Νικολάκης Ζεγκίνογλου: «Μου αρέσει να δοκιμάζω τα όριά μου»

Ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου σε κερδίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μπορεί να μετατρέψει μια συνάντηση για συνέντευξη σε ένα χαλαρό καφέ με ένα φίλο, σε χρόνο dt. Έχει φοβερή αίσθηση του χιούμορ και είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος σε σχέση με όσα λέει, γεγονός που σε κάνει εξαρχής να τον παρακολουθήσεις πιο προσεκτικά. Στην «Νταντά της γειτονιάς» που έρχεται σύντομα στο Mega, ο Νικολάκης είναι ο «Μπάμπης». Ο Μπάμπης είναι… πέφτουλας, φανατικός με τη γυμναστική και τη μηχανή του – ένας χαρακτήρας που μοιάζει με ρόλους που έχει υποδυθεί και στο παρελθόν. Αλλά αυτό είναι που τον εξιτάρει και περισσότερο: ότι θα το ψάξει, για να κάνει κάτι ίδιο αλλιώς. Λογικό για εκείνον. Αν έπρεπε να κάνει κάτι εύκολο, θα είχε βαρεθεί ήδη.

Τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι έχεις αλλάξει πολλά σπίτια. Είσαι από εκείνους που δεν μπορούν να καθίσουν πολύ σε ένα μέρος;

Όχι, είμαι άνθρωπος που μπορεί να καθίσει πολύ σε ένα μέρος! Δεν με ενοχλεί, όμως, και να αλλάξω. Ίσα-ίσα, μέσα σε κάθε εμπόδιο προσπαθώ να βρίσκω το παιχνίδι, για να το κάνω να μου αρέσει. Εντάξει, είμαι και 14 χρόνια στην Αθήνα χωρίς να έχω δικό μου σπίτι, οπότε είναι λογικό.

Πόσες περιοχές έχεις αλλάξει στα 14 χρόνια;

Γκύζη, Εξάρχεια, Νέο Κόσμο, Κάντζα για λίγο, Ιλίσια, Κυψέλη, Άγιο Νικόλαο – Κάτω Πατήσια και τώρα Αγία Παρασκευή. Εντάξει, τουλάχιστον δεν βαριέμαι! (γέλια)

Βαριέσαι εύκολα γενικώς;

Βαριέμαι, ναι. Θέλω να αλλάζω παραστάσεις – αν και σε κάποια πράγματα είμαι αυτιστικός, μου αρέσει η ρουτίνα. Αυτό που δεν βαριέμαι είναι η δουλειά μου, γιατί αλλάζεις συνέχεια αντικείμενο.

Πέρα από το ότι άλλαζες σπίτια, έχω διαβάσει ότι έχεις αλλάξει και πολλές δουλειές. Και όλες είχαν το ενδιαφέρον τους. Εντάξει, αφήνω το σέρβις…

Κάθε ηθοποιός που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει κάνει σέρβις. Δηλαδή, θα πρέπει να βρίσκεται κανονικά στο βιογραφικό, αλλιώς να μη σε καλούν ούτε σε οντισιόν! (γέλια)

Έχεις κάνει σπουδές στην ηχοληψία, ενώ ασχολήθηκες και με τη μουσική…

Εντάξει, το έχω ψιλοπαρατήσει τώρα… Γενικά, όμως, μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική – από τις Τέχνες νομίζω ότι είναι η αγαπημένη μου.

Θα έκανες ποτέ μιούζικαλ, ας πούμε;

Εγώ θα έκανα, δεν ξέρω οι σκηνοθέτες που κάνουν μιούζικαλ αν θα έκαναν μαζί μου! (γέλια)

Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η δουλειά στα escape rooms. Ενδιαφέρον…

Είναι ενδιαφέρον φουλ, απλά πολύ κουραστικό. Νομίζω ότι ήμουν από τους πρώτους ηθοποιούς στην Αθήνα που παίξαμε σε τέτοιο δωμάτιο. Δούλευα δωδεκάωρα και μπορεί να έπαιζα ουσιαστικά την ίδια «παράσταση» 25 φορές. Αυτό, από μόνο του, ήταν σκότωμα της ψυχής.

Σίγουρα ήταν και ανάλογα με το πόσο κέφι είχε η ομάδα, πόσο καλοί ή κακοί παίκτες ήταν – μπορεί να είχε γέλιο κι αυτό. Αλλά είχε και πολλά απρόοπτα: υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι προσπαθούσαν να σε χτυπήσουν ή να τσαμπουκαλευτούν μέσα στο δωμάτιο. Δεν ξέρω τι ψυχολογικά έχει ο καθένας, αλλά υπήρχαν και τέτοιοι που έπρεπε να αντιμετωπίσεις και να κάνεις τον χαρούμενο.

Τι συμπέρασμα έβγαλες για τους ανθρώπους, λοιπόν, μέσα από αυτή τη δουλειά;

Καλά, το συμπέρασμα για τους ανθρώπους δεν το έβγαλα σ’ αυτή τη δουλειά, το έβγαλα στον στρατό. Συνάντησα στην Κύπρο, στον στρατό, ένα παλικάρι από την Κρήτη, ο οποίος πρώτη φορά είδε τη θάλασσα στην Κύπρο – και το χωριό που έμενε στην Κρήτη ήταν 45 λεπτά από τη θάλασσα! Ε, αυτό το πράγμα, από μόνο του, δεν μπορεί να χωρέσει στο κεφάλι σου…

Μέσα από όσα έχεις ζήσει, έχεις μάθει κάτι που να σου χρησίμευσε τελικά στη δουλειά;

Όλα όσα έχω κάνει με έχουν διαμορφώσει. Όλες οι εμπειρίες, ακόμη κι από την εφηβεία μου.

Παραδείγματος χάριν, θα σου πω για τον ρόλο μου στο “Milky Way” (του Mega), τον Τάσο, ο οποίος ήταν λίγο πιο «μειωμένης ευθύνης». Καλό παιδί, αλλά με λάθος απόψεις. Για τον Τάσο βασίστηκα σε άτομα που ξέρω από την Κρήτη, τα οποία δεν μπορείς να κατηγορήσεις κιόλας γι’ αυτό που είναι… Έτριψα τα χέρια μου όταν μου έδωσαν τον ρόλο. Λέω «εντάξει, τον ξέρω τον Τάσο, είναι παιδί της επαρχίας, τον είχα συμμαθητή»!

Διάβασα ότι, πηγαίνοντας στη Σχολή, ανησυχούσες επειδή δεν είχες τόσες ακαδημαϊκές γνώσεις, όσες οι συμφοιτητές σου. Παρόλα αυτά, μάλλον ανησυχούσες άδικα: έχεις παίξει σε ταινία που βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα, στις Κάννες, έχεις παίξει σε πολλές ταινίες, σε πολλές σειρές που συζητήθηκαν και αγαπήθηκαν… Τελικά, τι παίζει βασικότερο ρόλο; Το timing; Η πολλή δουλειά; Η τύχη; Η γνωριμία με τους σωστούς ανθρώπους;

Είναι όλα αυτά που είπες – δηλαδή το να γνωρίσεις τους κατάλληλους ανθρώπους, αλλά και η τύχη. Μετά την τύχη είναι η σκληρή δουλειά. Διότι η τύχη δεν σε ευνοεί πάντα, πρέπει να δουλέψεις κι εσύ, πρέπει να έχεις και ένα Χ ταλέντο. Αλλά νομίζω ότι πιο πολύ από όλα είναι το ένστικτο.

Το ένστικτο στην επιλογή ρόλων;

Το ένστικτο γενικά. Για εμένα, το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει ένα ένστικτο και μία ειλικρινής προσέγγιση των πραγμάτων ως προς εσένα, δηλαδή να μπορείς να κοιτάζεις το μέσα σου χωρίς να σε νοιάζει πώς το κοιτάζουν οι άλλοι. Να παίζεις πρωτίστως για εσένα και μετά για τους υπόλοιπους.

Επειδή, μέχρι στιγμής, δεν είχα την πολυτέλεια να διαλέγω ρόλους, μπορώ να πω ότι και στις αρχές της καριέρας μου, αλλά ακόμη και τώρα, με διαλέγουν για πολύ συγκεκριμένους ρόλους – να παίξω τον κάγκουρα, τον τύπο που οδηγά μηχανάκι, τον τύπο που κάνει ναρκωτικά, ένα typecast…

Κάποιες φορές µε απογοητεύω, νιώθω ότι µε έχει πάρει η µπάλα, και δουλεύω κι εγώ για τον καταναλωτισµό…

Σε ανησυχεί μήπως παγιδευτείς μέσα σε ένα συγκεκριμένο καλούπι;

Όχι! Εκεί θέλω να καταλήξω. Όταν σου δίνουν συνέχεια να παίξεις τον κάγκουρα και αυτόν που οδηγά μηχανή, είναι δουλειά του ηθοποιού να φτιάξει έναν διαφορετικό κάγκουρα κάθε φορά, ώστε να διατηρείται και το δικό του ενδιαφέρον στο παιχνίδι. Να βρίσκει μικρές λεπτομέρειες που διαφοροποιούν τους ρόλους γι’ αυτόν και τον κάνουν να ψάχνει καινούργια πράγματα.

Είσαι, λοιπόν, κατά της μανιέρας…

Αν κάνεις μανιέρα, νιώθω κάπως ότι έχεις επαναπαυθεί και δεν θέλεις να εξελίσσεσαι.

Και πού αποδίδεις το ότι σε επιλέγουν για συγκεκριμένους ρόλους; Είναι θέμα physique;

Καλά, δεν υπάρχει και η πολυτέλεια στην ελληνική κατάσταση να φανταστείς έναν άνθρωπο κάπως διαφορετικά, και αυτό να το δουλέψεις μαζί του. Είναι πολύ σπάνιο να κάνεις πρόβες όπως κάνουν στο εξωτερικό, που λένε «Έλα εδώ, Christian Bale. Εσένα θέλω, αλλά θα χάσεις 60 κιλά για τον ρόλο». Υπάρχει μία τεράστια ομάδα από πίσω και ένα τεράστιο χρονικό περιθώριο. Σου λένε «Ξεκινάμε γυρίσματα σε δύο χρόνια, αλλά από τώρα είσαι κλεισμένος, για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε».

Θέλω να σου πω ότι, αν δεν υπήρχε αυτή η ευχέρεια, δεν θα έπαιρναν τον Christian Bale για να αδυνατίσει – θα έπαιρναν τον Willem Dafoe που είναι ήδη 30 κιλά! Εδώ κάπως έτσι λειτουργεί.

Έχεις πει «Θα μπορούσα να ζω μόνο με ζώα και να μην έχω επαφή με τους ανθρώπους». Επειδή αγαπάς τόσο τα ζώα ή επειδή σε έχουν απογοητεύσει οι άνθρωποι;

Με απογοητεύω εγώ, πρώτα απ’ όλα, κάθε μέρα…

Πες μου έναν τρόπο με τον οποίο απογοητεύεις τον εαυτό σου.

Πολλές φορές, ας πούμε, σκέφτομαι ότι έχω μπει κι εγώ στο παιχνίδι. Πάρα πολύ συχνά σκέφτομαι ότι θα τα πουλήσω όλα, θα αφήσω απλά ένα βρακί, και θα πάω κάπου να είμαι μόνος μου. Κάποιες φορές με απογοητεύω, νιώθω ότι με έχει πάρει η μπάλα, και δουλεύω κι εγώ για τον καταναλωτισμό… Λέω «Μα πού έχει πάει το παιδί που ονειρευόταν να μην έχει καμία σχέση με όλα αυτά;».

Δεν θεωρείς, όμως, ότι δικαιούσαι κι εσύ κάποιες μικρές πολυτέλειες, εφόσον δουλεύεις και τα βγάζεις; Αυτό δεν είναι κακό…

Δεν λέω πως είμαι εκτός αυτού του συστήματος. Λέω ότι, κάποιες φορές, απλά σκέπτομαι πώς θα ήταν να είμαι εκτός. Αυτό με γοητεύει, αλλά ταυτόχρονα δεν το τολμάω κιόλας. Απλά με τα ζώα υπάρχει μία άλλη σύνδεση.

Έχεις ζωάκια στο σπίτι, έτσι;

Έχω δύο σκύλους και έναν γατούλη.

Τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους;

Όλα! Ο γατούλης είναι ο πιο τσαμπουκάς, όποιος περνάει δίπλα του θα φάει και μια σφαλιάρα! Αλλά κάπως τα έχουν βρει και οι τρεις.

Από μικρός ήμουν με τα ζωάκια, τα αγαπούσα πάρα πολύ όλα – κατσίκια, πρόβατα, κότες…

Αυτό δείχνει μια ευαισθησία.

Τα τρώω βέβαια… Έχω μεγαλώσει με τον παππού μου, ο οποίος είναι βαθιά φιλόζωος. Τα προσέχει όλα τα ζώα, και ήταν πάντα ο τσακωμός με τη γιαγιά, η οποία δεν τα ήθελε καθόλου.

Θα μπορούσες ποτέ να ασχοληθείς με τα ζώα – είτε ως κύρια δουλειά, είτε ως κάτι συμπληρωματικό;

Ναι, σίγουρα κάτι με ζώα θα έκανα! Στο Instagram, ας πούμε, εγώ παρακολουθώ αυτόν τον τύπο που έχει το Athens Happy House. Τον ζηλεύω πραγματικά γι’ αυτό που κάνει.

Έρχομαι, λοιπόν, και στην «Νταντά της γειτονιάς» που θα βλέπουμε στο Mega. Η σειρά είναι κωμωδία.

Είναι κωμωδία καταστάσεων πιο πολύ. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος γι’ αυτό το project.

Όταν με κάλεσαν και μου έδωσαν το πρώτο σενάριο να διαβάσω, γελούσα κι εγώ πραγματικά! Μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής των δύο κοριτσιών που έχουν γράψει το σενάριο, είναι πολύ έξυπνες, νομίζω.

Πόσο σημαντικό είναι, λοιπόν, για τον ηθοποιό να τον έχει πείσει το κείμενο; Γιατί δεν νομίζω ότι είναι εύκολο να παίξει κανείς κωμωδία αλλιώς…

Εμένα με έπεισε. Ξέρεις, όταν διαβάζεις ένα κείμενο, μπορείς να φαντάζεσαι και δικά σου πράγματα που θέλεις να εντάξεις μέσα. Αν υπάρχει αυτή η ελευθερία μέσα στο κείμενο, γίνεται πολύ πιο ευχάριστη η δουλειά του ηθοποιού, όταν νιώθει ότι μπορεί να το πάει ακόμα πιο πάνω.

Άρα, είναι σημαντική η πρώτη ύλη.

Εντάξει, η πρώτη ύλη είναι το παν. Αλλά η πρώτη ύλη αλλάζει όταν έρχεται το γύρισμα. Κορυφαίοι σκηνοθέτες λένε «έχουμε το σενάριο, αλλά στο γύρισμα αυτό είναι απλά ένας μπούσουλας». Δεν γίνεται να πας τα πάντα όπως τα έχεις σκεφτεί ακριβώς. Πολλά μπορεί να τύχουν, κάποια πράγματα θα γεννηθούν εκείνη τη στιγμή…

Κατά δεύτερον, δεν είναι αυτή η δουλειά μας, δηλαδή το να ξέρουμε απλά τα λόγια μας. Αλλιώς θα έπαιρναν ανθρώπους από τον δρόμο να το κάνουν, και δεν θα ήταν τόσο σημαντικό να το έχεις σπουδάσει.

Εγώ τουλάχιστον κάπως εγκλωβίζομαι αν πρέπει απλά να ξέρω ένα κείμενο απ’ έξω. Γιατί έτσι δεν είμαι τόσο έτοιμος να ακούσω το λάθος του άλλου, το οποίο μπορεί να γεννήσει ένα πολύ ωραίο σωστό. Ξέρω τα λόγια μου, αλλά αν εκείνη τη στιγμή εσύ φύγεις από το κείμενο και μου προτείνεις κάτι, πρέπει να έχω τα αντανακλαστικά να σου αντιπροτείνω κάτι. Από αυτό, λοιπόν, μπορεί να προκύψει κάτι πολύ ωραίο.

Για µένα, το πιο σηµαντικό είναι να παίζεις πρωτίστως για εσένα και µετά για τους υπόλοιπους.

Πέρα από το σενάριο, ποια άλλα στοιχεία της σειράς θεωρείς «δυνατά»;

Το σκηνοθετικό είναι πολύ δυνατό χαρτί. Δεν έχουμε ξανασυνεργαστεί με τον σκηνοθέτη, αλλά όλες του οι παρατηρήσεις είναι πολύ “to the point”. Πιστεύω ότι θα περάσουμε πολύ καλά. Στο συνεργείο έγιναν πολλές μεταγραφές από «Το παιδί», οπότε έχω και πολλά φιλαράκια εκεί.

Το cast είναι φανταστικό. Τους πιο νέους δεν τους έχω συναναστραφεί πολύ ακόμα, αλλά θαυμάζω πάρα πολύ τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, είναι φοβερός. Και με τον Δημήτρη Πιατά κάναμε ένα διάβασμα… Ο άνθρωπος δεν είναι απλά μορφή – ήταν σεμινάριο κωμωδίας το πώς έδινε τις ατάκες, ακόμα και σε ένα διάβασμα. Εγώ ξεχνούσα να πω την ατάκα μου, γιατί απλά τον χάζευα. Έχω πολύ καλό vibe!

Μίλησέ μου λίγο για τον ρόλο σου.

Εγώ κάνω τον Μπάμπη. Ο Μπάμπης είναι ένας κάγκουρας, γυμναστηριακός, τον νοιάζει μόνο η εξωτερική εμφάνιση και να κάνει βόλτες με τη μηχανή του. Είναι ο κλασικός πέφτουλας, σε φάση «Να βγούμε το Σάββατο, να πάμε παραλιακή, να χτυπήσουμε κανένα γκομενάκι, να φύγουμε μετά, να μην ξαναστείλουμε μήνυμα» – δηλαδή πολύ βλάκας σε κάποια θέματα. Η ενσυναίσθησή του είναι υπό το μηδέν, αλλά έχει πλάκα. Δουλεύει σε ένα σαντουιτσάδικο μαζί με την πρωταγωνίστρια.

Και της την πέφτει, να υποθέσω;

Ναι, εννοείται! «Μόνο στην τοστιέρα δεν την έχει πέσει ο Μπάμπης!». Οπότε, καταλαβαίνεις… Αυτή η ατάκα είναι όλη η περιγραφή του ρόλου.

Αυτό τώρα δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί, σίγουρα θα μπουν και άλλα πράγματα στην πορεία. Το τόξο του χαρακτήρα φαίνεται ότι θα υπάρχει, σίγουρα θα ωριμάσει κάπου. Θα του τύχουν πραγματάκια, για να μπορεί να φύγει από αυτή την αφέλεια και τον εγωϊσμό.

Αν και δεν το βλέπω… εσύ συναντιέσαι κάπου με τον Μπάμπη ή είστε μακριά;

Κοίτα, η νοοτροπία του είναι πολύ μακριά από εμένα, αλλά σε κάποια πράγματα… Το γεγονός ότι γυμνάζεται, που γυμνάζομαι κι εγώ, και κάνω μία μεγάλη προσπάθεια πηγαίνοντας στο γυμναστήριο – εκεί βρίσκω μία μεγάλη «συνάντηση». Με κοροϊδεύει και το κορίτσι μου καμιά φορά…

Κάνεις μεγάλη προσπάθεια επειδή βαριέσαι και το κάνεις με το ζόρι ή είναι κάτι που θεωρείς ότι πρέπει να κάνεις π.χ. λόγω δουλειάς;

Όχι, δεν το κάνω με το ζόρι, απλά με τη συνέπεια έχω κάποια θέματα. Σ’ αυτό έχω κρατήσει μια συνέπεια.

Βρίσκω, όμως, κοινά χαρακτηριστικά σε κάποιες περιπτώσεις… Ας πούμε, γυρνάω στο σπίτι από το γυμναστήριο και, επειδή μπορεί να σήκωσα 20 κιλά παραπάνω, λέω στο κορίτσι μου «Για δες εδώ τι κάνω», κι εκείνη μου λέει «Τι ψωνάρα είσαι εσύ…». (γέλια)  Ή της λέω «Γύρισα, είναι πλυμένο το shaker της πρωτεΐνης για να το χρησιμοποιήσω;»

Κοινό έχουμε και το θέμα της μοτοσικλέτας, που την πλένει, τη γυαλίζει την κάνει, τη ράνει, είναι «το κορίτσι του». Αυτό το έχω κι εγώ, είμαι με το ξεσκονόπανο συνέχεια!

Θέλω να πάω λίγο και στο θέατρο. Δεν είχες κάνει κάτι θεατρικό μέχρι τώρα, γιατί είχες ενδοιασμούς. Αλλά μια και το αποφάσισες, ξεκίνησες δυναμικά με το “Cleansed”, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης! Μια πολυσυζητημένη παράσταση, η οποία να είναι και πολύ απαιτητική…

Δεν θα ξεκινούσα με κάτι διαφορετικό! Μου αρέσει να δοκιμάζω τα όριά μου, δεν το φοβάμαι το ρίσκο. Έχω μάθει να ρισκάρω και να μη δίνω και πολλή σημασία, είτε πάει καλά, είτε δεν πάει. Και μόνο που ρίσκαρα, εμένα με ικανοποιεί.

Το “Cleansed” είναι ένα κείμενο βαθιά ποιητικό και ακουμπάει στις ψυχές όλων των ανθρώπων. Αυτή η παράσταση, δηλαδή, δεν έχει να κάνει με ένα νόημα, έχει να κάνει με μία αίσθηση. Γι’ αυτό, οποιοδήποτε αισθητηριακό νεύρο σου αγγίξει, είτε είναι αηδία, είτε είναι θυμός, είτε είναι λύπη, στεναχώρια, νοσταλγία… είναι κέρδος της παράστασης.

Σίγουρα είναι πάρα πολύ απαιτητική παράσταση και ψυχολογικά, και σωματικά, αλλά μέσα στον «Καρλ», τον χαρακτήρα μου, εγώ βρίσκω μία δική μου ομορφιά έκφρασης.

Θέλω να μου πεις το ωραιότερο σχόλιο που έχεις ακούσει. Όχι απαραίτητα για το θέατρο – μπορεί για μια ταινία ή μια σειρά.

Κοίτα, για εμένα σημασία δεν έχει τόσο να μου πουν «ήσουν πολύ καλός». Σημασία έχει πώς ακουμπούν κάποιοι ρόλοι κάποιους ανθρώπους – αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος.

Η ωραιότερη ιστορία ήταν η εξής: Όταν πηγαίνω στην Κρήτη, πηγαίνουμε σε μια θάλασσα, στην Παντάνασσα που έχει μια καντίνα κάτω από κάτι πεύκα, και είναι μπυρίτσα, σουβλάκι, μπανάκι – χαλαρά. Εκεί, λοιπόν, με έχει προσεγγίσει ένας άνθρωπος μεγαλύτερης ηλικίας, όταν ακόμα κάναμε την «Παραλία», που έκανα εκεί ένα χωριατόπαιδο, τον Μανώλη. Έρχεται και μου λέει «συγγνώμη, να σε απασχολήσω λίγο; Έβλεπα πολύ την ‘Παραλία’, και ήταν σαν να είχα συντροφιά τον γιο μου, γιατί τον γιο μου τον έλεγαν Μανώλη και τον έχασα. Ήσασταν σαν δύο σταγόνες νερό στο πώς αντιμετώπιζες τον ρόλο σου, πώς μιλούσες…». Ο γιος του ήταν Ίκαρος, ή πιλότος ελικοπτέρου, δεν θυμάμαι ακριβώς. Μου λέει «σε ευχαριστώ πάρα πολύ, ήταν σαν να είχα παρέα το γιο μου βλέποντάς σε». Αυτό ήταν το πιο ανατριχιαστικό και το πιο ωραίο πράγμα που μου έχει πει κανείς…

Λοιπόν, έχεις την «Νταντά», έχεις την παράσταση… Κάτι άλλο στα «προσεχώς»;

Στα προσεχώς, θα κάνω voice-over σε ένα animation. Είναι η πρώτη φορά που θα κάνω κάτι τέτοιο και έχω εξιταριστεί πολύ. Έχω και μία ταινία μικρού μήκους προς Χριστούγεννα, από παιδιά που τελείωσαν τώρα τη σχολή.

Έχω και κάποια πράγματα, τα οποία ακόμη δεν είναι ανακοινώσιμα – γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Και αυτά που είναι ανακοινώσιμα, κάποιες φορές ανατρέπονται. Όπως η δεύτερη σεζόν «Το παιδί», που ήταν ανακοινώσιμη, και στο τέλος… Όταν μένεις άνεργος τελευταία στιγμή ενώ έχεις ακυρώσει πόσα πράγματα, επειδή κάποιοι αποφάσισαν να σε πετάξουν έξω…

Ενώ εμείς ακόμη δεν ξέραμε αν θα πάμε δεύτερη σεζόν, βγήκε ένα post που έλεγε δήθεν ότι η συγγραφική και η δημιουργική ομάδα «πιστεύουν ότι έκλεισε ο κύκλος του Παιδιού» – μάλλον για να δικαιολογήσουν την απόρριψη του δεύτερου κύκλου. Είναι σαν να μην έρθω εγώ στο ραντεβού μας σήμερα, και να πω «Τελικά η Μαρία δεν ήθελε να μου πάρει συνέντευξη». Ε, είναι έντιμο τώρα αυτό;

Ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου στο Instagram

Photo Credits: Νίκος Κουστένης