Τελεία κι όλα τέλεια; #ΝΟΤ

Έχουµε χάσει τη µπάλα. Η αρνητική είδηση έχει µπει τόσο βαθιά στο πετσί µας, που πλέον την θεωρούµε φυσιολογική. Έγινε η τραγωδία ρουτίνα, ο πόνος του άλλου µία ακόµη είδηση στη ροή της καθηµερινότητας, το «όλα λάθος» ένα σύνθηµα που λέµε και γελάµε. Κι ας πάνε, όντως, όλα λάθος…

H καθηµερινότητά µας πλέον έχει γεµίσει από άσχηµες εικόνες. Από ειδήσεις που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να µας αναστατώσουν, να µας ταράξουν, να µας προβληµατίσουν. Κι όµως, πετάµε ένα «κρίµα» και πάµε παρακάτω, θεωρώντας ότι έτσι κάναµε το καθήκον µας. Νιώσαµε.

Και µετά; Μετά θα πάµε να τσακωθούµε για την οµάδα, για τον Ακύλα, για τον Λιάγκα και ό,τι άλλο βρούµε στον δρόµο µας και το θεωρήσουµε «ανώδυνο» για την καθηµερινή ζαχαρένια µας. Θα βρίσουµε το πανηγυράκι της Eurovision γιατί είµαστε ποιοτικοί, θα χαρούµε µε τον αποκλεισµό της αντίπαλης οµάδας γιατί εµείς είµαστε καλύτεροι ή γιατί αποκλειστήκαµε κι εµείς.

Θα ξεσπαθώσουµε κατά των gay, trans, queer κ.α. που βλέπουµε σε lifestyle ειδήσεις, στην τηλεόραση και αλλού, γιατί εµείς είµαστε οι άντρες οι σωστοί οι πρόστυχοι, που µε σηµαία το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» θεωρούµε ότι είµαστε ανώτερα όντα σε ένα σύµπαν γεµάτο κατώτερους.

Θα χαρούµε µε την αποτυχία του άλλου, θα βρούµε εύκολα µία µπηχτή να πετάξουµε σε κάτι που θεωρούµε ότι δεν ταιριάζει στο αψεγάδιαστο «είναι» µας, θα ασχοληθούµε εκτενώς και παρατεταµένα µε τα ανούσια, εντός ή εκτός εισαγωγικών, αλλά θα νιώσουµε ουσιαστικά και βαθιά, σπάνια έως και καθόλου για ό,τι «απειλεί» τον µικρόκοσµό µας.

Και γιατί να νιώσουµε, άλλωστε; Πέφτουν απογοητευµένα κορίτσια από τα µπαλκόνια, ξεκληρίζονται οικογένειες από βεντέτες, ατυχήµατα, τραγικά λάθη, µικρά παιδιά µεγαλώνουν σε τρώγλες υπό αντίξοες συνθήκες. Ε και; Οι γονείς φταίνε, ο θύτης, τα θύµατα, το κράτος. Ποτέ εµείς. Εµείς αρκούµαστε στην παρακολούθηση των γεγονότων από την προσωπική µας κλειδαρότρυπα και σε ένα «κρίµα» που θα πετάξουµε, για να δικαιολογήσουµε την ύπαρξη της καταπιεσµένης µας ενσυναίσθησης.

Και πάµε παρακάτω, στα πιο λάιτ, σε αυτά που µπορούµε να ξεσπάσουµε τον θυµό, τις ανασφάλειες, τους φόβους ή την ανεπάρκειά µας, χωρίς να χρειαστεί να υποστούµε τις όποιες συνέπειες.

Ξεχάσαµε, ξεχαστήκαµε, έχουµε χαθεί σε µια καθηµερινότητα που δεν µας επιτρέπει να δούµε καθαρά αυτά που έχουν αξία, να κάνουµε µία σωστή κατηγοριοποίηση των γεγονότων και των συναισθηµάτων µας.

Η Eurovision είναι µουσική, είναι χαρά. Αν σου αρέσει, τη βλέπεις µε φίλους, τρώγοντας πίτσες, χαβαλεδιάζεις, περνάς καλά. Τελεία. Το ποδόσφαιρο είναι άθληµα, είναι οµαδικότητα, είναι ευγενής άµιλλα, είναι νίκες και ήττες. Αν σου αρέσει, παρακολουθείς, στηρίζεις, χαίρεσαι, αναγνωρίζεις, απογοητεύεσαι πολιτισµένα. Τελεία. Οι life style ειδήσεις είναι κουτσοµπολιό, κλειδαρότρυπα, λάιτ ψυχαγωγία και τα λοιπά. Αν σου αρέσουν, τα παρακολουθείς, γεµίζεις ευχάριστα τον χρόνο σου, ικανοποιείς την έµφυτη περιέργειά σου και όλα καλά. Τελεία.

Όταν, όµως, η ζωή µας τραντάζεται από µικρές και µεγάλες καθηµερινές πλέον τραγωδίες, πόνο, φόβο, ανασφάλεια, τότε δεν µπορείς να βάλεις τελεία. Ούτε ένα «κρίµα» µπορεί να σε απαλλάξει από την ευθύνη σου, από την ευθύνη που έχουµε όλοι µας. Κι αν δεν µπορούµε να την αναγνωρίσουµε, ας προβληµατιστούµε έστω για τα βαθύτερα αίτια όλων αυτών, για να µπορέσουµε να δούµε πιο καθαρά το σπίτι µας, τους φίλους µας, την οικογένεια, τη γειτονιά µας και πόσο ευάλωτος µπορεί να είναι ο κύκλος µας απέναντι στις τόσες καθηµερινές προκλήσεις.

Επιβάλλεται να επιστρέψουµε, να δούµε, να ακούσουµε, να νιώσουµε, να αλλάξουµε ό,τι και όπως µπορούµε προς το καλύτερο. Τελεία.