Θεόδουλος Παπαβασιλείου
Αυτό το “να είσαι ο εαυτός σου” µπορεί να ακούγεται κλισέ και κάποιες φορές να µου τη δίνει και στα νεύρα όταν χρησιµοποιείται κατά κόρον, αλλά είναι ίσως το πιο σηµαντικό και δύσκολο project που πρέπει να αναλάβουµε όλοι µας κάποια στιγµή.
Η αλήθεια είναι πως τα πράγµατα είναι λίγο µπερδεµένα. Όλοι µας θέλουµε να είµαστε ο εαυτός µας, αλλά πόσοι τελικά επιτυγχάνουµε αυτό τον στόχο και πόσοι µπορούµε όντως να είµαστε “εµείς”; Από την άλλη, όλοι αυτοί που µας παρακινούν να “είµαστε ο εαυτός µας”, πόσο ο εαυτός τους είναι οι ίδιοι και πόσο σίγουροι είναι ότι µπορούν αντέξουν τους πραγµατικούς “εµάς”;
Τις προάλλες είδα µια σειρά από στόριζ στο instagram, στα οποία ο δηµιουργός τους παρακινούσε τους ακόλουθούς του «να είναι ο εαυτός τους». Τους έλεγε να αδιαφορούν για τη γνώµη των άλλων, να είναι ελεύθερα πνεύµατα, να κάνουν αυτό που θέλουν, να αφήνουν ανοιχτούς τους ορίζοντές τους και να µη σταµατούν να αναζητούν αυτό που τους γεµίζει. Ως εδώ, όλα καλά. Αν και τα τσιτάτα ποστς και στόριζ µε… τσιτώνουν (γιατί αυτός είναι ο εαυτός µου και δεν µπορώ να νιώθω ότι κάποιος µου λέει τι να κάνω, µου κουνάει το δάχτυλο ή µου επισηµαίνει τα στραβά µου µέσα από την τελειότητά του), τα ανέχοµαι.
Το θέµα είναι ότι αυτή η σειρά των στόριζ που έσφυζαν από ελευθερία και “να ‘σαι συ”, κατέληγαν σε ένα στόρυ από τη συναυλία της Άννας Βίσση στο Καλλιµάρµαρο, στο οποίο µε εξίσου τσιτάτο τόνο διάβαζες κάτι τύπου “µην καταλήξεις έτσι” ή µην “αναλώνεσαι σε τέτοια”. Δεν θυµάµαι ακριβώς, αλλά το νόηµα το πιάσατε.
Ας κάνουµε τη σούµα τώρα: να κάνεις αυτό που σε γεµίζει χωρίς να ακούς κανέναν, αλλά άκουσε µε λίγο να σου πω τι πρέπει να σε γεµίζει και να σ’ αρέσει. Εγώ ξέρω καλύτερα…
Αυτό είναι µόνο ένα παράδειγµα. Χιλιάδες τέτοια βλέπουµε, ακούµε, ζούµε καθηµερινά. Άνθρωποι που δεν έχουν θέµα µε τους χοντρούς, τους γκέι, τους ηλικιωµένους, τους σκυλάδες, τους ποιοτικούς, τους δεξιούς, τους αριστερούς, τους άθεους, τους χριστιανούς, τις γυναίκες σε θέσεις εξουσίας, τους αλλοδαπούς, πλούσιους, τους φτωχούς – η λίστα δεν έχει τέλος. Άλλωστε, όλοι έχουν στην παρέα τους έναν χοντρό, έναν γκέι, έναν ηλικιωµένο κ.λπ. και δεν ενοχλεί. Μια ακρούλα πιάνει µωρέ, η πσυχούλα. Άχουτο.
Τα στερεότυπα, ο πάσης φύσεως ρατσισµός και η εµµονή στον µικρόκοσµό µας που, αν και τον σιχαινόµαστε, τον θεωρούµε ιδανικό, δεν θα µας επιτρέψουν ποτέ να είµαστε ο εαυτός µας και, εννοείται, δεν θα µας αφήσουν ποτέ να αγαπήσουµε τους άλλους όπως πραγµατικά είναι.
Είναι πολύ εύκολα τα µεγάλα και βαθυστόχαστα λόγια, είναι πολύ δύσκολες οι µεγάλες και ανατρεπτικές αλλαγές που θα µας ξεβολέψουν. Ας είµαστε µία φορά ειλικρινείς και ο εαυτός µας: τίποτα που ξεφεύγει από αυτά που έχουµε συνηθίσει, που µας έχουν επιβάλει, που “πρέπει” να τηρούµε, που θεωρούµε σωστά, δεν πρόκειται να τα αποδεχτούµε χαλαρά και να πούµε “νταξ, όλα καλά, ό,τι θέλει ας κάνει ο καθένας, κλάιν”.
Θέλει πολλή δουλειά µέχρι να φτάσουµε στη λυτρωτική πολυτέλεια να είµαστε ο εαυτός µας. Κι αν αποφασίσουµε να δουλέψουµε προς αυτή την κατεύθυνση, ας κάνουµε φόκους εκεί, και όχι στους εαυτούς των άλλων. Η σύγκριση των δικών µας µε τα των άλλων είναι η πρώτη και πιο επικίνδυνη παγίδα. Μην πέσεις σε αυτήν. Να µείνεις στον εαυτό σου…