Ο Μέσι.

Κάθε πρωί το ίδιο μοτίβο: χτυπάει το κουδούνι στο γραφείο, 9 στις 10 φορές ανοίγω εγώ, πιάνω την κουβέντα με όποιον έρχεται να μας φέρει τους καφέδες, εκείνος φεύγει, και οι υπόλοιποι με δουλεύουν ότι φλερτάρω με τους ντελιβεράδες. Είναι 4-5 σταθεροί τύποι που έρχονται εναλλάξ, Έλληνες και μη, με μέσο όρο ηλικίας 60+, με τα ελληνικά ορισμένων από μέτρια έως ακαταλαβίστικα. Εγώ, όμως, συνεννοούμαι.

Μερικές μέρες πριν, ένας από τους γηραιότερους (πιθανότατα ο γηραιότερος όλων), ενώ έφευγε, κοντοστάθηκε: «Είσαι πάντα τόσο ευγενική και χαμογελαστή. Σε ευχαριστώ». «Γιατί; Οι άλλοι δεν σας φέρονται καλά;». «Οι πιο πολλοί ούτε που μας κοιτάνε», μου είπε με παράπονο. «Πάρε ένα νεράκι παραπάνω, δώρο από μένα», ψιθύρισε χαμογελώντας και έκλεισε πίσω του την πόρτα.

Πόσο ακριβό δώρο εκείνο το νερό των 50 λεπτών…

Τι μπορεί να οδηγεί, άραγε, έναν άνθρωπο σε τέτοια ηλικία, εμφανώς ταλαιπωρημένο, να κάνει μια τέτοια δουλειά, όλη μέρα πέρα-δώθε στους δρόμους, για να παραδίδει καφέδες, φοκάτσιες και σουβλάκια; Άτιμο πράγμα η ανάγκη.

Κι όμως, το θέμα εδώ δεν είναι (μόνο) ο σεβασμός απέναντι σε έναν άνθρωπο ηλικιωμένο. Διότι τον ίδιο σεβασμό αξίζει και ο νεότερος συνάδελφός του.

Καμία επαγγελματική ιδιότητα δεν προσθέτει αξία στην ίδια την ανθρώπινη υπόσταση· ούτε, όμως, και της αφαιρεί. Δεν είμαστε ούτε η θέση μας, ούτε ο μισθός μας, ούτε η όποια κοινωνική βιτρίνα χτίζουμε μέσα στα χρόνια. Είμαστε πολλά περισσότερα, τα σημαντικότερα των οποίων δεν είναι καν φανερά στο μάτι.

Υπάρχει, βέβαια, και η γνωστή δικαιολογία: «Δεν είμαι απότομος συνήθως, απλά τώρα περνάω μια δύσκολη περίοδο». Ναι, φίλε/η μου, μόνο εσύ περνάς δύσκολα. Μόνο εσύ.

Κι αυτό το «περνάω δύσκολα», πάλι, είναι τόσο σχετικό… Μπορεί ένας να είναι βαρύς κι ασήκωτος, επειδή του έπεσαν πολλά τα έξοδα του μήνα, κι ένας άλλος να είναι πάντα χαμογελαστός και ευγενής, ενώ έχει έναν δικό του άνθρωπο σοβαρά άρρωστο ή ταλαιπωρείται ο ίδιος από ένα πρόβλημα υγείας.

Ο καθένας κουβαλάει τα δικά του προβλήματα, μικρά ή μεγάλα. Ο καθένας παλεύει με τις δικές του αγωνίες, τις δικές του στεναχώριες. Και ο καθένας τις διαχειρίζεται διαφορετικά – σεβαστό. Αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για την κακή συμπεριφορά. Ποτέ δεν ξέρεις τι περνάει ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου, τι μπορεί να τον περιμένει όταν σχολάσει. Γι’ αυτό ούτε εκείνος αξίζει να εισπράττει την απότομη συμπεριφορά σου, ούτε όμως κι εσύ τη δική του.

Έπειτα, είναι και το άλλο: Ζούμε σε μια εποχή διαρκούς συνδεσιμότητας. Μέσα από οθόνες μοιραζόμαστε σκέψεις και συναισθήματα με μερικές εκατοντάδες, άγνωστους ουσιαστικά, «φίλους». Κι ενώ δείχνουμε τόση προθυμία να συνδεθούμε (ατυχής εδώ η λέξη στη μεταφορική της έννοια) με την ψηφιακή μας παρέα, γινόμαστε όλο και πιο απρόθυμοι να «δούμε» αυτόν που έχουμε απέναντί μας σε μια πραγματική συνθήκη· αποσυνδεόμαστε σταδιακά από εκείνον που μας εξυπηρετεί, εκείνον που περιμένει μαζί μας στην ουρά, εκείνον που φέρνει τον καφέ που τόσο χρειαζόμαστε για να «πάρουμε μπρος».

Η ζωή είναι άθλημα ομαδικό. Ανέκαθεν ήταν. Οι άνθρωποι γύρω δεν είναι κομπάρσοι στον μικρόκοσμό μας. Είναι συμπαίκτες. Γι’ αυτό και σε κάθε ομάδα υπάρχουν διαφορετικές θέσεις, με διαφορετικό prestige ομολογουμένως, αλλά όλες αναγκαίες. Αν πιστεύεις ότι είσαι ο σταρ επιθετικός και «δεν βλέπεις κανέναν» (#διπλής), απλά θυμήσου: χωρίς κάποιον να σου κάνει πάσα, θα μείνεις μόνος, χωρίς καμία «χρησιμότητα», να κοιτάς ένα άδειο τέρμα. Δεν πα’ να είσαι κι ο Μέσι.