Μαρία Λυσάνδρου
Ο Τάσος Ιορδανίδης είναι αυτό ακριβώς που περιμένεις, όταν τον συναντάς. Ο ίδιος άνθρωπος που βλέπεις και στην τηλεόραση: ευγενής, χαμογελαστός, χαμηλών τόνων, σοβαρός στις απόψεις του, εμφανώς συναισθηματικός. «Πλέον προσπαθώ να είμαι χαρτί διαφανές, όπως είμαι στο σπίτι μου, όπως είμαι με τους φίλους μου», μου λέει όσο συζητάμε ένα απόγευμα στο σαλόνι του σπιτιού του. «Καλό παιδί», σκέφτομαι όσο τον ακούω να μιλάει – κάτι που δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι θα πω παρακολουθώντας τον «Μήτρο Αρβανίτη», τον χαρακτήρα του στην πολυαναμενόμενη σειρά του ΑΝΤ1 «Κρίνο και Αγκάθι». Παρά τις φιλότιμες μου προσπάθειες, spoiler για τον ρόλο δεν έκανε. Αλλά και οι δυο συμφωνήσαμε απόλυτα στη «υφή» του ονόματός του: ακανθώδης.
Tώρα πια που έχεις μεγαλύτερη εμπειρία από συνεντεύξεις (και να δίνεις, αλλά και να παίρνεις), υπάρχουν ερωτήσεις που για σένα θεωρούνται «απαγορευμένη περιοχή»; Ή είσαι της λογικής «απαντάω τα πάντα και ρωτάω τα πάντα»;
Μπορώ ν’ απαντήσω τα πάντα. Δεν θα ρωτούσα τα πάντα.
Δεν θα έφερνα ποτέ σε δύσκολη θέση έναν καλεσμένο μας. Όταν κάποιος μας τιμά με την παρουσία του, πρέπει να τον κάνουμε να αισθανθεί σαν στο σπίτι του – αυτή, τουλάχιστον, είναι η δική μου πεποίθηση. Πρέπει να αισθανθεί άνετα, ώστε να μιλήσει από μόνος του για πράγματα που θέλει εκείνος. Γενικώς, προσπαθώ και στη δουλειά μου, και στις διαπροσωπικές μου σχέσεις, να είμαι διακριτικός.
Αν, δηλαδή, έχουμε έναν καλεσμένο, που ένα προσωπικό του ζήτημα βρίσκεται στην επικαιρότητα, θα αποφύγω την όποια σχετική ερώτηση – εκτός κι αν θέλει εκείνος να μιλήσει γι’ αυτό.
Υπάρχει ερώτηση που έχεις βαρεθεί να απαντάς;
Όχι. Εφόσον με ρωτάει κάτι κάποιος επαγγελματίας, πάει να πει ότι απασχολεί τον ίδιο ή ότι αισθάνεται πως απασχολεί κάποιο κόσμο που θα διαβάσει ή θα δει τη συνέντευξη.
Η αλήθεια είναι ότι έρχονται συχνά παρόμοιες ερωτήσεις, αλλά το βρίσκω και κάπου λογικό…
Είσαι ένας άνθρωπος πολύ τυχερός, γιατί στην πορεία σου και στο θέατρο, και στην τηλεόραση, έχεις συναντηθεί με πολύ σημαντικούς ανθρώπους του χώρου: τον Στέφανο Ληναίο, τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τον Νίκο Γαλανό…
Όχι μόνο τυχερός – και ευλογημένος… Αυτές οι συναντήσεις ήταν πολύ εποικοδομητικές για μένα και για όλη τη στάση ζωής μου, αλλά και για τη στάση που κρατάω μέσα στον επαγγελματικό στίβο. Ναι, είναι ωραία λέξη το «τυχερός», γιατί είχα την τύχη να ιχνηλατήσω λίγο τα χνάρια τους, τις απόψεις τους, τις συμπεριφορές τους…
Η ερώτηση εδώ είναι αν υπάρχει κάποιος που αισθάνεσαι ότι σε έχει καθορίσει.
Καθορίστηκα πάρα πολύ από τη συνάντησή μου με όλους όσους ανέφερες, τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τον Στέφανο Ληναίο, τον Νίκο Γαλανό… Καθορίστηκα πολύ και από τη συνάντησή μου με έναν υπέροχο σκηνοθέτη, που είχαμε την τύχη να έρθει και να μας σκηνοθετήσει τρεις χρονιές στο Θέατρο Άνεσις, τον Λεβάν Τσουλάτζε.
Πιστεύω, όμως, ότι υπάρχουν και μικρές στιγμές στην καθημερινή μας επικοινωνία με διάφορους ανθρώπους που μας καθορίζουν, υπενθυμίζοντάς μας να επιστρέφουμε στο «κέντρο» μας.
Σου έχει τύχει να παρατηρήσεις κάποιον, τον οποίο δεν γνωρίζεις απαραίτητα, επειδή βρίσκεις να έχει ενδιαφέρουσα συμπεριφορά – που, ενδεχομένως, θα σου φανεί χρήσιμη και στη δουλειά;
Ή και επειδή δεν μ’ αρέσει η συμπεριφορά που βλέπω! Και δεν μιλάω μόνο για τη δουλειά, αλλά και για τη ζωή.
Με τα χρόνια, δεν σου κρύβω, παρατηρώ ότι έχω γίνει πολύ πιο ευαίσθητος σε τέτοιες συμπεριφορές. Ίσως αυτό να είναι φυσικό επακόλουθο όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος. Και οι ωραίες συμπεριφορές, και τα κακώς κείμενα με κάνουν να τα παρατηρώ – και όσο πιο έντονα γίνεται κάτι μπροστά μου, τόσο πιο διεξοδικά με κάνει να το παρατηρώ.
Πες μου ένα παράδειγμα.
Συναντώ, ας πούμε, μια αγενή συμπεριφορά (και όχι απαραίτητα απέναντι σε μένα). Εκείνη τη στιγμή, κινείται το συναίσθημά μου και είτε έρχομαι στη θέση του άλλου που εισπράττει την αγένεια, είτε νιώθω αυτό το κάψιμο στο στομάχι, αν την εισπράττω εγώ.
Αλλά και όταν βλέπω μια όμορφη συμπεριφορά χαίρομαι πολύ, επειδή υπάρχουν άνθρωποι που εκείνη τη στιγμή τους αισθάνομαι «συγγενείς». Πιστεύω ότι στη σημερινή κοινωνία υπάρχει μια «αποστράγγιση» του συναισθήματος. Οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν; Έχουν αναγκαστεί να έχουν άλλες προτεραιότητες…;
Φαντάζομαι ότι, όταν κάποιος κάνει μια δουλειά σαν τη δική σου, μοιραία οι κεραίες του είναι πιο τεντωμένες.
Η παρατήρηση σίγουρα είναι ένα εργαλείο για εμάς. Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό που μου συμβαίνει είναι λόγω της δουλειάς. Λόγω των παιδιών ίσως…
Επειδή τα παιδιά μου μεγαλώνουν, τα παρατηρώ όσο μεγαλώνουν· θέλω να είναι ωραίοι άνθρωποι και συνάνθρωποι. Ίσως γι’ αυτό να έχει αναπτυχθεί μέσα μου μια μεγαλύτερη τάση να δικαιολογώ, να δικαιολογούμαι… γενικώς να προσπαθώ ν’ ανακαλύπτω το Καλό.
Ως άνθρωπος είσαι πολυπράγμων – ασχολείσαι και με την υποκριτική, και με την παρουσίαση, και με την παραγωγή, και με τη σκηνοθεσία, και με τη συγγραφή, και με τον αθλητικό σχολιασμό… Μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει πολλά πράγματα εξίσου καλά; Και, αν όχι, εσύ σε ποιον τομέα θεωρείς ότι έχεις ακόμα δρόμο μέχρι να αισθανθείς ευχαριστημένος;
Δεν ξέρω αν ένας άνθρωπος μπορεί να είναι το ίδιο καλός σε όλα. Νομίζω ότι τα πάντα εξαρτώνται από τις προθέσεις με τις οποίες ξεκινάς ένα εγχείρημα.
Ερχόμενος σε μένα, θα πω ότι έχω σίγουρα τις καλύτερες προθέσεις για όλα τα χωρικά ύδατα στα οποία κολυμπάω. Τώρα δεν ξέρω αν είμαι έστω και σε ένα από αυτά πολύ καλός.
Δεν µου αρέσω ποτέ όταν µε βλέπω στην τηλεόραση. Νοµίζω ότι ακόµα δεν τον έχω βρει πλήρως τον τηλεοπτικό κώδικα.
Ε, τώρα είσαι μετριόφρων… Προφανώς και η ερώτησή μου δεν αφορούσε την υποκριτική.
Όχι, εγώ μιλάω και για την υποκριτική – κι αυτή είναι μία από τις γοητευτικές παραμέτρους της συγκεκριμένης Τέχνης. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Κι αν ποτέ νιώσεις πολύ σίγουρος, μάλλον θα πρέπει «να δεις το έργο» από την αρχή… Ειλικρινά δεν ξέρω, και ειλικρινά δεν ξέρω κι αν μπορεί αυτό να απαντηθεί. Γενικά, όμως, πάντα χαίρομαι όταν μια διαδρομή μου έχει ωραία ανταπόκριση από τον κόσμο.
Χωρίς να προσπαθώ να αποφύγω την ερώτηση, θα πω ότι σίγουρα αισθάνομαι πιο ασφαλής (όχι πιο καλός) στο θέατρο. Αισθάνομαι ότι μου είναι πιο οικείο.
Ακόμα και σε σχέση με την τηλεόραση; Και δεν εννοώ την παρουσίαση, εννοώ τη συμμετοχή σε ένα σίριαλ.
Ναι, σαφέστατα! Δεν μου αρέσω ποτέ όταν με βλέπω στην τηλεόραση. Νομίζω ότι ακόμα δεν τον έχω βρει πλήρως τον τηλεοπτικό κώδικα. Σε περιπτώσεις μόνο αισθάνθηκα ότι εφάπτεται αυτό που εγώ θεωρώ καλό, με αυτό που βλέπω.
Γενικά δεν έχω αισθανθεί ποτέ καλός στην τηλεόραση – παρότι έχω πάντα καλές προθέσεις, παρότι είμαι πάντα μελετημένος, παρότι είμαι πάντα ετοιμοπόλεμος. Είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά όλοι οι υπόλοιποι γύρω μου, γι’ αυτό και ήμουν πολύ τυχερός σε όλες τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες υπήρξα!
Είσαι πάντα τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου;
Ναι, γενικώς είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου. Αυτό που συζητάμε τώρα, όμως, δεν είναι θέμα αυστηρότητας, είναι θέμα δικής μου αισθητικής. Μόνο σε ορισμένες σκηνές αισθάνομαι εγώ ευχαριστημένος. Γι’ αυτό και είναι ένα πολύ ωραίο στοίχημα φέτος το «Κρίνο και Αγκάθι», γιατί κάνω κάτι διαφορετικό σε σχέση με όσα έχω κάνει μέχρι τώρα.
Για κακό χαρακτήρα σε κόβω στο σίριαλ, πάντως, από όσα έχω δει μέχρι στιγμής…
Δεν μπορώ να δώσω spoiler! (γέλια)
Για να επανέλθω: παίζεις σε τόσα μέτωπα επειδή είσαι φύσει ανήσυχος; Επειδή βαριέσαι εύκολα; Επειδή κάτι μπορεί να ξεκίνησε λόγω περιστάσεων και μετά «σε κράτησε»;
«Ανήσυχος»… Ζωηρό παιδί ήμουν μικρός, πάντως! (γέλια)
Νομίζω ότι μου αρέσει γενικώς να ανακαλύπτω – και στα τηλεοπτικά γυρίσματα, και στο θέατρο, σε όλες τις ενασχολήσεις μου. Πολλές φορές, όμως, τα φέρνουν έτσι και οι συγκυρίες.
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί, ας πούμε, ότι θα μπω στο μετερίζι της παρουσίασης. Έγινε εντελώς τυχαία. Και αν ρωτούσες τον περίγυρό μου ή και εμένα τον ίδιο, θα σου λέγαμε ότι υπάρχουν 0,01% πιθανότητες να κάνω ποτέ κάτι τέτοιο. Προέκυψε! Και ανακάλυψα έναν άλλο κόσμο! Φυσικά, σ’ αυτό έπαιξε ρόλο και ο ανθρώπινος παράγοντας – ταίριαξα πολύ με τους ανθρώπους που συνάντησα σ’ αυτό το μονοπάτι.
Οπότε, ίσως όχι ανήσυχος. Περίεργος, αν θες! Ακολουθώ τις προκλήσεις που με κρατάνε πάντα σε μια εγρήγορση.
Έχεις διδάξει και σε σχολή ή όχι;
Για κάποιο διάστημα ναι, αλλά δεν αισθάνομαι ότι έχω τα εφόδια. Κατ’ αρχάς, είναι τεράστια ευθύνη. Μετά είναι και η έλλειψη χρόνου. Αλλά και χρόνο να είχα, μπορεί να μην έμπαινα εύκολα στη διαδικασία.
Είναι πολύ μεγάλη ευθύνη να αντιμετωπίζεις νέα παιδιά που έχουν όνειρα και ουσιαστικά βρίσκονται υπό διαμόρφωση. Μια σου λέξη, μια σου φράση ή ένας κώδικας πάνω στη διδακτική διαδικασία μπορεί να τα οδηγήσει σε μονοπάτια που ίσως δεν θα λειτουργήσουν ευεργετικά για εκείνα. Οπότε, το φοβάμαι.
Αν μπορούσε, όμως, να τους δώσεις μια συμβουλή, ποια θα ήταν αυτή; Κάτι που σκέφτεσαι ότι θα ήθελες κάποιος να σου πει εσένα όταν ήσουν 18.
Η συμβουλή που θα έδινα, θα ήταν «Μην είστε εγωιστές, να τσαλακώνεστε. Είναι ευεργετικό και θα σας πάει πολλά βήματα μπροστά». Βέβαια, ίσως αυτός ο εγωισμός για κάποιον άλλον να είναι το όπλο του. Διότι ακόμα κι αν ο εγωισμός τον οδηγήσει σε δρόμους δαιδαλώδεις όπου θα συναντήσει τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, μπορεί μέσα από αυτές τις προκλήσεις να γίνει πιο ταπεινός τελικά.
Αλλά και η συμβουλή, η οποία είναι ωραίο πράγμα όταν είναι εμπεριστατωμένη, μπορεί να είναι επικίνδυνη. Δεν μπορείς να δώσεις σε όλα τα παιδιά την ίδια συμβουλή, κάθε άτομο είναι διαφορετικό.
Τώρα, όσον αφορά εμένα, είμαι ευγνώμων για τα λάθη μου, για τις άσχημες συμπεριφορές που συνάντησα, γιατί μέσα από όλα αυτά έμαθα. Και αυτά με έχουν διαμορφώσει σε αυτό που είμαι αυτή τη στιγμή.
Ας πάμε λίγο και στην παρουσίαση. Ποια δεξιότητα ανακάλυψες ότι πρέπει να έχει ένας παρουσιαστής, την οποία δεν φαντάζεται με τίποτα ένας τρίτος;
Θα ήταν αμετροεπές να μιλήσω γενικά για την παρουσίαση. Θα πω, όμως, κάτι που είναι πολύ συγγενές με την υποκριτική: το σημαντικό δεν είναι να μιλάς πολύ, αλλά να ακούς. Και να ακούς κι αυτό που ο άλλος εννοεί. Πολλές φορές, τα λόγια παρερμηνεύονται. Γι’ αυτό και είναι πολύ χρήσιμο να ακούς πραγματικά.
Και, φυσικά, να είσαι ανιδιοτελής. Στο «Καλημέρα είπαμε;», ας πούμε, η Ζωή Κρονάκη κι εγώ είμαστε οι βασικοί παρουσιαστές. Ε, δεν «θα χαλάσει η μαγιονέζα», αν π.χ. ο Ανδρέας ο Βάγιας πάρει και τρία λεπτά παραπάνω, επειδή δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη σκέψη του (χρησιμοποιώ τον Αντρίκκο που τον αγαπάω πολύ, όπως και όλα τα παιδιά εκεί). Πολλές φορές, όταν ο ερμηνευτής ξεφεύγει από την παρτιτούρα, εκεί είναι που συμβαίνουν τα ωραία!
«Να ακούς, λοιπόν, και να καταπολεμάς την τάση σου να διακόπτεις». Ενστικτωδώς αυτό μου έρχεται να σου απαντήσω.
Μετά από τα τελευταία χρόνια στην παρουσίαση, θεωρείς ότι έχεις γίνει καλύτερος συνεντευξιαζόμενος;
Σίγουρα! Εδώ δεν μπαίνει «νομίζω», παρόλο που το «νομίζω» το αγαπώ πολύ. Εννοείται ότι με έχει κάνει καλύτερο συνεντευξιαζόμενο, γιατί εξασκείσαι κιόλας. Δεν είναι μόνο ότι έρχεσαι στη θέση του δημοσιογράφου, είναι και η εξάσκηση!
Σίγουρα με έχουν βοηθήσει οι τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά με έχει βοηθήσει πολύ και μια προσωπική απενοχοποίηση μετά τον κορονοϊό. Πολλές φορές, στον καλλιτεχνικό χώρο αισθάνεσαι ότι ίσως χρειάζεται να φορέσεις ένα προσωπείο γιατί έτσι γίνεσαι πιο θελκτικός, πιο γοητευτικός όσον αφορά τη δουλειά σου. Πλέον εγώ προσπαθώ να είμαι «χαρτί διαφανές» – όπως είμαι στο σπίτι μου, όπως είμαι με τους φίλους μου, τηρουμένων πάντα των αναλογιών.
Νομίζω ότι αυτό φαίνεται. Όσες φορές σε έχω παρακολουθήσει στις εκπομπές, έχεις πάντα μια συνέπεια και μια ειλικρίνεια στον τρόπο με τον οποίο λειτουργείς ή στα σχόλια που κάνεις…
Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ. Και στην εκπομπή την παλεύω πάρα πολύ αυτή την ειλικρίνεια, αλλά και σε όλες τις ενασχολήσεις μου. Δεν σου κρύβω ότι αυτό δεν είναι εύκολο, και έχω υποπέσει σε ατοπήματα σε διάφορες περιπτώσεις, με βάση το δικό μου κριτήριο.
Όπως;
Ζούμε στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Πολλές φορές, έχω κάνει ένα ποστάρισμα από εκείνα που είτε πρέπει να κάνεις για τη δουλειά, είτε γιατί θες να τροφοδοτήσεις την αυτοπεποίθησή σου, και μετά από ένα τέταρτο να το δω και να πω «Αν είναι δυνατόν! Τι ξεφτίλα είναι αυτή;». (γέλια)
Το κατεβάζεις όμως ή το αφήνεις;
Ε όχι, το αφήνω! Αν ήταν έτσι, θα ανεβοκατέβαζα συνέχεια! (γέλια)
Μπορεί να έχω έρθει από το γυμναστήριο, ας πούμε, να αισθάνομαι ωραίο το σώμα μου εκείνη την ώρα και να το ποστάρω. Ε! (γέλια)
Αυτή είναι, βέβαια, η δική μου ιδιοσυγκρασία. Άλλους ανθρώπους τους καμαρώνω που το κάνουν και βγάζουν την αλήθεια τους.
Εγώ μετά ντρέπομαι! Αλλά μπορεί να ακούσω από φίλους «Α, τι ωραίος που βγήκες εκεί» και έτσι τρέφεται λίγο ένα τερατάκι…
Παρόλο που, όπως κατάλαβες, με ραπίζω αρκετά, προσπαθώ να σκέφτομαι ότι το έκανα γιατί αυτή ήταν η αλήθεια μου εκείνη τη στιγμή – κι αυτό ισχύει και στην εκπομπή, αλλά και σε μια υποκριτική επιλογή που μπορεί να κάνω στο σίριαλ ή στο θέατρο.
Η αθλητική εκπομπή στον Sport24 πώς προέκυψε;
Καλά… αυτό είναι το μεγάλο μου αγχολυτικό…
Και εκεί τον Γεροντιδάκη έχεις μαζί, όπως στο «Κρίνο και Αγκάθι». Δεν τον έχεις βαρεθεί ακόμα; (γέλια)
Πού να τον βαρεθείς τον Γιωργάκη; Χαίρομαι πάρα πολύ με τη συνεργασία αυτή, μακάρι να τον έχω κάποια στιγμή και στο θέατρο. Είναι πολύ ωραίος ηθοποιός και, επειδή είναι και νεότερος, τον καμαρώνω πολύ για το δόσιμό του σε ό,τι κάνει. Στη σειρά, ας πούμε, δεν έρχεται «χαλαρά». Το παλεύει πάρα πολύ και το δουλεύει πάρα πολύ. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις ένα νέο παιδί με τέτοια ορμή.
Κάθε Δευτέρα, λοιπόν, θα κάνουμε οι δυο μας την εκπομπή στον Sport24.
«Όχι καραβολίδες» ο τίτλος. Όσο σας έχω παρακολουθήσει, βρίσκω τον τίτλο πολύ ταιριαστό. Είστε γενικώς πολύ ψύχραιμοι και μετριοπαθείς στον σχολιασμό σας.
Ο Γιώργος ήταν ο νονός! Κοιτάζαμε πολλούς τίτλους, αλλά με το που το ξεστόμισε, είπαμε «αυτό!». Είναι το αγχολυτικό μας αυτή η εκπομπή. Τα αθλητικά, για εμένα τουλάχιστον, είναι ένα από τα πράγματα που κάνουν να σταματάει το κεφάλι μου και να αισθάνομαι παιδί.
Ακολουθώ τις προκλήσεις που µε κρατάνε πάντα σε µια εγρήγορση.
Ε, τώρα θα το ρωτήσω όμως: είναι δυνατόν κάποιος που έχει γεννηθεί στον Πειραιά, όπως εσύ, να είναι Παναθηναϊκός;
Ε, να που είναι! Αισθάνομαι πολλή μοναξιά, αν και ξέρω και κάποιες άλλες περιπτωσάρες… (γέλια)
Με τον Γιώργο Γεροντιδάκη, λοιπόν, είστε μαζί και στο «Κρίνο και Αγκάθι», τη νέα σειρά του ΑΝΤ1. Είστε τα αδέλφια Αρβανίτη.
Είμαστε τρία αδελφάκια: ο Γιώργος, ο Νίκος Μέλλος κι εγώ. Έχουμε μπαμπά και μαμά τον Γιάννη Τσορτέκη και την Κατερίνα Διδασκάλου.
Αυτό που έχω να σου πω με το χέρι στην καρδιά, γιατί η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, είναι ότι αισθάνομαι πολύ ωραία με όλη την ομάδα – από τους συντελεστές, τη σκηνοθετική ομάδα με επικεφαλής τον Ανδρέα τον Μορφονιό, αλλά και όλη την ομάδα των ηθοποιών. Είναι όλα πολύ εντάξει παιδιά, μου ταιριάζουν πολύ, και νομίζω ότι τους ταιριάζω κι εγώ. Αυτό έχει διαμορφώσει εξαρχής μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα.
Πέρα από την ωραία ατμόσφαιρα, λοιπόν, ποια είναι για σένα τα υπόλοιπα μεγάλα ατού της σειράς;
Δεν θα σου απαντήσω τυπικά. Αυτό το δέσιμο που άρχισε να δημιουργείται μέσα στην ομάδα των ηθοποιών, είναι πάρα πολύ σημαντικό για μια δουλειά. Κι αυτό δεν είναι αυτονόητο. Δεν μιλάω για μια τυπική καλή σχέση, μιλάω για ένα δόσιμο και ένα μεράκι από όλους.
Αυτό, βέβαια, συνοδεύεται και με ένα ωραίο όχημα, που πάει με ωραία ταχύτητα: το ίδιο το σενάριο. Είναι καλογραμμένο – και όχι μόνο ως προς τη δομή της σειράς και το πώς εξελίσσεται, αλλά και ως προς τους διαλόγους. Έχει γίνει πολύ ωραία δουλειά.
Και, φυσικά, αυτό που έχουμε ήδη πει: η σειρά έχει πάρα πολύ ωραίο καστ. Και το βασικό είναι ότι αυτό δεν είναι απλώς στα χαρτιά. Θα μπορούσαμε να πηγαίνουμε στο γύρισμα και να υπάρχει βαρυγκόμια. Αυτό δεν συμβαίνει.
Και, φυσικά, είναι και μια πολύ ωραία σκηνοθετική ομάδα. Ήθελα πάρα πολύ να συνεργαστώ με τον Ανδρέα Μορφονιό, αλλά τώρα έχω γνωρίσει και τους υπέροχους Χρήστο Γεωργίου και Παναγιώτη Πορτοκαλάκη. Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο εγχείρημα, είναι πολύ δυνατή παραγωγή.
Ένα άλλο ατού, αν θες, είναι ότι αυτή τη στιγμή στο τηλεοπτικό τοπίο ο «ανταγωνισμός» δεν έχει σίριαλ εποχής. Για φέτος είμαστε από τα ελάχιστα σίριαλ εποχής.
Ο ΑΝΤ1, βέβαια, έχει και τις «Σπιλιάδες» που είναι επίσης εποχής…
Δεν θα παίξουμε, όμως, απέναντι. Και, παρόλο που είναι πιο κοντινό μας ως προς την εποχή, σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει και το «Ντέρτι». Ο ΑΝΤ1 ψηφίζει μυθοπλασία εποχής φέτος!
Το επισημαίνω όμως για το «Κρίνο και Αγκάθι» γιατί, όπως και να το κάνουμε, μια ιστορία εποχής έχει πάντα τη δική της γοητεία για τον τηλεθεατή. Κι αυτό είναι ένα γερό όπλο στη φαρέτρα μας.
Για τον ηθοποιό που καλείται να συμμετάσχει, μπορεί να έχει γοητεία αυτό το «εποχής»;
Ναι, έχει τη δική του γοητεία και γι’ αυτόν που θα κληθεί να συμμετάσχει.
Όπως μια άλλη δυναμική έχουν και τα σίριαλ π.χ. που σχετίζονται με την Κρήτη – έτσι, για να το αντιπαραβάλουμε. Θα υπάρχει κι αυτό φέτος. Αλλά ας μην το πούμε «ανταγωνισμό», ας το πούμε «συναγωνισμό»: όλο αυτό μπορεί να οδηγήσει στο να γίνουμε όλοι καλύτεροι, να γίνονται καλύτερες παραγωγές και σε καλύτερες συνθήκες για τους τηλεθεατές.
Πιστεύεις ότι το όνομα μπορεί να καθορίσει έναν ρόλο; «Μήτρος» λέγεται ο δικός σου χαρακτήρας. Εμένα αυτό, αυτόματα, με προδιαθέτει για κάτι «τραχύ»…
Σίγουρα η Γιάννα (Κανελλοπούλου) δεν το διάλεξε τυχαία. Υπάρχουν στοιχεία, τα οποία όντως παραπέμπουν σ’ αυτό που φαντάζεσαι. Από εκεί και πέρα, η τραχύτητα του κάθε ανθρώπου διαφέρει. Διαφορετικά θα ήταν τραχύς ο Χ ηθοποιός, διαφορετικά θα είμαι εγώ.
Το λέω επειδή σκέφτομαι ότι το «Μάρκος», το όνομα του χαρακτήρα του Γιώργου του Γεροντιδάκη, παραπέμπει γενικώς σε κάτι «ευγενές». Ενώ το «Μήτρος» έχει κάτι πιο…
…ακανθώδες! Αυτό θα συμπληρώσω!
Και ο μικρός αδελφός πώς λέγεται;
«Θωμάς». Ο Θωμάς νομίζω ότι, βάσει ενστίκτου, θα ήθελε να έχει ως πρότυπο τον Μάρκο, αλλά τα βιώματά του τον έχουν οδηγήσει στο να έχει πρότυπο τον Μήτρο.
Είναι πολύ ενδιαφέρων και αυτός ο ρόλος, και τον υποδύεται εξαιρετικά ο Νικολάκης ο Μπέλλος. Ο Θωμάς έχει μέσα του μία σύγκρουση πολύ δυνατή – και είναι ένας χαρακτήρας που στην πορεία θα απασχολήσει πολύ αυτόν που θα καθίσει να παρακολουθήσει τη σειρά.
Να πούμε, όμως, και για το θέατρο. Και φέτος, σταθερά, είσαι στο «Θέατρο ΑΛΦΑ, Ληναίος – Φωτίου». Τι προβλέπει η φετινή χρονιά για σένα – και ως ηθοποιό, και ως παραγωγό;
Στις 26 Σεπτεμβρίου θα ξεκινήσει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο ΑΛΦΑ η παράσταση «Παιδιά ενός κατώτερου θεού», σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου, με μία πολύ ωραία ομάδα ηθοποιών. Είναι μια παράσταση που πέρυσι άγγιξε συναισθηματικά τον κόσμο πολύ, άρεσε πάρα πολύ, γι’ αυτό και της αλλάξαμε μέρες: από Δευτέρα – Τρίτη, μεταφέρθηκε το σαββατοκύριακο.
Και, φυσικά, το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» ξεκινάει για έκτη χρονιά την πορεία του στις 10 του Οκτώβρη. Εμείς θα παίζουμε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή. Θα έχουμε Σάββατο – Κυριακή τη βραδινή παράσταση, και το απόγευμα θα είναι τα παιδιά. Υπάρχουν όλα αναλυτικά στο πρόγραμμα.
Και, πριν ξεκινήσουμε αυτό το έκτο ταξίδι εν Αθήναις, η Θάλεια κι εγώ θα έχουμε τη μεγάλη χαρά να πάμε στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Θα μας φιλοξενήσει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για τρία παρασκευο-σαββατοκύριακα, από τις 18 του Σεπτέμβρη μέχρι και τις 5 Οκτώβρη. Θα κάνουμε 15 παραστάσεις στη συμπρωτεύουσα, η οποία μας αγκάλιασε πολύ θερμά το καλοκαίρι στην περιοδεία. Γι’ αυτό, λοιπόν, θα ξεκινήσουμε τη χειμερινή θεατρική περίοδο από εκεί.
Πέρα από τις δικές σας, θα φιλοξενηθούν κι άλλες παραγωγές στο ΑΛΦΑ;
Θα φιλοξενηθεί ο Αντώνης ο Καλομοιράκης με ένα δικό του έργο, αλλά και η παιδική σκηνή. Και, φυσικά, πάντα υπάρχουν ενδιάμεσα και καλλιτεχνικές δραστηριότητες του ΑΛΦΑ.
Έχεις πει ότι σκέφτεστε να κάνετε και μια μεγάλη εκδήλωση αφιερωμένη στον Στέφανο Ληναίο.
Θα γίνει φέτος μια εκδήλωση προς τιμήν του, η οποία θα προσπαθήσουμε να ακροδακτυλίσει την αξία της πορείας του. Όλο το ανθρώπινο δυναμικό του Θεάτρου ΑΛΦΑ θα προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, αυτή η βραδιά να είναι ειλικρινής και να εμπεριέχει πολλή πολλή αγάπη (και όχι μόνο σε καλλιτεχνικό πλαίσιο). Και να είναι μια βραδιά, κατά την οποία η κυρία Έλλη, η Μαργαρίτα και ο Αλέξης να αισθανθούν να κινείται έντονα το συναίσθημά τους. Αυτή η βραδιά δεν θα αργήσει.
Εν αναμονή για όλα, λοιπόν. Και περιμένουμε με ενδιαφέρον την πρεμιέρα για το «Κρίνο και Αγκάθι» στις 23 Σεπτεμβρίου.
Έχουμε όλοι μια προσμονή και μια γλυκιά αγωνία.