Καλοκαίρι αλλιώς…

Η νέα κανονικότητα είναι λίγο περίεργη. Επανήλθε η κίνηση στους δρόμους, αλλά όχι ακριβώς. Κάποιες επιχειρήσεις έχουν ανοίξει, άλλες όχι ακόμη, και κάποιες ίσως δεν ανοίξουν ποτέ. Η χαλάρωση των μέτρων συνεχίζεται, αλλά ο κόσμος “τσιτώνει” όλο και πιο πολύ. Θα πάμε διακοπές; Θα έχω δουλειά αύριο; Μήπως ήταν καλύτερα κλεισμένοι στο σπίτι;

Βλέπεις σαγιονάρες, πετσέτες θαλάσσης και λες «επιτέλους καλοκαίρι!», και μετά η εικόνα μιας κυρίας που κυκλοφορεί με την μάσκα στο δρόμο σε κάνει να αναρωτηθείς: επιτέλους τι;

Άνοιξαν τα εστιατόρια και θες να πας με φίλους, να τσιμπήσετε κάτι, να πιείτε καμιά μπίρα, να χαζολογήσετε, όπως παλιά. Και κάπου εκεί, σκάνε δέκα σερβιτόροι με τις μάσκες, λες και δέχεσαι επίθεση από γκουρμεδιάρηδες νίντζα και διαπιστώνεις πως «ντάξει, δεν είναι ακριβώς όπως παλιά».

Βλέπεις επιτέλους φίλους μετά από καιρό, χαίρεσαι, ξεχνάς τα social distancing και το σαβουάρ βιβρ του κορονοϊού, τους σκας δυο φιλιά, μια σφιχτή αγκαλιά, λούζεσαι μετά με το αντισηπτικό, κι όλα καλά, τίμια και παστρικά.

Μετά το βλέπεις λίγο αλλιώς. Στις οργανωμένες παραλίες, τα πράγματα είναι πιο ανθρώπινα. Μαυρίζεις πλέον από τον ήλιο, κι όχι επειδή χτυπάς πάνω στην ξαπλώστρα τού δίπλα κάθε φορά που προσπαθείς να πας για μια βουτιά. Η απόσταση των τραπεζιών στα μαγαζιά εστίασης σού δίνει τη δυνατότητα να τρως, χωρίς να μετράει τις μπουκιές σου η παρέα από το διπλανό τραπέζι. Οι κανόνες υγιεινής σε κάνουν να νιώθεις καταπιεσμένα ασφαλής.

Το καλοκαίρι ξεκίνησε αλλιώς. Και θα τελειώσει αλλιώς. Λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του Τσιόδρα, λίγο το «έρχεται δεν έρχεται δεύτερο κύμα πανδημίας», ε, δεν θέλει και πολύ να τη δεις κι εσύ αλλιώς. Το ’χαμε πει ξανά. Ο εγκλεισμός και όλα αυτά που περάσαμε τους τελευταίους μήνες θα μας αφήσουν “κουσούρια”. Αλλά όλα θα βρουν τον δρόμο τους. Κάποια στιγμή, η νέα κανονικότητα δεν θα ’ναι και τόσο νέα πια, και όσα μας ξενίζουν ή ξινίζουν τώρα, κάποια στιγμή θα μοιάζουν και αυτά ρουτίνα.

Αν το πας και πιο αλλιώς το θέμα και επικεντρωθείς στα όσα έμειναν ίδια από την προηγούμενη κανονικότητα, αυτή την καλή, τη σωστή, την πρόστυχη, τότε όλα καλά. Τι έμεινε ίδιο; Η καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα που ανταλλάζουν οι οδηγοί στους δρόμους στην περιφραστική τους μορφή, ήτοι (σικ) «πού πας ρε μαλάκα; Πάρ’ τα, μην στα χρωστάω!». Η γνωστή κυριούλα (πσυχούλα μου!) που θέλει να χωθεί ντε και καλά μπροστά σου στην ουρά της τράπεζας, του σουπερμάρκετ, όπου υπάρχει ουρά γενικά. Η facebook friend που θα ανεβάσει 4.596 φωτογραφίες με μαγιό και ο πέφτουλας του διπλανού προφίλ, που θα γράψει στις 4.596 φωτός της προηγούμενης φιλενάδας «eicai asteri!!!!1!».

Αλλά και τα λιγότερο πεζά. Οι άνθρωποί μας, οι φίλοι μας, ο ήλιος μας. Το αλλιώτικο καλοκαίρι μας…

Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr



Abbvie
GSK
BMS