Είμαι ένα ακόμη αυτοκίνητο στον δρόµο τους | Απόψεις
Plan Be Mag
Απόψεις

Είµαι ένα ακόµη αυτοκίνητο στον δρόµο τους

Εδώ και πολλά πολλά χρόνια, όποτε είµαι πηγµένος στην κίνηση, όταν δεν βρίζω, δεν κορνάρω, δεν τα βάζω µε την άτιµη την κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα τάρταρα, σκέφτοµαι. Κάτι τύπου “οδηγώ και σε σκέφτοµαι κι είναι αυτό επικίνδυνο”, αλλά σε άλλο λέβελ. Δεν είναι επικίνδυνο, είναι πολλές φορές λυτρωτικό.

Θεόδουλος ΠαπαβασιλείουΘεόδουλος Παπαβασιλείου

Εδώ και πολλά πολλά χρόνια, όποτε είµαι πηγµένος στην κίνηση, όταν δεν βρίζω, δεν κορνάρω, δεν τα βάζω µε την άτιµη την κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα τάρταρα, σκέφτοµαι. Κάτι τύπου “οδηγώ και σε σκέφτοµαι κι είναι αυτό επικίνδυνο”, αλλά σε άλλο λέβελ. Δεν είναι επικίνδυνο, είναι πολλές φορές λυτρωτικό.

Χαζεύω τους οδηγούς στα δεκάδες αυτοκίνητα γύρω µου, άλλοι ήρεµοι, άλλοι αγχωµένοι και έξαλλοι όπως εγώ, κάποιοι τρώνε, κάποιοι καπνίζουν, άλλοι µιλάνε χαλαρά ή έντονα µε τους συνοδηγούς τους, κάποιοι µιλάνε στο τηλέφωνο ή σιγοτραγουδούν το σουξεδάκι που ακούνε στο ραδιόφωνο. Κι εδώ έρχεται το επόµενο λέβελ: Δεν χαζεύω απλά, σκέφτοµαι παράλληλα. Πού πάνε αυτοί; Τι ιστορίες κουβαλάνε; Πόσο χαρούµενοι, γεµάτοι ή άδειοι νιώθουν µε τη ζωή και τις επιλογές τους; Τι θα φάω πάλι το µεσηµέρι; Άσχετο το τελευταίο, αλλά το φαΐ πάντα µπαίνει σφήνα, ακόµη και στις πιο φιλοσοφηµένες µου στιγµές.

Τόσες πολλές και διαφορετικές ιστορίες στην ίδια ευθεία, στο ίδιο φανάρι, την ίδια µέρα και ώρα. Κι εγώ; Γιατί θεωρώ ότι είµαι τόσο ξεχωριστός; Γιατί η δική µου ιστορία, τα δικά µου προβλήµατα, οι δικές µου επιλογές είναι πιο σηµαντικές από τις επιλογές όλων αυτών που µε “περικυκλώνουν” στην Κηφισίας; Για όλους αυτούς, είµαι κι εγώ ένα ακόµη αυτοκίνητο στον δρόµο τους. Μία χαρούµενη, λυπηµένη, επιτυχηµένη, αποτυχηµένη, άχρωµη, πολύχρωµη, αδιάφορη, ιδιαίτερη ιστορία που, το πιο πιθανόν, να µη µάθουν ποτέ.

Παρόµοιες σκέψεις κάνω παρατηρώντας και τις πολυκατοικίες. Πάντα στον δρόµο. Γιατί όλα είναι δρόµος, επιλογή πορείας, φανάρια που σταµατάµε ή προσπερνάµε, παρακάµψεις, σοκάκια, φωτεινές λεωφόροι, σκοτεινά στενά, ανηφόρες, κατηφόρες, αδιέξοδα, µοναχικές ή πολύβουες διαδροµές. Αφήνω τα ποιητικά και επανέρχοµαι στο θέµα: τις πολυκατοικίες.

Πάλι το ίδιο κόνσεπτ. Τόσα πολλά σπίτια, διαµερίσµατα, πόσες ιστορίες κρύβουν, άραγε, µέσα τους; Αγωνίες, απώλειες, ζεστασιά, αγάπη, βία, µοναξιά, παρέες, παιδικά ή ενήλικα χαµόγελα, γέλια, φωνές, σιωπή, νεύρα, αναµονές, στρες, καταπίεση, µυστικά ρουτίνες… Εκατοµµύρια διαφορετικές καθηµερινότητες, αµέτρητα όνειρα, άλλα τόσα φανερά ή κρυφά συναισθήµατα. Κι εγώ; Γιατί θεωρώ ότι όλο το σύµπαν περιστρέφεται γύρω από τη δική µου ζωή, από το δικό µου “διαµέρισµα”; Γιατί οι δικές µου επιλογές είναι ΟΚ, µε τα καλά τους και τα κακά τους, και κάποιων άλλων όχι; Ποιος µπορεί να κρίνει τις επιλογές κάποιου τρίτου; Και ποιος µπορεί, τελικά, να αναιρέσει το δικαίωµα της επιλογής;

Μέσα σε τέσσερις τοίχους ή τέσσερις πόρτες υπάρχουν “προστατευµένες” εκατοµµύρια ιστορίες. Που, κάποια στιγµή, βγαίνουν και ενώνονται, “συγκρούονται”, συνεργάζονται, προσπερνούν άλλες και, κάπως έτσι, φτιάχνεται η κοινωνία µας, η κουλτούρα µας, οι ζωές µας. Και αν έχουν λίγο ενδιαφέρον όλα τα παραπάνω, είναι ακριβώς επειδή υπάρχει µια ποικιλοµορφία, µια διαφορετικότητα που δίνει το χρώµα και κίνηση στις ιστορίες µας.

Αν όλοι ήµασταν ίδιοι, µε την ίδια σκέψη, τα ίδια ρούχα, τις ίδιες προτιµήσεις, τα ίδια “θέλω”, τις ίδιες συµπεριφορές και αντιδράσεις, τότε δεν θα µιλούσαµε για κοινωνία, αλλά για κάτι άλλο. Δεν θα υπήρχαν παρέες, αλλά µία οµοιόµορφη αγέλη. Δεν θα υπήρχε ιστορία, ούτε προσωπικότητες που κάποια στιγµή έκαναν τη διαφορά, αλλά µια λούπα που θα έπαιζε ξανά και ξανά το ίδιο σενάριο.

Αν ήµασταν όλοι ίδιοι, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο. Είµαστε διαφορετικοί, γι’ αυτό κάνουµε τη διαφορά. Αν το κατανοήσουµε αυτό, αν το αποδεχτούµε και το αγκαλιάσουµε όλοι, τότε όλα θα γίνουν πιο απλά και ενδιαφέροντα. Κι ας είµαστε απλά ένα ακόµη αυτοκίνητο στον δρόµο των “άλλων”…