Κατερίνα Ζαρίφη – Χάρης Χρονόπουλος: «Αν δεν είσαι ραδιοφωνατζής από καρδιά, αυτό το μέσο δεν μπορεί να σε κρατήσει»

Η Κατερίνα Ζαρίφη και ο Χάρης Χρονόπουλος είναι φίλοι σου. Αυτό αισθάνεσαι, τουλάχιστον, όταν τους πετυχαίνεις τα απογεύματα στο ραδιόφωνο. Συζητάνε μεταξύ τους αυτά που απασχολούν κι εσένα, θυμώνουν με αυτά που εκνευρίζουν κι εσένα, κάνουν χαβαλέ όπως θα έκανες κι εσύ με την παρέα σου. Κουβεντιάζοντας μαζί τους ένα απόγευμα στο στούντιο, κατάλαβα πολλά: είδα τα χαμόγελά τους όσο ήταν «στον αέρα», άκουσα τις συζητήσεις τους ενώ έπαιζαν τα τραγούδια, αισθάνθηκα τη σχεδόν συγκινητική οικειότητα μεταξύ τους. Και, περισσότερο απ’ όλα, είδα πώς έλαμπαν τα μάτια τους όσο μιλούσαν γι’ αυτή τη δουλειά(;) που ομορφαίνει τη ζωή τους χρόνια. Διότι στης «Ζαρίφης το Πανηγύρι», στο «MyRadio 104,6» κάθε απόγευμα, δεν περισσεύει μόνο ένα σίγμα τελικό. Περισσεύει το χιούμορ, ο αυθορμητισμός, η ευαισθησία και, κυρίως, η αγάπη για το ίδιο το ραδιόφωνο.

Από τον τίτλο της εκπομπής θα ξεκινήσω: «Της Ζαρίφης το πανηγύρι». Αυτό το σίγμα το τελικό θέλω λίγο να σχολιάσουμε… (γέλια)

Κατερίνα: Να πούμε ότι είμαστε και οι δύο της Γ’ Δέσμης, φιλόλογοι – και ο Χάρης μου σπουδαγμένος, δόξα τω Θεώ!

Μου λένε όλοι «το σίγμα γιατί το αφήνετε;», και τους λέω «Γιατί εμείς στην επαρχία, όπου και να πας, ένα σίγμα το βάζουμε – έτσι, για την πλουσιάδα!». (γέλια)

Χάρης: Μα το σίγμα αυτό δεν το κάνει και πιο ζεστό, πιο οικογενειακό;

Ο τίτλος αυτός σε προδιαθέτει για μια πολύ χαρούμενη εκπομπή. Επειδή, όμως, δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες, πόσο εύκολο είναι να είσαι πάντα τόσο ευδιάθετος και κεφάτος;

Κατερίνα: Με τον Χάρη το λέμε πάντα: ό,τι κι αν μας έχει συμβεί κατά τη διάρκεια της μέρας, όταν διαβαίνουμε αυτό εδώ το κατώφλι, για κάποιον λόγο μπαίνουμε σε έναν μαγικό κόσμο πανηγυριού και πάντα είμαστε με ανεβασμένη διάθεση. Συμφωνείς σε αυτό, συνάδελφε;

Χάρης: Επίσης, όπως βλέπεις, εδώ είμαστε οι δυο μας. Οπότε, είναι σαν να πηγαίνουμε για φαγητό, σαν να πηγαίνουμε για καφέ!

Εξάλλου, και στο πανηγύρι δεν πηγαίνεις και πάντα χαρούμενος! Πηγαίνεις και με νεύρα, πηγαίνεις σκοτωμένος με την οικογένειά σου, πηγαίνεις μπουχτισμένος… Οπότε, ερχόμαστε εδώ, λέμε τα νέα μας, τα μοιραζόμαστε και με τον κόσμο… Είναι πολύ καλή ψυχοθεραπεία!

Κατερίνα: Όταν έχουμε εμείς τα νεύρα μας, υπάρχουν άνθρωποι που μας στέλνουν «παιδιά, κι εγώ έτσι είμαι σήμερα». Οπότε, λέμε «ωραία, ήρθαμε όλοι τσίτα. Πάμε να το φτάσουμε ταβάνια, να γίνει ο εξαγνισμός, για να ηρεμήσουμε κι εμείς, να ηρεμήσετε κι εσείς!».

Νομίζω ότι είναι η μόνη ψυχοθεραπευτική δουλειά από αυτές που λέμε «των μέσων μαζικής ενημέρωσης».

Στο ραδιόφωνο δεν έχεις το άγχος αν είσαι ωραίος, αν έχει «κάτσει» καλά το make up, αν το μαλλάκι είναι καλοφτιαγμένο. Νιώθεις μια ελευθερία – είσαι εσύ κι ένα μικρόφωνο και, κυρίως, η παρέα. Γιατί εγώ έχω συνηθίσει με την παρέα του Χάρη, είμαστε κινητήριος δύναμη ο ένας για τον άλλον.

Χάρης: Μην ξεχνάμε ότι εδώ είναι και ραδιόφωνο, δηλαδή τα λέμε όλα. Λέμε πράγματα που δεν θα τα λέγαμε αλλού. Οπότε, έχει αυτή τη δύναμη: τα λες και καθαρίζει την ενέργειά σου.

Πόσα χρόνια κάνετε μαζί εκπομπή;

Κατερίνα: Eίναι πια η όγδοη σεζόν πανηγυριού! Μας ξέρουν πια… Ξέρουν ότι κάνουμε τα πάντα με καλή διάθεση, δεν κάνουμε ένα ραδιοφωνικό δίδυμο απαραίτητα για να σατιρίσουμε. Δεν έχουμε ποτέ παρεξηγηθεί με άνθρωπο – κι έχουμε σχολιάσει τα πάντα, έτσι; Και δεν κάνουμε προσωπικούς χαρακτηρισμούς, είναι κάτι που σιχαινόμαστε και οι δύο.

Τι είναι αυτό που κάνει τον καλό ραδιοφωνικό παραγωγό; Κάποτε, που δεν είχες εικόνα του ανθρώπου πίσω από το μικρόφωνο, έπαιζε βασικό ρόλο π.χ. η ωραία φωνή. Τώρα;

Κατερίνα: Για εμένα, φωνή και άρθρωση εξακολουθούν να παίζουν τεράστιο ρόλο. Όσο και αν περάσαμε μία φάση του ραδιοφώνου, κατά την οποία μπήκαν πολλοί άνθρωποι με μεγάλη δημοτικότητα που ήθελαν να το δοκιμάσουν, αποδείχθηκε ότι, αν δεν είσαι ραδιοφωνατζής από καρδιά, αυτό το μέσο δεν μπορεί να σε κρατήσει. Διότι δεν είναι το μέσο που θα σου δώσει τα περισσότερα χρήματα – ξεκάθαρα. Ούτε και το μέσο που θα σου δώσει την αναγνωρισιμότητα που μπορούν να σου δώσουν τα social ή η τηλεόραση.

Για εμένα, ο καλός ραδιοφωνικός παραγωγός, δηλαδή αυτός που εγώ προτιμώ να ακούω, είναι εκείνος που έχει μέτρο. Και δεν εννοώ το μέτρο στον λόγο – μπορεί να είναι και άνθρωποι που κάνουν extreme σάτιρα, αλλά δεν βγαίνουν στο ραδιόφωνο μόνο και μόνο για να προβάλουν το «εγώ» τους. Λέγοντας «μέτρο» στο ραδιόφωνο, εννοώ ανθρώπους που «τακτοποιούν» τον λόγο τους, την ατάκα τους.

Το ραδιόφωνο θέλει συνέπεια, είναι καλογερική, θέλει να το αγαπάς. Δεν σε συγχωρεί όταν το απατάς, είναι ένας σύζυγος πολύ σκληρός – δεν ξέρω αν συμφωνείς, Χάρη μου.

Χάρης: Εμείς εδώ μπορεί να κάνουμε χαβαλέ και παρέα στον κόσμο, αλλά ήμασταν ραδιοφωνατζήδες από μικροί.

Συμφωνώ με αυτό που λέει η Κατερίνα, και πιστεύω ότι ο ακροατής πρέπει πλέον να ακούει και την «προσωπικότητα» του άλλου, πρέπει να έχεις κάτι να πεις. Έστω, στα λίγα που λες, να φαίνεται τι τύπος είσαι, να μπορεί ο άλλος να φανταστεί μια εικόνα λίγο ρομαντικά, όπως παλιά. Μη είναι, δηλαδή, κάτι «κρύο».

Νομίζω ότι εμείς το κάνουμε καλά (μπορώ να το πω πια, γιατί το κάνουμε πολλά χρόνια), επειδή δεν είμαστε «κρύοι», καταλαβαίνει ο άλλος κατευθείαν τι άνθρωποι είμαστε. Θα μας δουν στην καφετέρια και θα πουν «είστε σαν την εκπομπή!».

Η Κατερίνα Ζαρίφη στο Instagram

Νοµίζω ότι στη µάχη µεταξύ podcast και ραδιοφώνου, Uruk Hai –  Lord of the Rings και Χόµπιτ, κερδίζουµε εµείς, τα χόµπιτ του ραδιοφώνου!

Μέχρι πριν κάποια χρόνια, όντως, το ραδιόφωνο άφηνε πολλά στη φαντασία. Τώρα πια, μπορείς να έχεις και εικόνα από το στούντιο την ώρα της εκπομπής. Αυτό δίνει μεν μια αμεσότητα, αλλά… δεν χάνεται λίγο η μαγεία;

Κατερίνα:  Αυτό είναι μείον περισσότερο για τον ραδιοφωνικό παραγωγό, παρά για τον ακροατή. Παλιά δεν είχες να αναμετρηθείς και με την εικόνα σου.

Εμένα, ας πούμε, μου είχαν στείλει μήνυμα όταν πρωτοξεκίνησα το ραδιόφωνο – μου είχε κάνει περιγραφή ένας άνθρωπος ξανθό μαλλί, μπλε μάτι… Το έλεγα κιόλας στο μικρόφωνο «αδερφέ, πόσο μέσα έχεις πέσει!». (γέλια)

Πολλές φορές, δημιουργεί περισσότερο άγχος το ότι πια μας βλέπουν και μας ξέρουν. Βέβαια, εμάς τους δύο αυτό δεν μας μπλόκαρε ποτέ στο τι θα πούμε – γιατί και αυτό παίζει: μόλις μάθουν ποιος είσαι, μαζεύεσαι λιγάκι. Θεωρώ ότι και αυτό συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτό που λέει ο Χάρης για την αυθεντικότητα. Αυτό ζητάει αυτό εδώ το μέσο: authenticity.

Χάρης: Δεν το γλυτώνεις πια αυτό με τις κάμερες. Εγώ ελπίζω ότι ακόμα υπάρχουν κάποιοι που το φαντάζονται πολύ χουχουλιάρικο και ζεστό όλο αυτό.

Μα το ραδιόφωνο είναι μια συντροφιά έτσι κι αλλιώς…

Κατερίνα: Εγώ πάντα λέω ότι το ραδιόφωνο είναι η κατσαρίδα των ΜΜΕ, από την άποψη ότι και πυρηνικός πόλεμος να γίνει, αυτό θα επιβιώσει! Ό,τι κι αν συμβεί, βλέπεις και σε κάποιες καταστροφές, μπορεί να πέσει το σήμα της τηλεόρασης, αλλά το σκυλί του πολέμου λέγεται «ραδιόφωνο»! Πάντα υπάρχει ένα broadcast, που λες «μια φωνή θα υπάρξει να μας ενημερώσει».

Χάρης: Νομίζω ότι ειδικά στον Έλληνα ισχύει αυτό. Θα μπει στο αυτοκίνητο και, ακόμα και να έχει την επιλογή, θα περάσει μια βόλτα τους σταθμούς του. Μακάρι αυτό να συνεχίσει.

Κατερίνα: Ναι, απλά θα μπει με άλλη μορφή στα αυτοκίνητα – γιατί τα αυτοκίνητα είναι η βασική μας παρέα, κακά τα ψέματα. Τώρα έχουμε χάσει, νομίζω, το ραδιόφωνο στο σπίτι. Πολύ σπάνια θα μπει ο άλλος στο σπίτι και θα βάλει ραδιόφωνο.

Χάρης: Αν και, για να το φλεξάρω τώρα αυτό, εμείς έχουμε κοινό και πολλή πιτσιρικαρία με το κινητό. Πολλές φορές, στα παιχνίδια, μας λένε «σας ακούμε από το σπίτι». Πιστεύω ότι αυτό το καταφέραμε με τα χρόνια – να είμαστε λίγο παρεούλα και ο άλλος, μετά το αυτοκίνητο, να το κρατήσει και στο σπίτι. Αυτό είναι ελπιδοφόρο.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι τώρα πια ανεβαίνουν πολύ και τα podcast, τα οποία συχνά λειτουργούν ανταγωνιστικά προς το ραδιόφωνο. Πώς το βλέπετε αυτό το φαινόμενο;

Κατερίνα: Εμείς έχουμε ένα όπλο απέναντι στα podcast, και αυτό λέγεται «μουσική». Θεωρώ ότι το πώς δένεις τον λόγο με τη μουσική είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να μας επιλέγει. Δεν ξέρω πόση ώρα θες ν’ ακούς σερί έναν λόγο. Μπορείς, βέβαια, να το επιλέξεις  –  κι εγώ στο αυτοκίνητο μπορεί να βάλω ν’ ακούσω. Αλλά για τον άνθρωπο που θέλει λίγο να «ξαλεγράρει», θεωρώ ότι το πιο ωραίο είναι λόγος και μουσική μαζί.

Θυμάσαι, Χάρη μου, που κάναμε κάτι “on” 30 δεύτερα, γιατί τότε πίστευαν όλοι ότι δεν πρέπει να μιλούν οι παραγωγοί, πρέπει να ακούγεται μόνο μουσική; Τώρα ερχόμαστε πάλι σε μια ισορροπία. Ο κόσμος σε θέλει για παρέα, αλλά θέλει αρχή – μέση – τέλος. Αυτό εγώ το πιστεύω ακράδαντα.

Χάρης: Ωραία τα podcast, αλλά, για το δικό μου γούστο τουλάχιστον, είναι ωραίο το άγνωστο του ραδιοφώνου. Το να μην ξέρω τι θ’ ακούσω σήμερα, τι θα πιάσουν αυτοί οι δύο να σχολιάσουν – ας είναι μία περιπέτεια! Το άλλο είναι λίγο προβλέψιμο.

Κατερίνα: Είναι αυτό, το αυθόρμητο της προσωπικής ιστορίας. Λες, ας πούμε, «τώρα βρέχει, είδα κάποιον να γλιστράει… Θυμάσαι τότε που είχαμε πάει στην Καβάλα και γλιστρήσαμε…;». Αυτό φέρνει μια ζεστασιά και ταυτίζεσαι με τον κόσμο.

Νομίζω ότι στη μάχη μεταξύ podcast και ραδιοφώνου, Uruk Hai – Lord of the Rings και Χόμπιτ, κερδίζουμε εμείς, τα χόμπιτ του ραδιοφώνου!

Για πείτε κανένα ευτράπελο που σας έχει τύχει, τόσα χρόνια που κάνετε εκπομπή.

Κατερίνα: Το ένα είναι η πρόταση γάμου, η δική μου!

Εκείνη την εποχή κάναμε πρωινό με τον Χάρη, που σημαίνει ότι ήμασταν 6 η ώρα αχάραγα στο ραδιόφωνο – σκοτάδι, καταχνιά… Δεν είχαμε κλείσει καλά και την πόρτα, και ξαφνικά μπαίνει ένας κύριος μέσα, με το λαγουδογίλεκο του κυνηγού, και κρατάει κάτι στο χέρι. Λέμε «Αυτό ήταν, μας φάγανε. Δεύτε τελευταίον ασπασμόν, ας φιληθούμε να αποχαιρετιστούμε»! Λέει ο Χάρης (ήσουν και θαρραλέος) «Τι κάνετε;». «Ήρθα ν’ αφήσω ένα γράμμα στην κυρία Ζαρίφη», λέει εκείνος.

Χάρης: Με ντροπή ήρθε, δηλαδή… Το πήρα εγώ να της το δώσω, η ίδια δίπλα εντωμεταξύ – και το γράμμα ήταν ερωτική εξομολόγηση και πρόταση γάμου!

Κατερίνα:  Ήταν ερωτική εξομολόγηση, την οποία ο κύριος την είχε γράψει όλη με δασεία, περισπωμένη… ήταν αυτής της ηλικίας! Δυστυχώς, δεν ευόδωσε. Έφυγε ο κύριος μετά, λάκισε, κι έχασα μια μοναδική ευκαιρία να ντυθώ νύφη κι εγώ, ενώ ήταν υπέροχη περίπτωση!

Χάρης: Κάτι αντίστοιχο έγινε με εμένα την ίδια περίοδο, με μία κοπέλα που μας έφερνε το πρωί καφέδες και τυρόπιτες.

Κατερίνα: Στις 5 η ώρα, όμως, στηνόταν σαν το φάντασμα απ’ έξω!

Χάρης:  Ναι, γιατί είχα πει εγώ «Αν είναι να έχεις μια σχέση, ας έχει και δύο εξοχικά σε ένα νησί». Οπότε, βρέθηκε μία εθελόντρια που είχε εξοχικά, και ήθελε να με καλέσει!

Κατερίνα: Δεν ξεγκαβώθηκες κι εσύ, να είμαστε ωραίοι… (γέλια)

Μας έχουν τύχει πολλά στον αέρα, ειδικά την περίοδο του κορωνοϊού, που εμείς δουλεύαμε κανονικά.

Χάρης: Έχουμε κάνει εκπομπή στο Σύνταγμα Χριστούγεννα και είχαμε από κάτω όλη την Αθήνα. Και, μετά από ένα χρόνο, στον κορωνοϊό, δεν βλέπαμε άνθρωπο.

Τι θυμάστε από την επικοινωνία σας με τους ακροατές εκείνη την περίοδο του εγκλεισμού;

Κατερίνα: Είχαμε περιπτώσεις που μας έστελναν μηνύματα άνθρωποι που ήταν ολομόναχοι, σε καραντίνα. Στην αρχή ειδικά, που δεν ξέραμε, όποιος έμπαινε σε καραντίνα πίστευε ότι θα του συμβεί το χειρότερο – είχαμε και τις εικόνες από την Ιταλία…

Νομίζω ότι τότε το ραδιόφωνο έζησε μία «χρυσή εποχή», μέσα σ’ εκείνη τη μαύρη περίοδο που διανύαμε. Ήταν σαν να κάναμε πολεμική ανταπόκριση με τον Χάρη – ήταν ένα ραδιόφωνο ψυχαγωγικό μεν, αλλά με πολεμικό κλίμα. Τότε είδαμε και το κοινωνικό πρόσωπο του ραδιοφώνου.

Κάνατε πρωινό για χρόνια, αλλά τώρα πια είστε απογευματινοί, 18:00 – 20:00. Έχει διαφορετικό κώδικα το πρωί από το απόγευμα;

Χάρης: Ναι, νομίζω ότι έχει. Είναι ίσως περισσότερη η ευθύνη το πρωί να τους ξυπνήσεις, να τους κάνεις λίγο χουζουρεματάκι, λίγο μετά στην κίνηση… Το απόγευμα έρχονται τσιτωμένοι και θέλουν να χαλαρώσουν, είναι διαφορετική η ψυχολογία. Είναι λίγο «ζαλισμένοι».

Κατερίνα: Πρέπει να πιάσεις ένα κοινό, από το οποίο οι μισοί έχουν περάσει καλά τη μέρα τους (μακάρι να είναι οι μισοί), και οι άλλοι είναι οι σιχτιριασμένοι με τα αφεντικά τους, με αυτά που τους έχουν τύχει, με τα λεφτά που έπρεπε να δώσουν…

Νομίζω ότι το απόγευμα είναι της αποσυμπίεσης – με τη δική μας λογική αποσυμπίεσης, βέβαια. Δεν είναι ότι θα τους βάλουμε και μουσική γιόγκα!

Καλά, ούτε και το πρωί…

Κατερίνα: Όχι, ούτε και το πρωί. Η αλήθεια είναι ότι, τώρα πια, πολύ λίγα πρωινά είναι με την ηρεμία που είχαμε παλιότερα, που μας έλεγαν ότι το πρωί δεν φωνάζουμε. Τώρα είναι θέσφατο ότι το πρωινό θα φωνάζει!

Χάρης: Και έρχονται σ’ εμάς το απόγευμα, στο πανηγύρι. Είναι όπως πηγαίνουν μετά τη δουλειά για ένα χορό, για ένα κρασί – έρχονται σ’ εμάς για τη διασκέδασή τους.

Να σας πω την αλήθεια, εγώ δεν είμαι και πολύ βέβαιη ότι το πρωινό «σηκώνει» το πανηγύρι…

Χάρης: Μια χαρά «σηκώνει»…

Κατερίνα: Μας έχουν τρελάνει εδώ, μας κλέβουν τα τραγούδια του απογευματινού!

Χάρης: Υπό άλλες συνθήκες, σε κάποια χρόνια από τώρα, μπορεί να ξανακάνουμε πρωί. Εγώ το σκέφτομαι, καμιά φορά, τώρα που πηγαίνω στην τηλεόραση το πρωί.

Θα το κάνατε, δηλαδή; Θα ξαναγυρίζατε στο πρωινό;

Χάρης: Εντάξει, μεγαλώνοντας είναι πιο εύκολο. Εδώ το έχουμε κάνει στην «πιο» νιότη μας!

Κατερίνα: Κι εγώ θα ήθελα να ξαναγυρίσω κάποια στιγμή στο πρωινό, γιατί τώρα έχουμε μερικές καινούργιες ιδέες με τον Χάρη. Γιατί είμαστε και οι δύο άνθρωποι που κάναμε πρωτοποριακά πράγματα στο πρωινό, και είμαι πολύ χαρούμενη που αυτά τα πήραν μετά διάφοροι… Όπως κι εμείς μπορεί να έχουμε πάρει από άλλες εκπομπές κάτι ωραίο – ούτως ή άλλως, παρθενογένεση δεν υπάρχει. Θα ήθελα, όμως, να κάνουμε ένα new age πρωινό, με τη δική μας οπτική.

Χάρης: Νομίζω ότι κάναμε και λίγο μόδα αυτά που λέμε «του πανηγυριού»…

Ο Χάρης Χρονόπουλος στο Instagram

Στο ραδιόφωνο λέµε πράγµατα που δεν θα τα λέγαµε αλλού. Οπότε, έχει αυτή τη δύναµη: τα λες και καθαρίζει την ενέργειά σου

Για πείτε κάτι που πρωτοκάνατε εσείς, και είδατε μετά να το υιοθετούν κι άλλοι.

Κατερίνα: Κατ’ αρχάς, νομίζω ότι έχουμε κάνει πολύ μόδα τα τραγούδια Ρομά. Υπάρχει μία μόδα πια που όλοι ακούν και, μάλιστα, θέλουν να μάθουν και τη γλώσσα. Νομίζω ότι εμείς ήμασταν οι πρώτοι στο ραδιόφωνο που προσεγγίσαμε αυτά τα τραγούδια και πιάσαμε αυτή την τάση.

Νομίζω ότι το κομμάτι «new age πανηγύρι» ήρθε από εμάς στο ραδιόφωνο. Τώρα πια, μια και λέμε για πρωί, όλα τα πρωινά παίζουν πανηγυριώτικα.

Χάρης: Ήμασταν λίγο TikTok πριν το TikTok – παίζαμε ήχους viral που τους τσιμπούσαμε εμείς (γιατί είμαστε τέτοιοι τύποι), και μετά το βλέπαμε στα social. Και λέμε «Κοίτα να δεις που είχαμε κάτι προφητικό…».

Νομίζω ότι και το χιούμορ που κάνουμε, αυτό που έχει να κάνει λίγο με τις ζωές μας, λίγο με την επαρχία (παλιά είχαμε το προξενιό της Κατερίνας), όλα αυτά που θυμίζουν ‘90s και ‘80s, κάπως τώρα παρουσιάζονται ως μοντερνιά. Εμείς το κάναμε τότε από μόνοι μας!

Μπορεί οποιοσδήποτε, πιστεύετε, να γίνει ραδιοφωνικός παραγωγός;

Κατερίνα: Ναι, πιστεύω εγώ.

Χάρης: Αρκεί να το αγαπάει πολύ και να θέλει να το ψάξει, να θέλει να γίνει καλός. Όχι να το κάνει για να ακούγεται η φωνή του…

Κατερίνα: Αυτό που είπες είναι το μεγάλο μυστικό. Δεν είναι αυτάρεσκο μέσο το ραδιόφωνο – αν έρχεσαι μόνο για να ακούς τη φωνή σου, θα σε κλωτήσει. Έχει μία εγωπάθεια το ίδιο το μέσο, πρέπει να το αγαπάς. Ο σταρ είναι το ίδιο το ραδιόφωνο, εμείς είμαστε συμπληρωματικοί.

Eίναι αυτό που λέει ο Χάρης: το ραδιόφωνο έχει πολλούς κανόνες και σύνθετους. Μπορεί να φαίνεται ότι εμείς βγαίνουμε άνετα σε ένα μικρόφωνο, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Επίσης, είναι και αυτό που έλεγα πριν – θέλει μέτρο. Γιατί για να κρατήσεις τον άλλο –είτε οδηγεί, είτε μαλώνει με τον γκόμενό του, είτε μαγειρεύει–, πρέπει να του τραβήξεις το ενδιαφέρον. Αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει μόνο με τον λόγο.

Χάρης: Εγώ νομίζω ότι είμαστε τυχεροί και οι δύο, γιατί είχαμε την τύχη να ξεκινήσουμε πρώτα το ραδιόφωνο και να το αγαπήσουμε. Δεν μας έφερε η τηλεόραση στο ραδιόφωνο. Είναι τελείως άλλο πράγμα αυτό, είναι η ψυχούλα μας εδώ.

Κατερίνα: Οι ραδιοφωνατζήδες γίνονται πιο εύκολα καλοί στην τηλεόραση, παρά οι τηλεοπτικοί στο ραδιόφωνο. Η τηλεόραση έχει μια εντελώς διαφορετική λογική. Εδώ εκπαιδεύεσαι στον λόγο. Φαίνεται στην τηλεόραση ο άνθρωπος που έχει κάνει ραδιόφωνο, στο πώς ατακάρει.

Εσείς πώς είστε ως ακροατές;

Κατερίνα: Εντάξει, ακούμε φανατικά το ραδιόφωνο που δουλεύουμε. Εγώ ακούω και πάρα πολύ ‘80s – ‘90s – είναι και μία τάση πολλά ραδιόφωνα να γυρίζουν προς τα εκεί. Όταν έχω νεύρα, ακούω ροκ.

Αυτό που έχω παρατηρήσει ως ακροατής είναι ότι δεν υπάρχει καμία διάθεσή μου που να μη συνοδεύεται από το ραδιόφωνο. Με το που μπαίνω στο αυτοκίνητο, νομίζω ότι είναι η πρώτη μου κίνηση.

Χάρης: Η αλήθεια είναι ότι καθόμαστε αρκετά στο αυτοκίνητο, οπότε ακούμε αρκετές ώρες την ημέρα. Και σ’ εμένα η μουσική θα πάει βάσει ψυχολογίας. Τις μέρες που είμαι λίγο πιο πεσμένος ή κουρασμένος, θα ακούσω κυρίως μουσική. Όταν είμαι καλά, θα ακούσω και άλλες παρέες σαν τη δική μας. Εκεί, βέβαια, μπαίνω στο επαγγελματικό κομμάτι τού να πω «εμείς το κάνουμε πιο καλά» ή «αυτοί είναι καλοί όμως…».

Ψάχνοντας στο ραδιόφωνο, νομίζω ότι θέλω λίγο και το άγνωστο, να πω «Πού το θυμήθηκε; Αυτό ήθελα να ακούσω τώρα!». Νομίζω ότι έχω περισσότερη χαρά να πετύχω το αγαπημένο μου τραγούδι τυχαία, παρά να το βάλω από μόνος μου.

Το «My Radio 104,6» νομίζω ότι παίζει και τραγούδια από διάφορες δεκαετίες το βράδυ, έτσι δεν είναι;

Κατερίνα: Ναι, είμαστε του throwback – ίσως γιατί αυτά τα τραγούδια μάς θυμίζουν εποχές που κάπως ήταν καλύτερα τα πράγματα, πιο ρομαντικά, με λιγότερες έγνοιες…

Χάρης: Μας ταιριάζει εμάς αυτό, κολλήσαμε καλά εδώ.

Κατερίνα: Φέτος, βέβαια, γίναμε λίγο πιο «ενήλικες» με τη δουλειά, αλλά θα το φτιάξουμε του χρόνου. Θα επιστρέψουμε στην παιδικότητά μας. Δεν είμαστε εμείς για τέτοια! (γέλια)

Αυτό που σίγουρα θέλουμε να πούμε, είναι να μη σταματήσει ποτέ ο κόσμος να αγαπάει το ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο είναι ο «σκύλος» των μέσων μαζικής ενημέρωσης, είναι ο πιο πιστός φίλος των ανθρώπων! Και είναι και το πιο φθηνό μέσο: ακόμα και ένα μικρό παλιό ραδιοφωνάκι να έχουν, ο ήχος θα βγει. Δεν χρειάζεται να έχουν ούτε ultra ανάλυση, super HD, 4K – κι ας ακούν ό,τι θέλουν. Εμάς να ακούν, κι ας ακούν ό,τι θέλουν! (γέλια)

Χάρης: Με κάλυψε!