοποιός, που δεν ήταν καν στις σκέψεις σου. «Του γιατρού» λίγο η κατάσταση…
Ε ναι! Κάνω και ψυχοθεραπεία. (γέλια). Ένα χάος!
Φαντάζομαι, όμως, ότι είναι χαρακτηριστικό πολλών ανθρώπων αυτό, γιατί έτσι όπως είναι δομημένα το σύστημα, η κοινωνία, το σχολείο… είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις τι σ’ αρέσει, τι μπορείς και τι θέλεις να κάνεις στην ηλικία των 18.
Αν το σκεφτείς, από εκεί πηγάζουν όλα: από την προσωπική αµφισβήτηση.
Τώρα το έχεις ξεκαθαρίσει αυτό;
Όχι απόλυτα.
Τι επιπλέον σκέφτεσαι;
Θα ήθελα να ασχοληθώ λίγο παραπάνω με τη σκηνοθεσία και στο θέατρο, και στον κινηματογράφο.
Έχει περάσει ως σκέψη στο μυαλό σου ότι δεν έπρεπε να παρατήσεις τις σπουδές στο Πολυτεχνείο;
Έχω δύο ακόμη μαθήματα για το πτυχίο, αλλά δεν υπάρχει η ενέργεια και η διάθεση να το ολοκληρώσω. Θεωρώ ότι δεν θα μου προσφέρει κάτι. Ίσως μόνο απλά για να πω ότι έκλεισε ένα κεφάλαιο μέσα μου, αλλά δεν νιώθω ότι χρειάζομαι αυτή την επιβεβαίωση.
Θα είχες, όμως, ένα πλεονέκτημα, αν τελείωνες το Πολυτεχνείο;
Ποιο;
Θα ήσουν πτυχιούχος, και όχι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, άρα ένας απλός απόφοιτος λυκείου…
Ναι, ισχύει αυτό!
Πώς νιώθεις με όλα αυτά που γίνονται γύρω από το θέμα της αναγνώρισης των πτυχίων και του επαγγέλματός σας γενικότερα;
Πώς να νιώθω; Χάλια. Είναι πολλά τα χρόνια που υπάρχει το πρόβλημα, απλά πριν ήμασταν σε μία γκρίζα ζώνη και τώρα μπήκε και η σφραγίδα της υποβάθμισης. Επιπλέον, έβγαλαν και μία καινούρια διάταξη που καθορίζει τις εργασιακές σχέσεις και αμοιβές στο θέατρο, η οποία δυσχεραίνει πάρα πολύ τον αγώνα μας για τη συλλογική σύμβαση. Χτύπησαν ξανά, δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε.
Αν θέλουμε να δούμε κάτι θετικό μέσα σε όλο αυτό, είναι ότι συσπειρώθηκε ο κλάδος σας και διεκδικείτε δυναμικά αυτά που δικαιούστε.
Ναι, ενωνόμαστε απέναντι σε αυτό που συμβαίνει, κι αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο.
Είσαι αισιόδοξος ότι θα φέρει αποτελέσματα η προσπάθειά σας;
Η λέξη «αποτελέσματα» είναι περίεργη έννοια. Αν μιλάμε για τις νομοθεσίες, δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Δεν έχει δείξει δείγματα υποχώρησης αυτή η κυβέρνηση.
Εν αναμονή των εξελίξεων, πάμε λίγο στο προσωπικό σου πρόγραμμα, που αυτή την περίοδο έχει μια ποικιλία: Είσαι στην σειρά «Στα 4» του Ant1+, κάνεις γυρίσματα για τη νέα σειρά της ΕΡΤ «Η Παραλία», κυκλοφόρησαν οι ταινίες “Listen” και “.dog.”, ξεκινάει η προβολή της σειράς “Greek Salad” του Amazon Prime, ξεκινάνε τα γυρίσματα της δεύτερης σεζόν του “Maestro” και, μετά το Πάσχα, θα αντικαταστήσεις τον Ορέστη Χαλκιά στην παράσταση «Θάνατος στη Βενετία», που παίζεται ήδη στο θέατρο Πορεία σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου και διασκευή του Στρατή Πασχάλη. Ξέχασα κάτι;
Όχι, τα είπες όλα! Είναι πολλά που «τρέχουν» αυτή την περίοδο. Κάποια έχουν ολοκληρωθεί, άλλα έχουν κάποιες εκκρεμότητες που επίσης έχουν απαιτήσεις…
Όταν έχεις πολλά projects παράλληλα ή πολύ κοντινά το ένα με το άλλο, πόσο εύκολο είναι να χάσεις τον «Δημήτρη» μέσα σε όλους αυτούς τους ρόλους που καλείσαι να παίξεις;
Πάρα πολύ εύκολο! Αυτό είναι το μόνο εύκολο! (γέλια)
Γενικά προσπαθώ να μη βάζω πάρα πολλά ταυτόχρονα. Θαυμάζω, μάλιστα, τους συναδέλφους που καταφέρνουν και το κάνουν αυτό. Γι’ αυτό δέχτηκα να παίξω στην παράσταση στο Πορεία, επειδή είναι αντικατάσταση και θα είναι λιγότερες οι πρόβες και ο φόρτος. Νομίζω θα ήταν πολύ δύσκολο να έχω καθημερινά γυρίσματα, αμέσως μετά να έχω πρόβα για θέατρο και να νιώθω ότι ανταπεξέρχομαι όπως εγώ θα ήθελα.
Σ’ αρέσει ο κινηματογράφος.
Ναι, πολύ.
Περισσότερο από το θέατρο;
Είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. Τώρα μου έχει λείψει το θέατρο.
Τι σε αγχώνει περισσότερο; Ένας πολύ δύσκολος ρόλος στο θέατρο ή τα πολύωρα και απαιτητικά γυρίσματα μιας ταινίας;
Όλα! (γέλια). Άμα είσαι αγχώδης, σε αγχώνει ακόμη και η λίστα του σουπερμάρκετ!
Έχει να κάνει με το πλαίσιο. Υπάρχουν κάποιοι τρόποι για να αυξήσεις το αίσθημα ασφάλειας, όπως για παράδειγμα να έχεις κάποια καθοδήγηση ή ένα ρόλο στον οποίον έχεις βρει κάποια «πατήματα». Δεν εννοώ να λες «το ‘χω», γιατί αυτό είναι κάτι που δεν το έχω νιώσει ποτέ. Πάντα είμαι σε μία κατάσταση που λέω «ωχ! Τώρα έχω κάνει τη μεγαλύτερη πατάτα!». Αν το σκεφτείς, από εκεί πηγάζουν όλα: από την προσωπική αμφισβήτηση. Αυτό φέρνει και το άγχος.
Πάμε λίγο στη σειρά «Στα 4», που δεν είναι καθόλου αγχωτική. Αντιθέτως. Είναι μία κάποια λύτρωση για σένα η κωμωδία;
Ναι, ήταν πολύ ωραία! Εκτονώθηκα! (γέλια). M’ αρέσει πολύ αυτή η δουλειά στο σύνολό της. Και το θέμα, και η συνεργασία μου με τη Γεωργία Καλτσή, και το αποτέλεσμα.
Το ωραίο είναι πως, εκεί που περιμένει κάποιος το θέμα της πρωταγωνίστριας που είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο να παρουσιαστεί με ένα πιο κλασικό, “βαρύ”, δραματικό τρόπο, έρχεται μια ιστορία με «καφρίλα», κυνισμό, έξυπνο χιούμορ…
Μα αυτό θίγει η σειρά! Ότι κακώς αντιμετωπίζουμε κάποιες καταστάσεις, που είναι έξω από εμάς, που δεν τις γνωρίζουμε, υποθέτοντας τόσα πολλά πράγματα και δεν βλέπουμε αυτό που όντως συμβαίνει. Ο περισσότερος κόσμος θα προσεγγίσει ένα τέτοιο άτομο με μια «λύπηση», ένα οίκτο, προσθέτοντάς του ένα επιπλέον φορτίο να διαχειριστεί, ενώ το ίδιο έχει ανάγκη αυτό το «Mίλα μου κανονικά, ρε γαμώτο!».
Και ποιος μας λέει ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πιο δυστυχισμένος από εμένα; Γιατί το υποθέτουμε αυτό το πράγμα; Ξέρουμε άπειρες περιπτώσεις ατόμων που απ’ έξω όλα δείχνουν τέλεια, αλλά μέσα τους παλεύουν με βαριά κατάθλιψη, έχουν κρίσεις πανικού, είναι δυστυχισμένοι, μόνοι κ.λπ.
Θεωρείς ότι το χιούμορ, η αμεσότητα, αυτός ο εναλλακτικός τρόπος παρουσίασης του θέματος, μπορεί να αποδειχτεί πιο αποδοτικός στην αποδυνάμωση των στερεοτύπων;
Πιστεύω πως ναι. Γιατί η σειρά το θίγει άμεσα το θέμα, όχι πλαγίως. Το λέει η πρωταγωνίστρια, το ζητάει, την ενοχλούν που την αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Και αυτό είναι και το ευχάριστο με τον ρόλο μου και το σημείο που με έκανε να εμπλακώ πιο προσωπικά: Το ότι ο υδροθεραπευτής της, τον οποίο υποδύομαι εγώ, είναι ένας άνθρωπος που της μιλά φυσιολογικά, παραβλέποντας (με την καλή έννοια) την αναπηρία της και εστιάζοντας σε θέματα που έχουν μεγαλύτερη σημασία. Η φόρμα αυτής της κωμωδίας, που είναι λίγο πιο «τσιμπημένη», με πιο ακραίες καταστάσεις, σε κάνει να νιώθεις μια ασφάλεια, μια χαλαρότητα ως θεατής και σταδιακά δένεσαι με τους χαρακτήρες, συγκινείσαι και αποκαλύπτεται παράλληλα όλο αυτό το ζήτημα διαφορετικά.
Αν σου παρουσίαζε πιο «βαριά» το θέμα από την αρχή, θα ήσουν κι εσύ ως θεατής πιο κρατημένος, σφιγμένος και ίσως να ενεργοποιούσες και κάποιες άμυνες απέναντι σε αυτό που βλέπεις.
Έχω ακούσει πολλά άτομα που έχουν κάποια αναπηρία, να λένε ότι τους ενοχλεί να τους αποκαλούν «ήρωες» κ.λπ…
Ναι, γιατί τους φορτώνουμε ένα έξτρα βάρος. Και αυτό ισχύει για όλους. Όταν μας «κουμπώνουν» μία ταμπέλα, είτε την αρνούμαστε είτε την αποδεχόμαστε, μπαίνουμε στο τρυπάκι να την επιβεβαιώνουμε ή να την απορρίπτουμε συνεχώς. Και αυτό είναι ζόρικο.
Υπάρχει μία αίσθηση πως άρχισε να δυναμώνει η φωνή για τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, ενδεχομένως και λόγω των social media και της νέας γενιάς. Θεωρείς ότι είναι ουσιαστική αυτή η αλλαγή ή είναι και λίγο “μόδα”; Γιατί εύκολα μπορώ να φανταστώ, για παράδειγμα, έναν πολιτικό να δηλώνει ότι στηρίζει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την ίδια στιγμή να του “γυρνάει τ’ άντερο” και που το λέει αυτό.
Ας του γυρνάει, κι ας το πει! Είναι καλύτερο από το να μην το πει και να μην ψηφίσει ένα σωστό νόμο. Ας το πει και ας το κάνει, ακόμη κι αν του επιβληθεί από αυτή τη «μόδα». Αλλά δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι θα πει «μόδα». Μόδα στα ρούχα είναι κάτι που σε κάποιους μήνες θα παρέλθει. Εδώ δεν μιλάμε για μόδα. Μιλάμε για ισότιμη αντιμετώπιση των ανθρώπων.
Σε αγγίζουν ιδιαίτερα αυτά τα θέματα, πάντως. Και στην ταινία “Listen” η πρωταγωνίστρια είναι μία κοπέλα με προβλήματα ακοής, αλλά και στο θέατρο έχεις ασχοληθεί με θέματα ταμπού στο κομμάτι της ψυχικής υγείας, όπως η εφηβική κατάθλιψη… Σε επιλέγουν ή επιλέγεις αυτούς τους ρόλους;
Μαζί πάνε αυτά. Γενικά τα μεγάλα έργα πάντα αναφέρονται σε σημαντικά, πανανθρώπινα θέματα. Από ‘κει και πέρα, δεν κυνηγώ αυτήν τη θεματολογία, αλλά έχει μεγάλη σημασία για μένα να συμμετέχω σε δουλειές, οι οποίες αισθάνομαι ότι θα “μετακινήσουν” τον θεατή, θα τον ταρακουνήσουν και θα τον κάνουν να αναρωτηθεί για κάποια πράγματα που αφορούν τον εαυτό του, το πώς συμπεριφέρεται, το τι συμβαίνει στην κοινωνία. Αυτή η “μετακίνηση”, όμως, δεν έρχεται μόνο από κάτι εμφανές και τόσο άμεσο, όπως μια παράσταση που έχει ως θέμα ένα παιδί με κατάθλιψη. Μπορεί να γίνει και με πολλούς άλλους τρόπους.
Πάμε λίγο και στο “Maestro”, μια σειρά που έκανε και κάνει τεράστια επιτυχία εντός και εκτός συνόρων. Πώς ήταν η εμπειρία αυτή και η συνεργασία σου με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη;
Τι να πω! Πολύ ωραία εμπειρία! Εγώ τον θαυμάζω τον Χριστόφορο, γιατί έχει αναλάβει τόσα πόστα, αυτό που θέλει να κάνει το κάνει – και αυτό, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, πετυχαίνει. Είναι ένα πολυεργαλείο. Και παρόλο που κάνει όλα αυτά τα πράγματα, η προσωπική μου εμπειρία από τις συναντήσεις μας και τα γυρίσματα ήταν άψογη. Είναι ευγενής, χαμογελαστός, ωραίος, βρίσκαμε χρόνο και κάναμε και χαβαλέ μέσα στο γύρισμα… Εγώ αν ήμουν στη θέση του, θα ήμουν με ηρεμιστικά προσπαθώντας να διαχειριστώ όλο αυτό το πράγμα!
Η δεύτερη σεζόν, που ξεκινάει γυρίσματα τώρα, τι φέρνει για τον Θάνο, τον ήρωα που υποδύεσαι;
Αναπτύσσεται αρκετά η σχέση του με την Κλέλια. Αυτό γνωρίζω από τα επεισόδια που έχω διαβάσει. Δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να πω.
Πάμε λίγο πιο πίσω… Τι νοσταλγείς από τις εποχές με το κίτρινο ποδήλατο στα Γιάννενα;
Τι έχεις κάνει εδώ; Κίτρινο ποδήλατο…Πότε το είπα αυτό; (γέλια). Εδώ εγώ το ‘χω ξεχάσει!
Τι νοσταλγώ ε;
Ναι, από τα παιδικά χρόνια…
Ήμουν πολύ πιο ανέμελος, υπήρχε πιο πολύς ελεύθερος χρόνος και, επειδή έμενα και εκτός πόλης, είχα μία καθημερινή σχέση με τα ζώα και τη φύση, κάτι που μου έχει λείψει πολύ στην Αθήνα. Γι’ αυτό έχω τη Φωφώ (το σκυλάκι του), αλλά και το τροχόσπιτο.
Όπως είσαι τώρα, με τις εμπειρίες που έχεις, με τον τρόπο σκέψης που έχεις διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια, θα μπορούσες να πεις «τα παρατάω όλα και γυρνάω στα Ιωάννινα»;
Όχι. Αλλά το dream house μου, επειδή είμαι από το νησάκι των Ιωαννίνων, είναι ένα σπίτι εκεί. Κι αν αυτό θα μπορούσε με ένα μαγικό τρόπο να μεταφερθεί σε απόσταση μίας ώρας, άντε δύο από την Αθήνα, θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.
Αυτή τη στιγµή τρέχουν χίλια δυο προβλήµατα. Και, αντί να ασχοληθούµε µε αυτό που αφορά ανθρώπινες ζωές, θα ασχοληθούµε µε το µε ποιον µένω εγώ;
Να σου θέσω και μερικά ψευδοδιλήμματα;
Ναι, λες και δεν έχω ήδη αρκετά! (γέλια)
Αυτά είναι light… Βουνό ή θάλασσα;
Βουνό. Αν και έχω ξεκινήσει free diving φέτος τον χειμώνα. Δεν τα πήγαινα καθόλου καλά με τη θάλασσα. Είμαι και κρυουλιάρης, δεν την απολάμβανα, δεν μπορούσα να μείνω πολύ μέσα, έβγαινα γιατί έτρεμα, γινόμουν μωβ! Αλλά άρχισα να αναιρώ λίγο την άποψή μου.
Η αγριάδα του βουνού μ’ αρέσει περισσότερο, με καλεί πιο εύκολα. Το ιδανικό ίσως να ήταν το βουνό με λίμνη.
Χαλάρωση με ένα καλό βιβλίο ή με την αγαπημένη σου playlist;
Με ένα βιβλίο.
Κάποιο αγαπημένο;
Επιστρέφω πολύ συχνά στον Bukowski.
Social media: εργαλείο δουλειάς ή και δικτύωσης γενικότερα;
Και τα δύο λειτουργούν. Και στην επικοινωνία βοηθάει σε πολλά θέματα. Τα περισσότερα πράγματα είναι θέμα ισορροπιών. Κάποιες φορές που καταλαβαίνω ότι παρασύρομαι και αφιερώνω χρόνο σε κάτι που ίσως είναι και ανούσιο, δεν με πάει παρακάτω, το αφήνω.
Μια δουλειά που εγγυημένα θα σου προσφέρει χρήματα και δημοσιότητα, αλλά μπορεί να μην γουστάρεις και τόσο; Ή μια δουλειά που απλά θα γουστάρεις πολύ, κι ας πάει άπατη;
Κρίνοντας από διάφορες επιλογές που έχω κάνει, θα επέλεγα το δεύτερο.
Είναι και κάποιοι συνάδελφοι σου, οι οποίοι θα κάνουν κάποιες υποχωρήσεις, ώστε εξασφαλίζοντας χρήματα από μία εμπορική δουλειά, να μπορέσουν να στηρίξουν οικονομικά αυτά που πραγματικά τους αρέσουν στο θέατρο.
Αυτό ναι, είναι ένα ουσιαστικό δίλημμα. Όπως και το θέμα της επιβίωσης, που μπαίνει ως παράγοντας κάποιες φορές. Εξαρτάται από την περίοδο. Τα ζυγιάζεις κάθε φορά.
Να πάμε και σε με μία ερώτηση-ΣΟΚ.
Σόκαρέ με!
Η πρώτη παράσταση στην οποία συμμετείχες ήταν στο Πολυτεχνείο, στο «Κλέψε λιγότερο» του Dario Fo, όπου είχες να πεις μία και μόνο ατάκα: τη λέξη «σκατά». Σε προβλημάτισε πολύ όμως τότε. Πώς θα την έλεγες τώρα μετά από τόσα χρόνια;
Να την παίξω δηλαδή; (γέλια) Δεν ξέρω πώς θα την έλεγα τώρα, ούτε καν πώς την έλεγα τότε! Δεν έχω αυτή την αυτοπαρατήρηση!
Ρόλος-κόλαφος!
Ναι, ναι. Μετά από αυτό άνοιξε η καριέρα μου! (γέλια)
Κάποιος στόχος ή απωθημένο σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο;
Προσωπικός στόχος είναι να εκτιμώ περισσότερο τα πράγματα που έχω, να είμαι χαρούμενος γι’ αυτά και να μην κυνηγάω συνεχώς το επόμενο και το επόμενο.
Επαγγελματικός;
Θέλω να δουλεύω με ανθρώπους που με πηγαίνουν παρακάτω.
Βρείτε τον Δημήτρη Κίτσο στο Instagram