Συνήθως, στο τέλος κάθε χρόνου κάνεις τον απολογισµό σου, αναζητώντας τα λάθη, τα θετικά, τα ωραία, τα χαρούµενα, τα επιτυχηµένα των µηνών που πέρασαν. Να βάλουµε κι αυτό, να βγάλουµε και το άλλο, ωραία περάσαµε και τότε, ναι αλλά τι στριµωξίδι φάγαµε εκείνο το βράδυ, φανταστικό αυτό το ταξίδι, λάθος που πήγα σ’ αυτή τη δουλειά, ένας χαµούλης γενικά από µικρές και µεγάλες στιγµές, όµορφες και λιγότερο θετικές εικόνες.
Ένα από τα θετικά του 2020 είναι ότι δεν χρειάζεται να υποστείς αυτό το µαρτύριο. Γιατί µαρτύριο είναι, πσυχούλα µου, να κάθεσαι και να ψάχνεις το τι, το πώς και το γιατί όσων έγιναν και όσων δεν έγιναν. Αν πέρασες µια ωραία χρονιά, το ξέρεις, το νιώθεις, είσαι γεµάτος. ∆εν χρειάζεται κάτι παραπάνω. Το ίδιο κι αν πέρασες χάλια. Φαίνεται στη µούρη σου, στο είναι σου, τι το σκαλίζεις παραπάνω;
Το ίδιο και µε τους στόχους. Τη γλιτώσαµε και φέτος. Άλλες χρονιές λέγαµε ότι το νέο έτος θα είναι η χρονιά µας. Θα κάνουµε αυτό, θα πάρουµε το άλλο, θα πάµε εκεί, θα πετύχουµε εδώ. Τώρα, και µετά το κακό που µας βρήκε, γειώσαµε τα θέλω µας και µας αρκεί να πάµε κάπου για καφέ, να πιούµε ένα ποτάκι µε φίλους, να αγκαλιαστούµε επιτέλους!
Είναι άνθρωποι που έχουν να δουν, να αγκαλιάσουν, να φιλήσουν τα αγαπηµένα τους πρόσωπα εδώ και µήνες. Είναι άλλοι, επίσης, που δεν έχουν δουλέψει καθόλου το τελευταίο διάστηµα λόγω της πανδηµίας. Κι άλλοι που δουλεύουν ώρες ατελείωτες κλεισµένοι σε ένα σπίτι, πάνω από ένα υπολογιστή, κι έχουν χάσει την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Εποµένως, υπό αυτές τις συνθήκες, τι στόχους να βάλεις για τη νέα χρονιά; Ήρεµα ρωτάω…
Κι αν το µότο στο τέλος του 2020 ήταν το «να φύγουµε Νίκο µου, να φύγουµε. Να πληρώσουµε και να φύγουµε!», µε ποιο µότο διανύουµε τις πρώτες ηµέρες του 2021; Σίγουρα όχι µε το «Όλα καλααααά, όλα καλά θα µας πάνε» (Σάκηηηηηη!). Ούτε, όµως, και µε το «Άντε γειααααααα!» (Τάκηηηηηη!). Μάλλον είµαστε πιο κοντά στο να τρέχουµε στην Αττική Οδό µε τη νυχτικιά, όπως η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, γιατί τα πράγµατα παραµένουν αβέβαια και ζόρικα, κι εµείς είµαστε στα όρια των αντοχών µας. Υπάρχουν βέβαια τα εµβόλια, έχει ήδη µπει ένα deadline στην πανδηµία, ωστόσο κι αυτό ακόµη φαίνεται αρκετά µακρινό για να στανιάρουµε και να ισιώσουµε λίγο.
Υπάρχει, όµως, ένα κάποιο φως στο τούνελ. Ας µην είµαστε και πλεονέκτες. Θα επιστρέψουµε στην κανονικότητά µας κάποια στιγµή. Ίσως να µην είναι η ίδια όπως πριν. Ίσως εµείς να µην είµαστε ίδιοι. Θα το βρούµε και πάλι, απλά θέλει τον χρόνο του. Θα αγκαλιαστούµε ξανά (µε ρέγουλα πάντα, µην ξεθαρρεύετε), θα φιληθούµε, θα ξαναβριστούµε µε τον σωστό τον πρόστυχο τον τρόπο, εκσφενδονίζοντας αεροσταγονίδια παντού και όχι ξενέρωτα µέσω κάµερας, και όλα θα πάνε καλά. Μάλλον…
Θεόδουλος Παπαβασιλείου
t.papavasiliou@tpb.gr