Λόλα, να ένα δάσος…

Θα µπορούσα να ξεκινήσω µε το κλισέ «το παρόν τεύχος έχει άρωµα γυναίκας». Αλλά θα ήταν πολύ πολύ βαρετό. Θα µπορούσα να το πάω αλλιώς και να πω ότι «το τεύχος είναι αφιερωµένο στη γυναικεία ενδυνάµωση», αλλά το θεωρώ περιττό, γιατί πιστεύω ότι οι άντρες είναι που χρειαζόµαστε ουσιαστική ενδυνάµωση, όχι οι γυναίκες.

Και χρειαζόµαστε ενδυνάµωση για να µπορέσουµε να κατανοήσουµε καλύτερα τις ισορροπίες της εποχής, να µπορέσουµε να αποβάλουµε τα στερεότυπα που κληρονοµήσαµε και χωρίς επεξεργασία διαιωνίζουµε µε τον άλφα ή βήτα τρόπο, να αποδεχτούµε ότι σε κάποια πράγµατα είµαστε καλύτεροι, σε κάποια χειρότεροι, ποτέ όµως ανώτεροι όλων εκ φύσεως.

Τα στερεότυπα υπάρχουν ακόµη και στις νεότερες γενιές. Μπορεί να τα τους βάζουµε ένα σύγχρονο περιτύλιγµα (ενδεχοµένως χρώµατος ροζ, γιατί δεν µας αρέσουν τα στερεότυπα, εποµένως τι πιο στερεοτυπικό οέο;), ωστόσο θέλει πολλή δουλειά ακόµη για να αλλάξουν τα πράγµατα και να ξεφύγουµε από τους δαίµονες του παρελθόντος µας.

Η Λαµπρίνα Μπαρµπετάκη, Πρόεδρος και διευθύνουσα σύµβουλος της εταιρείας AbbVie, λέει στη συνέντευξη που φιλοξενούµε στο τεύχος αυτό κάτι πολύ ουσιαστικό: «Δεν θα έπρεπε γύρω από το όνοµα µίας γυναίκας να υπάρχουν επεξηγήσεις, σηµειώσεις για την ιδιότητα της, θα έπρεπε το όνοµά της να αρκεί και να έχει τη βαρύτητα που της αξίζει».

Αυτό το κρατάµε, το διευρύνουµε και το ξαναλέµε για να το εµπεδώσουµε όλοι: Δεν πρέπει γύρω από το όνοµα κανενός να υπάρχουν επεξηγήσεις και σηµειώσεις. Το όνοµα και το έργο κάποιου θα πρέπει να είναι αρκετό, και εκεί πρέπει να εστιάζουµε.

Φύλο, θρησκεία, ηλικία, σεξουαλικές επιλογές, καταγωγή, χρώµα, δεν παίζουν κανένα ρόλο, όταν µπροστά µας έχουµε µια περσόνα που αξίζει να θαυµάζουµε για τα λόγια και τα έργα της. Η ζωή µας δείχνει εδώ και χρόνια το δάσος, αλλά εµείς επιµένουµε να κοιτάµε το δάχτυλο. Κι όχι µόνο το κοιτάµε, αλλά εστιάζουµε στο µανικιούρ του, στο αν είναι χοντρό, καθαρό, «µπασµένο» ή «φρεσκαδούρα» και τόσα άλλα ανούσια.

Είναι συγκλονιστικό το πόσα πράγµατα µπορούµε να βρούµε σε ένα… δάχτυλο, προσπαθώντας να αποφύγουµε τη µεγαλύτερη εικόνα. Και η µεγαλύτερη εικόνα του σήµερα είναι πολύχρωµη και ξεκάθαρη. Θέλει δυνατές φωνές, θέλει παθιασµένους ανθρώπους, θέλει έµπνευση, θέλει συνεργασίες, θέλει χρώµα, θέλει φως.

Γιατί αρνούµαστε το φως; Γιατί επιµένουµε να κινούµαστε, αν όχι στα σκοτάδια, στις σκιές µιας άλλης εποχής;

Είναι θετικό το γεγονός ότι τελευταία χρόνια, επιτέλους, δυναµώνουν οι φωνές που µιλούν για την ισότητα, την αποδοχή, τον σεβασµό στη διαφορετικότητα, τη συµπερίληψη. Είναι όµως αυτό αρκετό; Είναι ουσιαστικό; Ή είναι απλά µια µόδα, ένα trend της εποχής που το ακολουθούµε για να είµαστε «µέσα στα πράγµατα»;

Κάποτε είχα κάνει αυτή την ερώτηση σε ένα νέο ηθοποιό, λέγοντάς του πως πολύ εύκολα µπορώ να φανταστώ έναν πολιτικό να µιλάει για αποδοχή στη διαφορετικότητα και, την ίδια ώρα, να αναστατώνεται µέσα του όλο του το «είναι» που ξεστόµισε κάτι τέτοιο. Και η απάντησή του ήταν «ας το πει δηµοσίως, κι ας µην το πιστεύει. Είναι και αυτό κάτι». Ίσως τελικά να αρκεί ακόµη κι αυτό. Ίσως και το µικρό, έστω κι αν δεν είναι απόλυτα ειλικρινές, όταν εκφράζεται δηµόσια να βάζει κι αυτό ένα λιθαράκι στη σταδιακή αλλαγή που θέλουµε.

Και κλείνω επανερχόµενος στο παρόν τεύχος. Φιλοξενεί κάποια λαµπρά παραδείγµατα ταλαντούχων ατόµων που δούλεψαν σκληρά, µε πειθαρχία, δηµιουργική σκέψη και κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Αααα… και είναι όλες γυναίκες. Τυχαίο; Δεν νοµίζω.