Γιατρέ μου είμαι καλά; | Απόψεις - planbemag.gr
Plan Be Mag
Απόψεις

Γιατρέ μου, είμαι καλά;

Είμαι πηγμένος στην κίνηση. Βρίζω, κορνάρω, μουτζώνω, κοιτάω το ρολόι, αλλάζω σταθμό, πέφτω σε τραγούδι που γουστάρω, αρχίζω να τραγουδάω και να κουνάω κεφάλι. Τύφλα να ‘χει ο Ρουβάς.

Θεόδουλος ΠαπαβασιλείουΘεόδουλος Παπαβασιλείου

Είμαι πηγμένος στην κίνηση. Βρίζω, κορνάρω, μουτζώνω, κοιτάω το ρολόι, αλλάζω σταθμό, πέφτω σε τραγούδι που γουστάρω, αρχίζω να τραγουδάω και να κουνάω κεφάλι. Τύφλα να ‘χει ο Ρουβάς.

Μερικά δευτερόλεπτα μετά, πάει το κούνημα, πάει το κέφι, το μπρίο και το νάζι, ξανά κόρνα, ξανά το ρολόι, θα αργήσω είναι βέβαιο. Το GPS μου’ δειχνε ότι σε 34 λεπτά θα είμαι στον προορισμό μου και εδώ και 20 είμαι κολλημένος στο ίδιο σημείο. Γάμος την τεχνολογία μου, γάμος. Όχι, δεν είναι οτοκορρέκτ, όχι δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Μας διαβάζουν και παιδιά.

Θα αργήσω. Να πάρω τηλ. να ενημερώσω ή να περιμένω λίγο μήπως ξεμπλοκάρει το θέμα σε λιγάκι και σε 34 λεπτά είμαι εκεί; Άντε 35, το πολύ. Ο Easy παίζει χριστουγεννιάτικα. Καλά έχουν τρελαθεί τελείως; Χριστουγεννιάτικα από τώρα; Γιατί όχι, όμως; Αφού γουστάρουμε Χριστούγεννα και ας βρίζουμε τους άλλους που στόλισαν ήδη. Κατά βάθος θα θέλαμε κι εμείς να είχαμε στολίσει, αλλά δεν έχουμε χρόνο, δεν έχουμε διάθεση, δεν μας παρατάς κι εσύ ρε Μαράια με το “all I want for Christmas is you”. Ήρεμα το λέω.

Φτάνω εγώ στην ώρα μου, κύριος, φτάνει κι ένα μήνυμα “θα αργήσω, έχει κίνηση”. Σε μένα το λες; Που ‘βριζα και φώναζα είναι κρίμα κι άδικο τόση ώρα στους δρόμους, φύσαγα και ξεφύσαγα από το άγχος ότι θα αργήσω; Ντάξει θα περιμένω, δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Χαζεύω λίγο τα διπλανά τραπέζια. Παρέες που δεν είναι παρέες, πρόσωπα άχρωμα που δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι χαρούμενα, θυμωμένα, λυπημένα, νυσταγμένα ή κάτι άλλο σε μένα τελοσπάντων. Και πολύ κινητό. Πάρα πολύ κινητό. Σκρόλινγκ κι άγιος ο θεός. Αμήν.

Κοιτάω κι εγώ το κινητό. Να δω τα mails που έχασα ερχόμενος, να απαντήσω σε κάποια, να βρίσω για κάποια άλλα, να στείλω reminders, να βάλω reminders, να κάνω accept σε προσκλήσεις, να πάρω κι ένα τηλ στο γραφείο να δω αν προέκυψε κάτι επείγον όσο έλειπα. Ίσως να ‘σκασε κάτι σημαντικό με φαξ ξερωγώ. Μη γελάς. Σε βλέπω. Τα ίδια χάλια κι εσύ…

Έρχεται το ραντεβού, φεύγει το ραντεβού, πάλι στον δρόμο, κόρνα, μούντζα και φιλότιμο. Κάπου σε ένα φανάρι χάζευα στο κινητό μπας κι ήρθε κανα mail καινούριο, φρέσκο και ζεστό, δεν πήρα χαμπάρι ότι έγινε πράσινο, κόρναραν κι έβριζαν οι πίσω. Τίμιο. Τα πάντα είναι δανεικά σ’ αυτή τη ζωή.

Παρατηρώ και κάποια εποχιακά μαγαζιά που είναι ήδη τίγκα στο λαμπιόνι, για να μας βάλουν στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Αλλά το δικό μας πνεύμα αρνείται, έχει υποχρεώσεις, meetings, σκοτούρες, λογαριασμούς, εκκρεμότητες, reminders, αφήστε μας ήσυχους πια με τα δέντρα και τα στολίδια σας. Ήρεμα το λέω.

Ωραία θα ‘ταν να ήμασταν σε ένα χιονισμένο τοπίο δίπλα στο τζάκι, να ψήνουμε, να πίνουμε, να γελάμε, να τραγουδάμε και να είναι όλα στολισμένα και γιορτινά. Έτσι ναι. Το δέχομαι. Στη Βουλιαγμένης δεν μου βγαίνει το συναίσθημα, όση αστερόσκονη κι αν ρίξεις.

Φτάνω γραφείο. Τσεκάρω mail γιατί μπορεί να έγινε της τρελής κι εγώ να μην πήρα χαμπάρι οδηγώντας στη λαπωνικής ομορφιάς Βουλιαγμένης. Όλα καλά. Λίγα reminders ακόμη, δυο τρεις εκκρεμότητες να κλείσουν και τέλος για σήμερα.

Στο αυτοκίνητο ξανά, λίγο από τα κλασικά μέχρι να φτάσω σπίτι. Και στο βάθος το “Last Christmas”. Βρε δεν μας παρατάτε όλοι πια; Έλεος κάπου. Τραγουδάω, κουνάω κεφάλι. Τύφλα να ‘χουν οι Wham!