Μαρία Λυσάνδρου
Με τον Μελέτη Ηλία χαίρεσαι να συζητάς. Έχει ωραία ενέργεια, έχει χιούμορ, είναι ετοιμόλογος και πάντα έχει ωραίες ιστορίες να πει. Συναντηθήκαμε σε ένα διάλειμμα των γυρισμάτων για το «Σόι σου», του ALPHA, το οποίο από πέρυσι έχει εγκατασταθεί στην κορυφή της τηλεθέασης, δικαιώνοντας πανηγυρικά τον χαρακτηρισμό της σειράς-φαινόμενο. Είπαμε πολλά: για τον επιβλητικό «Σάββα Τριανταφύλλου», για την ΑΕΚ (φυσικά!), για τα αναγκαία social media, για τη θεατρική συνεργασία με την Κάτια Δανδουλάκη και τη Σοφία Σπυράτου, αλλά και για τις ικανότητές του στο… sports cast. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πού θα πετύχεις τον Μελέτη.
Στον δρόμο πλέον γυρνάς και στο «Σάββα!»;
Άμα είμαι σε καλή μέρα, γυρνάω. Άμα δεν έχω όρεξη…
Μα είναι τόσο χαρακτηριστικός αυτός ο ρόλος στο «Σόι», ενώ έχεις κάνει κι άλλα ωραία πράγματα στην τηλεόραση…
Θα σου πω… τηλεόραση πια βλέπουν περισσότερο οι ηλικιωμένοι, δηλαδή συνταξιούχοι που έχουν μπόλικο ελεύθερο χρόνο, ή τα παιδιά. Νομίζω ότι ο Σάββας, ειδικά στα παιδιά, έχει έναν αντίκτυπο.
Ε, στα παιδιά δεν μπορώ να μη γυρίσω. Θα μιλήσω, θα βγάλουμε φωτογραφία, θα πούμε δύο κουβέντες. Και σχεδόν πάντα ρωτάω «τι ομάδα είσαι;», για να ξέρω αν θα βγω φωτογραφία ή όχι! (γέλια) Πλάκα κάνω… Ακόμα κι αν μου πουν «Ολυμπιακός», λέω «Κανονικά δεν θα έβγαζα, αλλά θα κάνω μια εξαίρεση»!
Βέβαια, μου ήρθες με τα πράσινα σήμερα.
Με έντυσαν! Είναι τα ρούχα από το γύρισμα. Δεν τα θέλω και τα βάζω, είναι υποχρεωτικά! (γέλια) Εντωμεταξύ, επειδή εγώ κίνησα τις διαδικασίες για να έρθει ως γκεστ στο «Σόι» ένας παίκτης της ΑΕΚ, έχει πέσει η σκέψη (την οποία κι εγώ σκέφτομαι σοβαρά) μήπως πρέπει να αναφέρουμε και κάποια άλλη ομάδα. Παρόλο που σχεδόν όλοι στο «Σόι» είμαστε ΑΕΚτζήδες, οι τηλεθεατές μας είναι από όλες τις ομάδες. Οπότε τώρα σκεφτόμαστε μήπως, στο σενάριο, μία από τις δύο κόρες κρυφοβλέπει άλλη ομάδα!
Μιλάμε και πάλι για παίκτη γκεστ ή μήπως για κάποιον γνωστό, ο οποίος είναι πολύ χαρακτηριστικός Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός;
Θα σου πω… Παρόλο που με την ΑΕΚ είχα τα κονέ, δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ να βρούμε τρεις ώρες για να έρθει ένας παίκτης να κάνει γύρισμα. Πρέπει να το ξέρει και η παραγωγή πολύ καιρό πριν. Οπότε, το να έρθει κάποιος από άλλη ομάδα με ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, με προπονήσεις και με διάφορους περιορισμούς, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο. Μακάρι, βέβαια… Καλοδεχούμενος θα είναι!
Οπότε, ας ξεκινήσουμε πρώτα σεναριακά με το ότι μια κόρη θα παρακολουθεί άλλη ομάδα λόγω κάποιου αγοριού, που δεν ξέρουμε ακόμα τι ιδιότητα θα έχει, και άμα αρχίσει να λειτουργεί αυτό, βλέπουμε τι θα κάνουμε στη συνέχεια.
Επίσης, να ξέρεις, όταν παίρνεις έναν παίκτη να κάνει τον εαυτό του, πρέπει να κινηθείς και ανάλογα: από τους 25 παίκτες της ΑΕΚ, ένας ήταν στην ηλικία της μικρής, ελεύθερος, που μιλούσε ελληνικά… Οπότε, δεν έχεις και πολλές επιλογές.
Πώς ήταν, λοιπόν, εκείνο το γύρισμα με τον Δημήτρη Καλοσκάμη;
Το γύρισμα με τον Καλοσκάμη πήγε πολύ καλά, γιατί είναι και ένα πολύ γλυκό παιδί. Ήταν πολύ ευγενής και πολύ πρόθυμος, κατά γενική ομολογία.
Και αξιοπρεπέστατος στον ρόλο, θα προσθέσω εγώ.
Αξιοπρεπέστατος όχι μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά και στη διαδικασία! Όλοι έπαθαν πλάκα, γιατί είχε μία άνεση που δεν τη βρίσκεις εύκολα, ακόμα και σε ηθοποιό που έρχεται να κάνει γκεστ σε ένα ξένο περιβάλλον! Εγκλιματίστηκε κατευθείαν, ήταν πολύ ωραίος.
Αλήθεια τώρα, πώς έτυχε να είστε όλοι ΑΕΚτζήδες στο «Σόι»; Ούτε με casting! (γέλια)
Τώρα αυτό πραγματικά είναι «Λίρα 100»!
Οι άντρες της σειράς, Μπουρδούμης, Γιαννόπουλος, Ορκόπουλος, εγώ, Ζησάκης, όλοι είμαστε ΑΕΚτζήδες. Ο Σόλωνας (Τσούνης) δεν πολυασχολείται, ο Δρακόπουλος δεν πολυασχολείται – αν και πρέπει να είναι λίγο κρυφο-Ολυμπιακός… (γέλια)
Το «Σόι σου» και φέτος είναι πρώτο σε τηλεθέαση, με μεγάλη διαφορά από τον εκάστοτε δεύτερο. Έχετε καταλήξει στο τι είναι αυτό που έχει κερδίσει τόσο τον κόσμο;
Και πέρυσι, και φέτος, το «Σόι» είναι εκτός συναγωνισμού: η νορμάλ τηλεθέαση μιας σειράς που πηγαίνει καλά είναι γύρω στο 15-18%. Εμείς στην πρεμιέρα φέτος κάναμε 32%, πέρυσι είχαμε κάνει 40%. Το «Σόι» πια είναι μία κατηγορία μόνο του.
Το θέμα είναι ότι διατηρείται αμείωτη η αγάπη του κόσμου. Υπάρχουν καινούριοι τηλεθεατές κάθε φορά που το ανακαλύπτουν, υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι δεν τέλειωσε ποτέ λόγω των επαναλήψεων… Αυτή η πενταετία που μεσολάβησε, σαν να εξανεμίστηκε.
Σε αγχώνει μήπως ο «Σάββας» κάπου σε εγκλωβίσει;
Ξέρεις, καμιά φορά με πιάνει και λέω «Έχω κάνει και άλλα πράγματα στην τηλεόραση – ‘Τα καλύτερα μας χρόνια’, ‘Το προξενιό της Ιουλίας’, το ‘Κρατάς μυστικό’, τη ‘Μάγισσα’… αλλά όλα τα σκεπάζει το ‘Σόι’». Αυτό, από τη μια, είναι πάρα πολύ καλό. Από την άλλη, είναι και λίγο αρνητικό, με την έννοια ότι εμείς οι ηθοποιοί θέλουμε να δοκιμαζόμαστε σε διαφορετικά πράγματα και να πετυχαίνουμε σε όλα.
Δυστυχώς, την επιτυχία του «Σογιού», ό,τι και να κάνεις, μόνο μια υποψηφιότητα για Όσκαρ μπορεί να την ισοφαρίσει! Να πω «με ζητάει ο Ταραντίνο στα γεράματα», όπως τον Christoph Waltz, και κάνω μια τέτοια επιτυχία ξαφνικά… ε, αυτό μπορεί και να το ισοφάριζε! (γέλια)
Σε ρωτάω, επειδή ενδιάμεσα έχεις κάνει και πολύ διαφορετικά πράγματα, όπως π.χ. το «Προξενιό της Ιουλίας», όπου σε είδαμε για πρώτη φορά ως κακό – προσωπικά σε είχα βρει εξαιρετικό. Κάτι τέτοιο, ας πούμε, είναι μη συγκρίσιμο.
Ίσως εκεί ήθελε λίγο χρόνο… Θυμάμαι χαρακτηριστικά, στα πρώτα επεισόδια, υπήρχαν σχόλια του τύπου «έλα μωρέ τώρα… ο Σάββας θα κάνει τον Γεωργίκη; Σιγά…». Όσο περνούσαν, όμως, τα επεισόδια και του γύριζε το μάτι του Γεωργίκη, εκεί άρχισαν να με παραδέχονται.
Εμένα δεν με αγχώνει τώρα, στον δεύτερο κύκλο, όσο με άγχωνε την πρώτη πενταετία το τι θα μπορέσω να κάνω μετά. Μετά το «Σόι» έκανα πράγματα, και τώρα που ξαναγύρισα δεν έχω πια το άγχος να αποδείξω κάτι. Γιατί, κακά τα ψέματα, έχω πια μια πορεία 12 χρόνων στην τηλεόραση, και 25 χρόνων στο θέατρο.
Αισθάνομαι ότι κάπου έχεις εξισορροπήσει το πράγμα θεατρικά, οι θεατρικοί σου ρόλοι λειτουργούν λίγο σαν αντίβαρο.
Το πιο εύκολο για εμένα θα ήταν να επαναλάβω τον τηλεοπτικό μου χαρακτήρα, κάνοντας κάτι παρεμφερές στο θέατρο, να κάνω π.χ. μια οικογενειακή κωμωδία, έναν μπαμπά… Δεν το κάνω, όμως, γιατί έχω εκπαιδευτεί έτσι από τη Σχολή και μετά, με τον Τερζόπουλο, με τον Λιβαθινό – να δοκιμάζομαι και να βάζω τρικλοποδιές στον εαυτό μου. Μόνο έτσι προχωράς μπροστά στο θέατρο. Το ότι, για παράδειγμα, μου ζήτησε ο Θέμης Μουμουλίδης να κάνω τον Κρέοντα ήταν μεγάλη χαρά για εμένα, το να δοκιμαστώ δηλαδή σε κάτι τόσο δύσκολο.
Και το έκανες και δύο καλοκαίρια συνεχόμενα. Ε, αυτό δεν γίνεται συχνά…
Ναι, όντως. Ή τώρα, που η Κάτια Δανδουλάκη και η Σοφία Σπυράτου με φώναξαν για τον «Βυσσινόκηπο»…
Θεωρητικά δεν το είχα ανάγκη ως επαγγελματίας να κάνω δέκα ώρες γύρισμα και μετά πέντε ώρες πρόβα. Αλλά μόνο και μόνο που είναι αυτή η συνθήκη, με αυτόν τον ρόλο και αυτούς τους συντελεστές, είπα «Θα το κάνω!». Κουράζομαι, βέβαια, και αν το δεις σε βάθος χρόνου, το πηγαίνω non-stop από πρόπερσι το καλοκαίρι.
Από την άλλη, είναι αυτό το σαράκι που μας τρώει εμάς τους ηθοποιούς. Το θέατρο νιώθουμε ότι μας προχωράει και μας συντηρεί. Διότι την τηλεόραση μπορεί να την έχεις δυο-τρεις χρονιές και, για τα επόμενα δέκα χρόνια, να μη σε ζητήσει κανένας. Οπότε, δεν μπορείς να επαναπαυθείς στις απολαβές της τηλεόρασης.
Μετά το «Σόι» έκανα πράγµατα, και τώρα που ξαναγύρισα δεν έχω πια το άγχος να αποδείξω κάτι.
Το ότι οι ρόλοι σου στο θέατρο είναι τόσο διαφορετικοί από τους τηλεοπτικούς είναι συνειδητή επιλογή, ή απλά τυχαίνει;
Σαφώς και γίνεται συνειδητά, με την έννοια ότι έχω προτάσεις κάθε χρόνο, αλλά επιλέγω αυτή που θα με πάει πιο μπροστά ως ηθοποιό. Δεν θα επιλέξω ούτε αυτή που, λόγω τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας, θα μου δώσει περισσότερα λεφτά, ούτε αυτή που θα είναι πιο «ξεκούραστη» επειδή είναι στο ίδιο μοτίβο με εκείνο της σειράς, κάτι ήδη κερδισμένο. Θα πάω στο πιο άγνωστο, στο πιο δύσκολο.
Η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι το feedback που παίρνεις από τον κόσμο, αυτό που καμιά φορά μου λένε: «Δεν σε είχαμε δει στο θέατρο, δεν σου το ’χαμε, μας εξέπληξες».
Αυτό το «δεν σου το ’χαμε» είναι κομπλιμέντο για σένα ή ίσως και λίγο απογοητευτικό;
Για εμένα είναι 100% κομπλιμέντο! Οι περισσότεροι Έλληνες δεν είναι ιδιαίτερα θεατρόφιλοι, είναι μικρό το ποσοστό που πηγαίνει στο θέατρο. Οπότε, το να καταφέρεις να σηκώσεις τον άλλον από τον καναπέ του, και να τον φέρεις να δει παράσταση «Αντιγόνη» στην Καβάλα, στην Κρήτη, στην Πάτρα, για να δει τον Μελέτη-Σάββα, και ξαφνικά να βλέπει κάτι άλλο, για εμένα είναι μεγάλο κέρδος.
Δεν περιμένω να ξέρουν όλοι όλη μου την καριέρα, γιατί η καριέρα μου είναι κυρίως θεατρική. Οπότε, δεν έχω και την απαίτηση ο άλλος να βλέπει θέατρο κάθε καλοκαίρι, το τι κάνω εγώ.
Θα επιστρέψω λίγο στο «Σόι»… Από πέρυσι σας βλέπω όλους πιο ενεργούς και στα social media. Μέχρι και «Το Σόι σου news» έχω δει!
Όταν είχαμε πρωτοξεκινήσει, τα social media ήταν και αυτά στο ξεκίνημά τους. Νομίζω ότι, από την καραντίνα και μετά, άρχισε να φουντώνει το φαινόμενο. Πλέον φτιάχνονται ομάδες, φτιάχνονται group…
Βλέπω, όμως, και εσάς τους ίδιους πολύ ενεργούς. Οπότε η ερώτηση εδώ είναι κατά πόσον, τελικά, τα social media είναι πλέον ένα απαραίτητο συστατικό για την επιτυχία μιας σειράς.
Υπάρχουν νέες γενιές θεατών, οι οποίες δεν έχουν επαφή με την τηλεόραση, βλέπουν τα πάντα μέσα από το κινητό. Οπότε, όταν βομβαρδιζόμαστε από βιντεάκια και πληροφορίες ανά 15 δευτερόλεπτα, είναι μέρος της δουλειάς μας να δημιουργούμε περιεχόμενο που να έχει σχέση με τη σειρά που κάνουμε στην τηλεόραση. Είναι μεν συμπληρωματικό, αλλά αναγκαίο.
Αυτό θεωρείς ότι είναι απαραίτητο και γενικότερα στη δουλειά σας;
Ως τρόπος επικοινωνίας και διαφήμισης της δουλειάς, ναι, πλέον είναι απαραίτητο.
Και τι γίνεται, όταν η απήχηση κάποιων (όχι απαραίτητα ηθοποιών) στα social media γίνεται κριτήριο επιλογής τους σε κάποιες σειρές; Γιατί το βλέπουμε πια κι αυτό…
Και όχι μόνο επιλέγονται, αλλά και ο κόσμος μπορεί να επιλέξει να δει μία δουλειά, στην οποία παίζει κάποιος που του είναι γνωστός από τα social!
Κοίταξε, αυτό πάντα συνέβαινε. Ωστόσο, όλα κρίνονται βάσει αποτελέσματος. Άντε και τον επιλέγεις… Αν σου βγάλει την Παναγία μέχρι να αποδώσει στη δουλειά, αν δεν έχει αντίκτυπο στον κόσμο, θα το κάνεις μία, θα το κάνεις δύο… ε, μετά δεν θα το ξανακάνεις.
Μπορεί αρχικά το κριτήριο να είναι αυτό, αλλά η δουλειά είναι δουλειά. Αν πάρεις κάποιον που δεν είναι ηθοποιός και δεν μπορεί να μιλήσει, δεν μπορεί να σταθεί στην κάμερα, δεν ξυπνάει π.χ. για να έρθει έγκαιρα στο πρωινό γύρισμα, την επόμενη φορά θα προτιμήσεις να πάρεις έναν επαγγελματία.
Την αγάπη σου για την ΑΕΚ δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην την ξέρει. Κατά καιρούς, όμως, αυτό πάει και λίγο παραπέρα: σου ζητάνε να κάνεις δηλώσεις ή να σχολιάσεις τα ποδοσφαιρικά… Θα μπορούσες, πιστεύεις, να «σταθείς» σε μια αθλητική εκπομπή;
Δεν θυμάμαι αν το είχαμε συζητήσει και την προηγούμενη φορά, αλλά εγώ μικρότερος ήθελα να ακολουθήσω αθλητική δημοσιογραφία. Επειδή, όμως, η δημοσιογραφία ήταν στον Θεό, δεν πέρασα και μπήκα στα λογιστικά. Πάντα, όμως, το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
Οπότε, μου είναι κάτι οικείο το να παρακολουθώ τα αθλητικά. Πρόσφατα, βλέπαμε την Εθνική με τη γυναίκα μου, και μου λέει «Πόσο γρήγορα μιλάει αυτός ο σπίκερ! Θα μπορούσες να το κάνεις εσύ αυτό;». Εννοείται ότι θα μπορούσα να το κάνω!
Το ’χεις και με τη μετάδοση δηλαδή! Γιατί εγώ μιλούσα κυρίως για σχολιασμό…
Θα μπορούσα να κάνω και μετάδοση, πιστεύω ότι «το έχω». Ακόμα και στο πώς θυμάσαι όλους τους παίκτες υπάρχει τρόπος. Μετά έρχεται η εμπειρία. Σίγουρα, όμως, θέλει και ταλέντο – το να μεταδώσεις αγώνα δεν είναι κάτι απλό.
Είναι όπως λένε καμιά φορά για τους ηθοποιούς «έλα μωρέ, τι κάνετε, πηγαίνετε και λέτε τα λόγια σας…». Δεν είναι καθόλου απλό! Κάθε δουλειά που γίνεται σωστά, κρύβει μια πολυπλοκότητα.
Τον τελευταίο καιρό, πάντως, οι αθλητικές εκπομπές έχουν γίνει πολυσυλλεκτικές από πλευράς συντελεστών.
Ναι, βλέπεις και ηθοποιούς, και stand-up comedians…
Αυτό ξεκίνησε πολύ παλιά, όταν γίνονταν αυτές οι εκπομπές σε στυλ καφενείου, που ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του. Του τύπου «Για μπάλα μιλάμε… Και να μην ξέρεις να μιλάς σωστά και να μην ξέρεις πολλές πληροφορίες, δεν χάθηκε ο κόσμος». Οπότε, μέσα σε αυτό το χωνευτήρι, μπαίνει όποιος θέλει και κάνει ό,τι θέλει. Υπάρχουν κάποιοι που το κάνουν ωραία, υπάρχουν και άλλοι που, όταν τους βλέπεις, σου προκαλούν μια αμηχανία. Αλλά και αυτό, όπως και η δική μας δουλειά, θα κριθεί εκ του αποτελέσματος.
Και οι δημοσιογράφοι παρουσιάζουν, αλλά η παρουσίαση είναι κάτι διαφορετικό από τη δημοσιογραφία. Υπάρχουν κάποιοι που είναι πολύ καλοί δημοσιογράφοι, αλλά δεν κάνουν καλά τον παρουσιαστή. Είναι σχετικό…
Εγώ δεν είμαι αρνητικός με αυτό. Το συζητάμε πολλές φορές και για τη δική μας δουλειά – «Πήγε στην Επίδαυρο και έπαιξε ο τάδε». Πήγε, τι να κάνουμε τώρα… Το γέμισε το θέατρο; Χειροκρότησε ο κόσμος; Σηκώθηκε κι έφυγε στο διάλειμμα; Θα λάβουμε κι αυτό υπ’ όψιν μας.
Πρέπει να πω ότι, στο θέμα των αθλητικών δηλώσεων, σε βρίσκω πολύ μετρημένο και σοβαρό σε αυτά που λες.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Κοίταξε, τρέμει το φυλλοκάρδι μου μην πω καμιά μπαρούφα, μη δεν μιλήσω σωστά, ή μη δημιουργηθεί χρονικό χάσμα, γιατί μέχρι να σκεφτώ τι θα πω, μπορεί να περάσει πολύτιμος τηλεοπτικός χρόνος.
Μια έντονη ανάμνηση που έχω είναι από τον επαναληπτικό της ΑΕΚ με τη Ράγιο Βαγιεκάνο, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είχα κατέβει κάτω στον αγωνιστικό χώρο με το μικρόφωνο με τον Αλέξανδρο Ξενικάκη, και είχα στο μυαλό μου μην πω κάτι που δεν ισχύει, μην μπερδέψω τα λόγια μου… Και έβλεπα δίπλα ανθρώπους επαγγελματίες που μεταδίδουν παιχνίδια – ε, εκεί λες «πώς να συγκριθώ εγώ μαζί τους;».
Βέβαια, η διαφορά είναι ότι μπαίνεις με την ιδιότητα του καλεσμένου. Δεν περιμένει κάποιος ότι θα αναλύσει τώρα ο Μελέτης το σύστημα 4-3-3! Απλώς προσπαθώ να είμαι safe. Θα πετάξω και την πλάκα μου, θα πω και κάτι extra (στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ας πούμε, είχα να πω πράγματα γιατί είχα ταξιδέψει και στην Ισπανία στον πρώτο αγώνα…).
Έχω εκπαιδευτεί να δοκιµάζοµαι και να βάζω τρικλοποδιές στον εαυτό µου. Μόνο έτσι προχωράς µπροστά στο θέατρο.
Ας μιλήσουμε, όμως, και για τα θεατρικά: «Βυσσινόκηπος» φέτος, στο Θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη». Πες μου λίγα λόγια γι’ αυτό.
Όταν ακούς «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ, το μυαλό σου συνήθως πηγαίνει σε κάτι κουλτουριάρικο και βαρύ. Η παράσταση δεν έχει καμία σχέση με αυτό.
Κατ’ αρχάς, ο Τσέχωφ χαρακτηρίζει τα έργα του κωμωδίες για συγκεκριμένους λόγους. Αν το καλοσκεφτείς, σε όλα αυτά τα ολοκληρωμένα έργα, εκεί που υπάρχει το δραματικό, γίνεται κάτι και αμέσως αποκτά μια κωμική διάσταση.
Μα έτσι δεν είναι και η ζωή, τελικά…;
Ακριβώς επειδή έτσι είναι η ζωή, είναι και μεγάλα αυτά τα έργα!
Αυτό, λοιπόν, είναι ένα έργο, το οποίο έχει άμεση σχέση με το σήμερα. Στην ουσία, βλέπουμε μία οικογένεια αριστοκρατών, οι οποίοι δεν μπορούν να διαχειριστούν το ότι έχουν ξεπέσει, και χάνουν το χρήμα από την τσέπη τους χωρίς να το πάρουν μυρωδιά. Έρχεται ένας πρώην δουλοπάροικός τους και τους αγοράζει, γιατί είναι ικανός, γιατί δουλεύει πολύ και γιατί τον υποτιμούν – και όταν υποτιμάς κάποιον, του βγαίνει αντίδραση και έρχεται να τα αρπάξει όλα.
Είναι ένα πολύ σύγχρονο έργο που διαδραματίζεται στη Ρωσία, αλλά άνετα θα διαδραματιζόταν και στη γειτονιά παραδίπλα.
Πίσω από την παράσταση βρίσκεται ένα group ανθρώπων, με προεξέχουσα την Κάτια Δανδουλάκη που, πέρα από την αξία της ως ηθοποιού μέσα από τα 50 και βάλε χρόνια της στο θέατρο, έχουμε καταλάβει πια και τη μεγάλη αξία της ως προσωπικότητας. Το να δουλεύεις, λοιπόν, δίπλα σε μια τέτοια γυναίκα, είναι ανεκτίμητο. Μπορεί να κουράζομαι με τις ώρες της δουλειάς, αλλά η καθημερινότητά μου στη δουλειά κυλάει πολύ ευχάριστα – είναι βοηθητική, είναι φιλόξενη, υπάρχει αγάπη μεταξύ των συντελεστών, υπάρχει ευγένεια και σεβασμός… Επιπλέον, μπαίνεις σε ένα θέατρο που το γυναικείο χέρι κάνει μπαμ, από την είσοδο, μέχρι το καμαρίνι.
Η Σοφία Σπυράτου, πάλι, που σκηνοθετεί, είναι μία σπουδαία σκηνοθέτις και χορογράφος, η οποία έχει πολλές γνώσεις για το αντικείμενο, έχει μελετήσει για το έργο και μας δίνει φοβερές οδηγίες.
Ο θίασος αποτελείται από 12 ηθοποιούς που είναι ένας και ένας – και δεν το λέω επειδή πρέπει να το πω. Κάνουμε εντατικές πρόβες, κάθε μέρα, πολλές ώρες…
Και ξεκινάτε τέλος Οκτωβρίου;
Στις 30 Οκτωβρίου υπολογίζουμε να ξεκινήσουμε, ημέρα Παρασκευή.
Θεωρώ ότι όσοι έρθουν, θα δουν μια πολύ τίμια δουλειά, και θα ευχαριστηθούν θέατρο από όλες τις απόψεις. Δεν θα είναι αυτό το «πάμε να δούμε έναν πρωταγωνιστή», αλλά «πάμε να δούμε θέατρο», το οποίο αποτελεί μια ωραία βραδινή έξοδο.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, πέρα από το σκηνικό αντικείμενο που είναι η παράσταση, είναι μια ολόκληρη εμπειρία το να πάει ο άλλος με την οικογένειά του, να αγοράσει τρία, τέσσερα εισιτήρια. Είναι δύσκολες πια οι εποχές…
Νομίζω ότι, αν κάπου αξίζει να ξοδέψεις λεφτά για την ψυχαγωγία σου, το θέατρο είναι μια καλή επιλογή. Ωραία και τα μπουζούκια, ωραία και τα μπαράκια, αλλά το θέατρο έχει μια άλλη χάρη… Ο συγχωρεμένος ο Βουτσάς έλεγε ότι το θέατρο σε εκπαιδεύει. Και στούρνος να είσαι, άμα βλέπεις θέατρο, θα μορφωθείς με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο.
Τον «Βυσσινόκηπο» νομίζω ότι γενικώς τον αγαπάει το ελληνικό κοινό. Το ότι πρόκειται για ένα πολυπαιγμένο έργο σάς έχει απασχολήσει καθόλου;
Υπάρχουν 3-4 έργα του Τσέχωφ που παίζονται συχνά – «Ο Γλάρος», «Οι τρεις αδερφές», «Ο Βυσσινόκηπος»…
Σαφώς, άμα ξέρεις ότι τον ρόλο σου τον έχουν παίξει σπουδαίοι ηθοποιοί, σε πιάνει ένα άγχος. Από την άλλη, όμως, λες «Tώρα τον παίζω εγώ, και θα προσπαθήσω να φωτίσω αυτά τα σημεία, να βάλω αυτά τα δικά μου χαρακτηριστικά». Σίγουρα σε κάποιους θα αρέσω, σε κάποιους δεν θα αρέσω – δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις όλους. Αλλά δεν είναι αυτό και το ζητούμενο.
Το βλέπω και στο «Σόι», στα social. Πάντα υπάρχουν και κάποιοι που θα κάνουν αρνητικά σχόλια. Εγώ τα αντιμετωπίζω όλα με πολύ χιούμορ, καμιά φορά απαντάω κιόλας.
Μπαίνεις, αλήθεια, σ’ αυτή τη διαδικασία;
Είχε γράψει μια κυρία σε ένα TikTok που είχα κάνει «Επιτέλους, φτάνει με αυτόν τον ατάλαντο, ας πάει σπίτι του». Έγραψα κι εγώ από κάτω: «Κυρία μου, θέλω πάρα πολύ να πάω σπίτι μου να ξεκουραστώ, αλλά δεν με αφήνει η γυναίκα μου. Με διώχνει να πάω στη δουλειά. Θέλετε να σας δώσω το τηλέφωνό της να συνεννοηθείτε;». (γέλια)