Θεόδουλος Παπαβασιλείου
Πάντα µου άρεσαν οι τίτλοι αυτοί. «Δέκα µυστικά για έναν υπέροχο γάµο», «5 tips για να σας περάσει το στρες», «6+1 προτάσεις για µαγικά Χριστούγεννα», «9 σηµάδια που δείχνουν ότι δεν σε θέλει πια», «3 κόλπα για να µείνετε ψύχραιµοι» και άλλα πολλά.
Γι’ αυτό είπα να γράψω κι εγώ αυτό το κείµενο µε τα 5 σηµάδια που δείχνουν ότι κακογερνάω, κακογερνάς, κακογερνάµε, για να µου αρέσω κι εγώ λίγο.
Το πρώτο σηµάδι είναι πως παλιά έκανες κλικ και διάβαζες τα κείµενα αυτά, κάποιες φορές από περιέργεια, κάποιες από ενδιαφέρον, άλλες για να περάσει η ώρα. Τώρα, το µόνο που θέλεις είναι να απαντήσεις στους παραπάνω τίτλους και, µάλιστα φωναχτά και µε τσαµπουκά: «Μην παντρευτείς», «Δεν περνάει το στρες µε tips, ρε παπάντζα», «Εσύ θα µου τα πληρώσεις; Ζώο, ε ζώο!», «Άµα πρέπει να µαζέψεις 9 σηµάδια για να την κάνεις, άστο κουκλίτσα µου», «Μου ανέβηκε το αίµα στο κεφάλι και µόνο που διάβασα τον τίτλο» και κλείνεις µε ένα «άι στα τσακίδια όλοι σας, που µου γίνατε και ειδικοί».
Το δεύτερο σηµάδι είναι πως παλιά χάζευες το timeline στο facebook, σκρόλαρες, χαµογελούσες, έβλεπες κανά τσιτάτο και το προσπερνούσες, διάβαζες και δεν διάβαζες τι έγραφαν οι άλλοι, χάζευες φωτογραφίες. Τώρα είσαι έτοιµος να παίξεις µπουνιές µε όλους. Σε εκνευρίζουν τα τσιτάτα, αυτοί που έχουµε άποψη για όλα, αυτοί που περνάνε καλά, αυτοί που δεν περνάνε καλά, οι βλάκες, οι έξυπνοι, ΟΛΟΙ! Αλλά, από την άλλη, πώς να κρατηθούµε, πσυχούλα µου; Άνθρωποι είµαστε κι εµείς, λυγάµε! Πόσους ειδικούς για τον θάνατο του Μαζωνάκη, την ακρίβεια, την κλιµατική κρίση, τη Βίσση, τα αδέσποτα, τα τηλεοπτικά, τα ταξιδιωτικά και όλα τα υπαρξιακά να αντέξουµε; Η αλήθεια είναι ότι, ως χώρα, παράγουµε περισσότερες αυθεντίες από αυτές που µπορούµε να καταναλώσουµε καθηµερινά. Να τα λέµε κι αυτά.
Το τρίτο σηµάδι έχει να κάνει µε τη δυσκολία µας να γελάσουµε. Παλιά ήµασταν χάχες. Γελούσαµε και µε τα µη αστεία και τώρα µε το ζόρι χαµογελάµε. Και όχι µόνο αυτό. Τσιτώνουµε και µε την αρλούµπα που θα ακούσουµε. Κοιτιόµαστε σαν χαµένοι, αναρωτιόµαστε «τι λέει το ζαβό;», «πολύ λίγα πληρώνοµαι για να τα ακούω όλα αυτά», «πόσα να αντέξουν τα αυτάκια µου πια;» και άλλα τέτοια.
Το τέταρτο σηµάδι είναι η βαρεµάρα. Σπίτι, κουβερτούλα, σειρές. Τι είναι αυτά τα «πάµε για ποτό», «πάµε για φαγητό», «πάµε µια βόλτα στο φεγγάρι»; Πού να τρέχουµε, καλέ; Φεγγάρι έχουµε και σπίτι. Ό,τι είναι τώρα. Μας φαίνονται όλα υπερβολικά, περιττά, κουραστικά, βαρετά και τροµάζουµε µη χτυπήσει το τηλέφωνο, και είναι κάποιος που θέλει να κάνουµε πράγµατα. Δεν θέλουµε να γίνονται πράγµατα πλέον. Δεν είµαστε η Βάνα Μπάρµπα. Αφήκετέ µας στην ησυχία µας. Και µην παίρνετε τηλέφωνο µετά τις 8 το βράδυ. Ετοιµαζόµαστε για ύπνο. Έλεος κάπου.
Το τελευταίο σηµάδι είναι το γεγονός ότι διαβάζεις αυτό το κείµενο. Αλλιώς, πσυχούλα µου, θα έµπαινες στη διαδικασία του κλικ αν δεν είχες κι εσύ τις υποψίες, τις ανησυχίες και τα θεµατάκια σου; Ε;
Μεταξύ µας τώρα. Έλα, πες καµιά καλή σειρά να δούµε απόψε…