Μια κανονική κανονικότητα | Απόψεις - planbemag.gr
Plan Be Mag
Απόψεις

Μια κανονική κανονικότητα

-Τι έχεις; -Τίποτα. Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το “χαίρω πολύ” των ημερών μας. Πρόσωπα μουντά, τσιτωμένα, χαμένα, θυμωμένα, που σκάνε ένα χαμόγελο πού και πού για να μην ξεχνιόμαστε, και ένα κλείσιμο στον εαυτό μας που σε καλό δεν θα μας βγει.

Θεόδουλος ΠαπαβασιλείουΘεόδουλος Παπαβασιλείου

-Τι έχεις; -Τίποτα. Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το “χαίρω πολύ” των ημερών μας. Πρόσωπα μουντά, τσιτωμένα, χαμένα, θυμωμένα, που σκάνε ένα χαμόγελο πού και πού για να μην ξεχνιόμαστε, και ένα κλείσιμο στον εαυτό μας που σε καλό δεν θα μας βγει.

Θυμάστε τότε, με την καραντίνα, που ήμασταν στα όριά μας και περιμέναμε πώς και πώς να περάσει το “οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι κρίσιμες”, για να έρθουμε πιο κοντά στην επιστροφή της κανονικότητας;

Και με την επιστροφή αυτή εννοούσαμε, κυρίως, να βγούμε έξω, να επιστρέψουμε στις δουλειές μας, να δούμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να αγκαλιαστούμε, να μη φοβόμαστε. Αυτό είχαμε στο μυαλό μας ως κανονικότητα. Την απλή και ταπεινή, ενίοτε και πολύ απλή και ταπεινή έως και μίζερη κοινωνική μας ζωή, με την ευρύτερη έννοια.

Και τώρα; Με το που επιστρέψαμε, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, ακρίβεια, πόλεμοι, ζόρια και μαυρίλα παντού. Μετά “σκάνε” οι εκλογές παντός τύπου, τα φαγώματα από τη μια, η απαξίωση των πολιτών από την άλλη, ακραία σκηνικά με νταήδες υποψηφίους και παλιάς κοπής βαρβατίλα και μαγκιά, και πάει λέγοντας.

Και τώρα; Τώρα το σλόγκαν που τείνει να καθιερωθεί και να πάει πακέτο με τον παραπάνω χαιρετισμό είναι το “Αχ, καραντίνα! Ωραία χρόνια!”. Η κανονικότητά μας μπάζει από παντού. Δεν τη γουστάρουμε. Δεν περνάμε ωραία στα παρασκήνια, και αυτό βγαίνει στον κόσμο.

Πέρα από τη μαύρη ειδησεογραφική καθημερινότητα, ούτε και το δικό μας διά ταύτα τσουλάει. Λίγο η πίεση στη δουλειά, λίγο τα οικονομικά ζόρια, λίγο η κατάθλιψη του φθινοπώρου που τείνει να γίνει “ολ σίζον”, λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του παπά, κάπου κολλήσαμε στο “λίγο”.

Και αυτό το “λίγο” μας κουράζει, μας απογοητεύει, μας ρίχνει στα τάρταρα. Αυτό το “λίγο” μας φαίνεται λίγο. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων είναι η έλλειψη ελπίδας ότι θα πάνε καλύτερα τα πράγματα. Ξεμείναμε από ελπίδα και υπομονή, μπουχτίσαμε από δεσμεύσεις για αλλαγές που δεν έρχονται ποτέ, βαρεθήκαμε να πατάμε το play σε ένα έργο που δεν μας αφορά.

Μας αφορά όμως. Κι αυτό είναι που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Σαφώς και περιμένουμε ένα κράτος που να είναι δίπλα μας, να μας δίνει ευκαιρίες εργασίας και ικανοποιητικούς μισθούς, να μας παρέχει ανθρώπινες υπηρεσίες υγείας, καλές συγκοινωνίες, ποιοτική παιδεία και, γενικά, να μας επιτρέπει να ζούμε αξιοπρεπώς.

Από την άλλη, όμως, είμαστε κι εμείς που κάτι πρέπει να κάνουμε για την κανονονικότητά μας. Δεν είμαστε πιόνια, όσο κι αν απογοητεύω με τη δήλωσή μου αυτή τους συνωμοσιολόγους, πσυχούλες είναι μωρέ κι αυτοί, και όλους αυτούς που υποστηρίζουν ότι είμαστε έρμαια της μοίρας μας.

Σαφώς και πολλά δεν εξαρτώνται από εμάς, αλλά είναι και άλλα τόσα, και ακόμη περισσότερα, που είναι στο χέρι μας. Αρκεί να το κουνήσουμε, πσυχούλες μου. Να το πάμε μέχρι την κάλπη, για παράδειγμα, να ψηφίσει τον δήμαρχο, τον δημοτικό σύμβουλο, τον πολιτικό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι θα κάνει τη διαφορά. Η αποχή δεν είναι απαξίωση της πολιτικής. Είναι, ουσιαστικά, άρνηση να αναλάβω τις ευθύνες μου, να προσπαθήσω με την επιλογή μου να αλλάξω ό,τι μπορώ.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Υπάρχουν δεκάδες τέτοια μεγάλα, μικρά, καθημερινά, που είναι στο χέρι μας να τα αλλάξουμε και να φέρουμε την κανονικότητά μας σε… κανονικά για την εποχή επίπεδα…