Γιούλικα Σκαφιδά: «Το να μπορείς να ζεις τη ζωή που θέλεις, όπως εσύ θέλεις, είναι ευτυχία»

Η Γιούλικα Σκαφιδά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η «τηλεοπτική μαμά της σεζόν» για φέτος, μια και στα σίριαλ στα οποία συμμετέχει υποδύεται… μαμάδες – μια ενδιαφέρουσα συγκυρία, αφού η ίδια ανακοίνωσε πρόσφατα, με ένα συγκινητικό μήνυμα, ότι σύντομα θα ενσαρκώσει τον σημαντικό αυτό ρόλο και στην πραγματική της ζωή. Είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θα μπορούσες να συζητάς ώρες ολόκληρες. Κι ενώ, γνωρίζοντάς την, είναι συνεσταλμένη και χαμηλών τόνων, όταν αρχίσει να μιλάει για τα πράγματα που πραγματικά την απασχολούν, τη βλέπεις κυριολεκτικά να παθιάζεται, να μιλάει και να λάμπουν τα μάτια της. Γι’ αυτό και δεν θα μπορούσε να της ταιριάξει καλύτερα ρόλος από εκείνον της «Μάγιας Αρδίτη – Στρατή» στις πολυσυζητημένες «Ψυχοκόρες» του ΑΝΤ1+, μιας δυναμικής αστής που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών, σε μια εποχή που τις ήθελε κατώτερες των ανδρών. Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σήμερα; Η Γιούλικα δίνει τις δικές της απαντήσεις. Και έχουν ενδιαφέρον.

Παρακολουθώντας σε κανείς, βλέπει ότι είσαι πολύ ευαισθητοποιημένη κοινωνικά. Και μια και γίνεται πολύς λόγος τα τελευταία χρόνια περί γυναικείας ενδυνάμωσης μέσα από δημόσιες συζητήσεις, μεγάλες καμπάνιες… θέλω τη γνώμη σου: τελικά, γίνεται κάτι στην πράξη; Ή είμαστε μόνο λόγια και τσιτάτα;

Νομίζω ότι κάτι γίνεται. Αλλάζουν σιγά-σιγά τα πράγματα, απλώς οι ρυθμοί με τους οποίους αλλάζουν είναι λίγο αργοί, για τα δικά μου γούστα τουλάχιστον…

Σίγουρα είναι μια αρχή το ότι γίνονται πλέον καμπάνιες, το ότι μιλάμε γι’ αυτό και υπάρχει μια συνειδητοποίηση, απλώς νιώθω ότι εξακολουθούμε να είμαστε ένας συντηρητικός λαός που φοβάται τις αλλαγές. Και, όπως και να το κάνουμε, το να αναβαθμίσεις τη θέση της γυναίκας είναι μια σημαντική αλλαγή για την κοινωνία. Είναι αλλαγή, για παράδειγμα, το να είναι μια γυναίκα CEO μιας εταιρείας. Πριν 50 χρόνια αυτό δεν υπήρχε ούτε ως σκέψη.

Επίσης, παρόλο που εμένα με χαροποιεί το ότι μιλάμε πολύ, νιώθω ότι πολλές φορές ίσως να φτάνουμε στην υπερβολή.

Μήπως όμως, καμιά φορά, χρειάζεται λίγο και η υπερβολή;

Τη θεωρώ αναγκαία την υπερβολή, από τη στιγμή που αυτό το ζήτημα έπεσε στο τραπέζι – και δεν μιλάω μόνο για το θέμα των γυναικών, μιλάω γενικά για το λεγόμενο “politically correct”.

Πιστεύω ότι πρέπει να φτάσουμε στην υπερβολή, ώστε μετά σιγά-σιγά να επέλθει ισορροπία. Τόσα χρόνια ζούσαμε στην υπερβολή από την αντίθετη πλευρά, οπότε τώρα πρέπει να πάμε στο άλλο άκρο, για βρεθούμε μετά κάπου στη μέση. Αυτή είναι, γενικώς, η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων…

Βέβαια, λέμε συνεχώς ότι οι γυναίκες πρέπει να βγουν μπροστά, αλλά δεν λέμε ότι, παράλληλα, πρέπει και οι άνδρες κάπως να συμβάλουν σ’ αυτή την αλλαγή. Είμαστε δύο σ’ αυτή την υπόθεση… Άρα; Είναι και θέμα του τρόπου με τον οποίο μεγαλώνουν τα αγόρια; Είναι θέμα του σχολείου;

Είναι θέμα της κοινωνίας. Κι αυτό ξεκινάει από την οικογένεια και το πώς μεγαλώνουν το παιδί τους και οι δύο γονείς – διότι δεν είναι μόνο θέμα της γυναίκας η ανατροφή ενός παιδιού, τουλάχιστον όχι τώρα πια…

Φυσικά και έχει να κάνει με το σχολείο και τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι είναι και άνδρες, και γυναίκες. Γενικώς, έχει να κάνει με τους πολίτες αυτής της χώρας και με τα στερεότυπα που αναπαράγουμε καθημερινά… Θεωρώ ότι είναι άδικο, ακόμα και σ’ αυτό, να επιφορτιστούν μόνο οι γυναίκες με την ευθύνη της αλλαγής.

Σίγουρα αυτός που είναι πιο «αδύναμος» θα κάνει την επανάστασή του και θα πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες. Αλλά, αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε πόλεμο. Όλοι είναι υπεύθυνοι να παραδώσουν στις επόμενες γενιές μια κοινωνία με λιγότερες αδικίες.

Πρέπει, λοιπόν, να βρεθούν τρόποι να καταρριφθούν τα στερεότυπα…

Θα σου πω ένα παράδειγμα: Διάβασα σε ένα αθλητικό site για τρέξιμο (γιατί είμαι ερασιτέχνις δρομέας), ότι σε ένα mall χτίστηκε περιμετρικά στίβος, για να τρέχουν οι άνδρες όσο οι γυναίκες ψωνίζουν! Κι ενώ ακούγεται ίσως αστείο, θεωρώ πολύ «υπόγειο» και ύπουλο να υπονοείς ότι το μόνο που έχουν στο μυαλό τους οι γυναίκες είναι τα ψώνια, ενώ οι άνδρες έχουν πιο σφαιρικά ενδιαφέροντα, ότι φροντίζουν και να γυμναστούν…

Θέλω να πω, λοιπόν, ότι τα στερεότυπα καλλιεργούνται και με τέτοιους υπόγειους τρόπους. Αν θέλουμε, ας πούμε, να επαινέσουμε κάποιον, του λέμε «Μπράβο, είσαι λεβέντης! Είσαι μάγκας!». Για τις γυναίκες δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Θα πούμε «Είσαι μαγκάκι» – δηλαδή τι, άνδρας σε πιο μικρό;

Ξέρεις τι άλλο σκέφτομαι τώρα που το συζητάμε… Πόσες φορές έχεις ακούσει μια γυναίκα να λέει «ο άνδρας της ζωής μου είμαι εγώ»; Γιατί να ορίζεις έτσι την αυτάρκεια και τη δυναμική σου;

Γιατί αυτό το πρότυπο έχει επικρατήσει! Είναι αντίστοιχο της φράσης «αυτή η γυναίκα έχει balls»… Είναι όλο χτισμένο γύρω από τον άνδρα, έτσι το έχουμε κληρονομήσει και, βάσει αυτού, πάμε να χτίσουμε και τη γυναικεία χειραφέτηση.

Αν το σκεφτείς, δεν υπάρχει σε επίπεδο γλώσσας κάτι που να καταξιώνει τη γυναίκα. Λέμε, ας πούμε, «είναι γυναικάρα», αλλά κι αυτό έχει να κάνει με την εμφάνιση, όχι με το μυαλό της.

Αυτό είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της κοινωνιογλωσσολογίας, η οποία στηρίζεται στο ότι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται λεκτικά μια κοινωνία, είναι καθρέφτης του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί…

Έτσι ακριβώς. Το γεγονός ότι τις φράσεις αυτές τις χρησιμοποιούμε και άνδρες, και γυναίκες, αποδεικνύει ότι, με κάποιον τρόπο, είμαστε και οι δύο συνυπεύθυνοι γι’ αυτό που συμβαίνει.

Θυμάμαι πιο παλιά, σε ένα σίριαλ, δύο συνάδελφοι έπρεπε να γυρίσουν μια σκηνή όπου έπρεπε να συναντηθούν για να λύσουν ένα θέμα. Μπαίνει, λοιπόν, ο ένας στο γραφείο του άλλου και του λέει «Θα μιλήσουμε σαν άνδρες!». Άλλη «ύπουλη» φράση…

Του λέω κι εγώ «Ρε ‘συ, Κώστα… Μήπως αυτό να μην το έλεγες έτσι;». Κάναμε μια συζήτηση και καταλήξαμε στο ότι αυτό που εννοούσε το κείμενο ήταν ότι θα μιλούσαν μεταξύ τους ντόμπρα. Άρα, ποιος ο λόγος να έλεγε εκείνη τη συγκεκριμένη φράση; Ως τι άλλο, δηλαδή, θα μπορούσαν να μιλήσουν οι δυο τους; Ως… πιρούνια; Ως αγελάδες; (γέλια)

Και τελικά;

Ε, δεν τον έπεισα. Το είπε! (γέλια)

Δες ακόµα και τον τρόπο µε τον οποίο τσακωνόµαστε ως λαός: χρησιµοποιούµε την ερωτική πράξη σαν εκδίκηση, κυρίως του αρσενικού προς το θηλυκό.

Κι όμως το ότι έγινε, έστω, μια συζήτηση γι’ αυτό το θέμα, ήταν μία πρόοδος!

Η συζήτηση έγινε μετά από δική μου πρωτοβουλία, γιατί κάποια στιγμή στα 20 μου, είχα ακούσει κάποιον να λέει «Αυτό γιατί το λένε; Είναι λάθος», και είχα τη διαύγεια να το σκεφτώ. Διότι πρέπει να συνειδητοποιείς τι λες και γιατί το λες, αλλά και τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό στην κοινωνία.

Δες ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο τσακωνόμαστε ως λαός: χρησιμοποιούμε την ερωτική πράξη σαν εκδίκηση, κυρίως του αρσενικού προς το θηλυκό. Σκέψου μόνο τι ακούγεται σε ένα γήπεδο, όταν παίζουν οι ομάδες… Αυτό δείχνει ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο ως λαός, μέχρι να αλλάξει αυτή η νοοτροπία.

Η Τέχνη, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος δεν έχουν συμβάλει κι αυτά, με κάποιον τρόπο, στη διαιώνιση αυτών των στερεοτύπων; Στις παλιές ταινίες (και όχι μόνο), για παράδειγμα, η ξανθιά ήταν συνήθως λίγο χαζούλα ή «πεταχτούλα», ο διευθυντής σε μια εταιρεία ήταν πάντα άνδρας και η γυναίκα γραμματέας…

Με έχει προβληματίσει κι εμένα αυτή η προβολή των στερεοτύπων μέσα από τις ταινίες και τα σίριαλ, κι όχι μόνο στο κομμάτι «άνδρας – γυναίκα». Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ας πούμε, σε μια ταινία φώναζε τον σκύλο της «Αράπη» – ε, σήμερα δεν θα περνούσε αυτό, θα κοβόταν. Ή αν η γυναίκα ήταν κάπου διευθύντρια, φερόταν λίγο σαν άνδρας, στο «Δεσποινίς Διευθυντής», ας πούμε…

Απλώς κατέληξα στο ότι δεν πρέπει να ακυρώνουμε αυτές τις ταινίες. Θα πρέπει να τις κρίνουμε βάσει της εποχής που γυρίστηκαν. Προφανώς και αυτά ήταν λάθος, αλλά δεν είχε βρεθεί ακόμα εκείνος ο ένας που επεσήμανε ότι ήταν λάθος να παρουσιάζεται ως δεδομένο το ότι η γυναίκα είναι στο σπίτι και ο άνδρας στη δουλειά. Οι συνθήκες τώρα είναι πολύ διαφορετικές…

Εγώ δεν πιστεύω ότι η Τέχνη μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Πιστεύω ότι μπορεί να σου ανοίξει ένα παράθυρο για να δεις κάτι διαφορετικό, να διευρύνει τον ορίζοντά σου. Από εκεί και πέρα, είναι στην αντίληψη του καθενός το αν θα ανοίξει αυτό παράθυρο για να μπει σ’ αυτόν τον καινούργιο κόσμο.

Μα γι’ αυτό είναι και τόσο σημαντικές οι προσλαμβάνουσες που έχει κανείς από παιδί, γιατί καθορίζουν και το πόσο «ανοιχτός» είσαι…

Διάβαζα τις προάλλες γι’ αυτό το σχολείο, στο οποίο έβαψαν τους τοίχους στα χρώματα του ουράνιου τόξου, και οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν ότι, με αυτόν τον τρόπο, ωθούν τα παιδιά τους στην ομοφυλοφιλία. Εμένα αυτό μου δείχνει ότι είσαι κλεισμένος σ’ ένα σπίτι, χωρίς ήλιο, και μια μέρα πιάνει βροχή. Κι όταν πια σταματάει η βροχή και βγαίνει το ουράνιο τόξο, δεν βγαίνεις έξω να το δεις· κλειδαμπαρώνεσαι μέσα και περιμένεις να περάσει!

Να σου πω την αλήθεια, πολλές φορές έχω χαρεί ότι αλλάζουν τα πράγματα, ότι προχωράμε και είμαστε ωραίοι, αλλά έχω συνειδητοποιήσει στην πορεία ότι τα συμπεράσματά μου τα βγάζω από τον δικό μου περίγυρο, όπου όλοι, λίγο-πολύ, σκεφτόμαστε το ίδιο. Στην πραγματικότητα, δεν έχω ιδέα τι γίνεται εκεί έξω!

Δεν θα σου το παίξω «κάπως»… Κι εγώ έχω περάσει Κυριακές να προβληματίζομαι ποια καινούργια μαγαζιά έχουν ανοίξει, για να πάω να φάω brunch με τους φίλους μου, στην πλατεία Αγίας Ειρήνης ή στο Γκάζι. Αν ρίξεις, όμως, μια ματιά εκεί έξω, δεν ξέρεις πόσοι είναι έτοιμοι να κάψουν στην πυρά ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή έχουν διαφορετικές απόψεις – χωρίς να κάνουν καν προσπάθεια ν’ ακούσουν ο άλλος τι πρεσβεύει. Και είναι αντιπροσωπευτικό, μόνο και μόνο αν δεις ποιοι έχουν εκλεγεί στη Βουλή. Δεν είναι τυχαίο, δηλαδή, το ότι έχουμε ανοίξει κουβέντα για την έκτρωση το 2023.

Πάντως, είσαι κοινωνικά ενεργή με πολλούς τρόπους: και σε εκδηλώσεις για θέματα υγείας έχεις συμμετάσχει, και γυναίκα που είχε υποστεί κακοποίηση έχεις υπερασπιστεί, και μαραθώνιο έτρεξες μαζί με μια κοπέλα σε αμαξίδιο… Μίλησέ μου λίγο γι’ αυτό.

Μπήκα σ’ αυτή τη δουλειά από πολύ νωρίς, από τα 20 μου, οπότε από πολύ νωρίς μπήκα σ’ αυτή τη διαδικασία προώθησης των σειρών και των ταινιών στις οποίες συμμετείχα: και φωτογραφίσεις με ακριβές τουαλέτες σε ωραία ξενοδοχεία έκανα, και πολλές συνεντεύξεις έδωσα μιλώντας για μένα και τη ζωή μου… Το έκανα αυτό για χρόνια και, κάποια στιγμή, ένιωσα ότι απλά περιφέρω τον εαυτό μου σε ακριβά ξενοδοχεία και τηλεοπτικές εκπομπές, και επαναλαμβάνομαι. Κι επειδή έχω και δύο γονείς, οι οποίοι είναι πολύ ευαισθητοποιημένοι κοινωνικά, αποφάσισα ότι ήθελα κι εγώ να μιλήσω γι’ αυτά που με απασχολούν, να αξιοποιήσω κάπως αλλιώς τη Χ αναγνωρισιμότητά μου, δειλά-δειλά στην αρχή…

Θεωρείς ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να μιλάει για τα θέματα αυτά ή αυτό μπορεί να του γυρίσει μπούμερανγκ;

Ξέρεις, έχει καλλιεργηθεί αυτή η άποψη ότι ο ηθοποιός είναι κάτι πολύ λαμπερό: πάει σε πάρτι, ξυπνάει χαλαρά στη μία το μεσημέρι, κάνει φωτογραφίσεις, δίνει συνεντεύξεις, μετά πάει στην πρόβα, πίνει το φραπέ του… Τον βάφουν, τον χτενίζουν, παίρνει φοβερά λεφτά και μετά έρχονται και του ζητάνε αυτόγραφα. Δεν είναι αυτή η δουλειά! Ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνο αυτό.

Είναι μια δουλειά που θέλει πάρα πολύ διάβασμα, θέλει να είσαι μέσα στην κοινωνία και να γεύεσαι τον παλμό της, γιατί καλείσαι να την αναπαράγεις. Πρέπει, λοιπόν, να είσαι σε εγρήγορση – γιατί είναι πολύ εύκολο να σε τραβήξει πίσω η εποχή.

Είχα διαβάσει παλιά ένα ωραίο που είχε πει μια σοπράνο στον Θανάση Λάλα: «Το μέλλον έχει face control». Kι όσο πιο παλιός είσαι, τόσο πιο δύσκολο είναι αυτό το face control, γιατί πρέπει να ενημερώνεσαι για πράγματα με τα οποία δεν είσαι εξοικειωμένος – μουσικές, ταινίες, συμπεριφορές…

Έχεις αντιδράσεις απέναντι στις απόψεις που εκφράζεις;

Κοίτα… όταν εκφράζεις ανοιχτά τη γνώμη σου, πάντα υπάρχει το ρίσκο να σε βρίσουν – αυτό είναι το τίμημα. Σίγουρα δεν συμφωνούν όλοι μαζί μου, αλλά δεν είναι κι αυτό το ζητούμενο. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου καθένας έχει την άποψή του και την ελευθερία να την εκφράσει.

Ζούμε, βέβαια, και στην εποχή των social media, όπου ο καθένας μπορεί ανώνυμα να γράψει ό,τι θέλει – κι αυτό είναι επικίνδυνο. Όταν πας να πεις ανοιχτά την άποψή σου, είσαι προετοιμασμένος ότι δέκα θα σε βρίσουν, πέντε θα σε καταραστούν, άλλοι πενήντα θα εκφραστούν με ωραίο τρόπο…

Μπαίνεις καθόλου στη διαδικασία ν’ απαντήσεις;

Όχι, δεν μπαίνω. Το έκανα λίγο στην αρχή, αλλά μετά σταμάτησα. Με ταράζει, είναι τοξικό… Δεν είμαι έτοιμη για πόλεμο, δηλαδή. Απλά λέω τη γνώμη μου, δεν είναι ποτέ σκοπός μου να προκαλέσω.

Δεν πιστεύω ότι η Τέχνη µπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Πιστεύω ότι µπορεί να σου ανοίξει ένα παράθυρο, να διευρύνει τον ορίζοντά σου.

Αν σου ζητούσα να μου δώσεις τον δικό σου ορισμό του ολοκληρωμένου και επιτυχημένου ανθρώπου, τι θα μου έλεγες;

Θεωρώ ότι ο άνθρωπος που ζει όντας ο εαυτός του, είναι ευτυχισμένος. Άρα, υπό αυτή την έννοια, είναι και επιτυχημένος. Το να μπορείς να ζεις τη ζωή που θέλεις, όπως εσύ θέλεις, είναι ευτυχία.

Τώρα, ως προς τη δουλειά, θα μιλήσω για μένα: Ζητούμενό μου είναι να μην προδώσω ποτέ τις προσδοκίες των ανθρώπων που με εμπιστεύθηκαν. Να μπορώ να κάνω μια δουλειά που θα είναι δημιουργική και θα με βοηθά να εξελίσσομαι. Να καταφέρνω, μέσα από τη δουλειά μου, να ανοίξω στους ανθρώπους αυτό το παράθυρο που λέγαμε…

Και, εν τέλει, νομίζω ότι θα νιώσω επιτυχημένη εάν καταφέρω να παραδώσω στην επόμενη γενιά μία λίγο καλύτερη κοινωνία, στην οποία θα έχω βάλει κι εγώ το λιθαράκι μου. Το λέω συνέχεια αυτό το «λιθαράκι», θα το διαβάζουν και θα γελάνε – θα λένε «το κορίτσι με το λιθαράκι»… (γέλια)

Ας πάμε λίγο στις «Ψυχοκόρες», στο ΑΝΤ1+. Πόσο τυχαίο θεωρείς το γεγονός ότι σου ανέθεσαν τον ρόλο της Μάγιας Αρδίτη – Στρατή, μιας γυναίκας που μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών; Μα είναι τόσο «συμβατή» με σένα…

Δεν έχω ρωτήσει ποτέ αν μου ανέθεσαν αυτόν τον ρόλο επί τούτου, αλλά από συζητήσεις που έχω κάνει με τη Φρόσω τη Ράλλη, νομίζω ότι ήμουν από τους ανθρώπους που σκέφτηκαν πολύ νωρίς για τον ρόλο αυτό. Είναι κάτι που μου αρέσει και το απολαμβάνω. Εντάξει, δεν παίζουμε τον εαυτό μας… αλλά είναι ωραίο να έχεις κοινά με τον χαρακτήρα.

Μου άρεσε πολύ που διάβασα για την εποχή εκείνη. Και συνειδητοποίησα, για άλλη μια φορά, πόσα πράγματα πέτυχαν οι γυναίκες τότε – κι ας τις κοροϊδεύουν καμιά φορά σήμερα, που τους λένε «Και τι θα κάνεις, θα κάψεις το σουτιέν;».

Η Μάγια είναι μια ηρωίδα που απολαμβάνω να υποδύομαι: είναι δυναμική, ανήκει στην αστική τάξη φυσικά (δεν θα μπορούσε αλλιώς να ανακατευτεί με όλα αυτά), είναι πολύ μορφωμένη και έχει μέντορά της τον μπαμπά της, ο οποίος είναι ένας πολύ γνωστός πολιτικός της εποχής. Ο ρόλος μου έχει κάποιες αναφορές στη Μελίνα Μερκούρη, αλλά απ’ έξω – απ’ έξω, στο φεμινιστικό, το δυναμικό, την πολιτική οικογένεια, το λουκ…

Και θα σε ρωτούσα γι’ αυτό το τόσο ξανθό που έχεις στη σειρά…

Είμαι ξανθιά γιατί πιο πριν ήμουν στον Κεκάτο, στο “Milky Way”. Αλλά εδώ είμαι πολύ ξανθιά, επί τούτου. Είναι κάτι που μας πρότεινε η Φρόσω η Ράλλη, κι επειδή δεν είχα και άλλες υποχρεώσεις, ήμουν ανοιχτή και το δοκιμάσαμε – και το ξανθό, και το καρέ.

Από ό,τι έχουμε δει, μέχρι στιγμής, η Μάγια φαίνεται και η μόνη από τις κυρίες των τριών οικογενειών, η οποία προτίθεται πραγματικά να φροντίσει την ψυχοκόρη της… ή όχι;

Η Μάγια γίνεται «ομάδα» με την ψυχοκόρη της, τη βάζει μπροστά για να δείξει ότι οι γυναίκες μπορούν – και δεν μπορούν μόνο εκείνες που έτυχε να γεννηθούν σε ένα περιβάλλον με χρήματα, αλλά και εκείνες που γεννήθηκαν σε ένα όχι-και-τόσο-ευνοϊκό περιβάλλον.

Εγώ θα σου πω ότι, γενικά, η κάθε οικογένεια παίρνει την κάθε ψυχοκόρη για ένα σκοπό. Η Μάγια Αρδίτη – Στρατή, ως γνήσια πολιτικός και κόρη του πατέρα της, την πήρε κι αυτή για κάποιον λόγο…

Άρα δεν είναι και τόσο αγαθές οι προθέσεις της, όπως φαίνονται αρχικά…

Οι προθέσεις της είναι καλές. Εκεί υπάρχει, όμως, το ερώτημα «μέχρι πού μπορείς να βοηθήσεις κάποιον και μέχρι πού φτάνει, τελικά, η προσωπική φιλοδοξία;». Και τι αντάλλαγμα περιμένεις από εκείνον που βοηθάς; Στη δική μου ιστορία τουλάχιστον, υπάρχουν όλα αυτά τα ζητήματα.

Υπάρχουν, βέβαια, και πολλά άλλα: η ιστορία ξεκινάει έτσι μεν, αλλά στην πορεία προκύπτουν διάφορα. Ο χαρακτήρας μου θα κληθεί, πέρα από τα κοινά, να ασχοληθεί σε κάποια στιγμή και με το σπίτι, με τον σύζυγο, το παιδί της, τον πατέρα της… Κι αυτό, διότι ενώ είναι μια γυναίκα που αγωνίζεται να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των άλλων γυναικών, φαίνεται ότι έχει κλείσει τα μάτια στη δική της ζωή και στο περιβάλλον της.

Είναι ένας πολύπλευρος ρόλος. Δεν είναι μια καλή κοπέλα που πήρε μια ψυχοκόρη για να τη βοηθήσει· έχει κι αυτή τα σκοτάδια της, τις ευαισθησίες της, τις άσχημες στιγμές της. Αν και είναι μια σκληρή ηρωίδα, πολύ προσηλωμένη στον στόχο της να βοηθήσει τις γυναίκες να μπουν στη Βουλή – με προεξέχουσα την ίδια, φυσικά… Και μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια ιδιαίτερη οικογένεια, στην οποία η γυναίκα είναι μπροστά και ο σύζυγος στα μετόπισθεν. Έχει ενδιαφέρον…

Πέρα από τις «Ψυχοκόρες», φέτος θα σε δούμε και στην «Παραλία» στην ΕΡΤ1, και στο “Milky Way” του Βασίλη Κεκάτου στο Mega. Μίλησέ μου λίγο και γι’ αυτά.

Η «Παραλία», στην ΕΡΤ1, εκτυλίσσεται τη δεκαετία του ’60 στα Μάταλα, και μας δείχνει τους δύο κόσμους που υπήρχαν τότε: αφ΄ενός, τους ανθρώπους του χωριού, μία πιο συντηρητική κοινωνία που όμως αρχίζει να αλλάζει όταν πέφτουν οι ιδέες να χτιστούν ξενοδοχεία στην παραλία, και αφ’ ετέρου οι χίπηδες, τα «παιδιά των λουλουδιών», που έχουν έρθει στην παραλία, ερωτεύονται, χορεύουν, τραγουδάνε και, γενικώς, κάνουν πράγματα που δεν είχε ξαναδεί το χωριό. Υπάρχει, λοιπόν, η σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων.

Η δική μου ηρωίδα είναι η Αντιγόνη Αρχοντάκη. Είναι καλλιτέχνις και φίλη με τα παιδιά στην παραλία. Και, φυσικά, είναι η μαμά της κεντρικής ηρωίδας, της Υπατίας, την οποία υποδύεται η Δανάη Μιχαλάκη. Θα έλεγα ότι και αυτή η ηρωίδα είναι αρκετά κοντά μου, με την έννοια ότι είναι ευαίσθητη, είναι καλλιτέχνις, είναι ανοιχτή στο να γνωρίσει νέες ιδέες και νέους ανθρώπους…

Και το “Milky Way”; Αυτό το τόσο ιδιαίτερο project;

Είναι ένας ολόκληρος γαλαξίας, γραμμένος και σκηνοθετημένος από τον Βασίλη Κεκάτο. Είναι κάτι πολύ δικό του…

Πρέπει να σου πω ότι κι εκεί είμαι η μαμά της κεντρικής ηρωίδας! (γέλια) Ζούμε σε μια επαρχία της Ελλάδας, η οποία δεν ονομάζεται ποτέ, και τα όνειρα των ανθρώπων δεν βγαίνουν ποτέ έξω από τα στενά σύνορα εκείνου του μέρους. Οι άνθρωποι τελειώνουν το σχολείο, παντρεύονται, χτίζουν ένα σπιτάκι και δεν φεύγουν ποτέ από εκεί.

Η δική μου ηρωίδα είναι μια γυναίκα, η οποία φαίνεται ότι έχει θέματα επικοινωνίας με τον σύζυγό της και έχει στραφεί στον Θεό. Μια γυναίκα που είχε και εκείνη τα δικά της όνειρα, τα οποία δεν πραγματοποιήθηκαν. Και θα δούμε με ποιον τρόπο θα βοηθήσει την κόρη της, η οποία μένει έγκυος στα 17, να κάνει την τελική της επιλογή.

Μίλησέ μου λίγο και για τη συνεργασία με τον Βασίλη τον Κεκάτο…

Η συνεργασία με τον Βασίλη ήταν για μένα μια ευτυχία. Τον θαυμάζω πολύ για όλο αυτό το σύμπαν που δημιούργησε ακριβώς όπως ο ίδιος το είχε οραματιστεί, χωρίς καμία έκπτωση. Νιώθω ότι, πλέον, αντιμετωπίζω τη δουλειά με εντελώς διαφορετικό μάτι. Έχω πει και στον ίδιο ότι, μετά από αυτό, ή θα πάω μπροστά, ή θα καταστραφώ! (γέλια)

Η Γιούλικα Σκαφιδά στο Instagram