Αποχρωματισμός και συναίνεση τώρα

Μία από τις μεγαλύτερες και χρόνιες παθήσεις της χώρας μας είναι η πολιτική οπαδοποίηση. Για δεκαετίες ολόκληρες, ο κανόνας στο πολιτικό παιχνίδι μεταξύ της εκάστοτε κυβέρνησης και των κομμάτων της αντιπολίτευσης ήταν (και παραμένει) ένας και απλός: Ό,τι προτείνει ο ένας, ο άλλος το απορρίπτει εκ προοιμίου. Ό,τι χτίζει μια κυβέρνηση, η επόμενη το γκρεμίζει για να δείξει ότι ξέρει και μπορεί να τα κάνει καλύτερα. Και κάπως έτσι, η χώρα έκανε κύκλους γύρω από τον εαυτό της, εγκλωβισμένη σε ένα ατέρμονο ράβε-ξήλωνε.

Πόσες φορές π.χ. μιλήσαμε για Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας; Πόσα νομοσχέδια, πόσες εξαγγελίες, πόσες «Πρωτοβάθμιες» και πόσοι «προσωπικοί γιατροί» ξεκίνησαν και ποτέ δεν έφτασαν; Και πόσες άλλες χρόνιες αναγκαιότητες του ΕΣΥ αναγνωρίζονταν πάντα από όλους, ωστόσο κανείς δεν άντεχε ποτέ να δεχτεί ότι ο «αντίπαλος» είχε μια σωστή ιδέα, έκανε ένα σωστό βήμα, «ας το πιάσω μωρέ εγώ από ‘κει, για να το πάω παραπέρα».

Όπως στην Υγεία, έτσι και στην Παιδεία: η διαδραστική μάθηση, η ψηφιοποίηση του σχολείου, τα πρότυπα και τα πειραματικά και άλλα πολλά περνούσαν από προθέσεις σε εξαγγελίες, και από προεκλογικά προγράμματα σε υποσχέσεις. Κι όταν μία κυβέρνηση αρχίζει να κάνει πράξεις τα πάγια αιτήματα όλων, θα εισπράξει μόνο κακόβουλη κριτική, γιατί κλασικά οι «αντίπαλοι» μπορούν να τα κάνουν και αυτά καλύτερα.

Οι ίδιες πάνω-κάτω ανάγκες και προβλήματα καταγράφονται στα προγράμματα όλων των κομμάτων. Στέγαση, υγεία, πράσινη ανάπτυξη, ψηφιακές υποδομές κ.α. είναι ζητήματα που όλοι λίγο-πολύ έβαλαν στις «σημαίες τους». Όταν, λοιπόν, γίνονται θετικά βήματα στους τομείς αυτούς, όταν λύνονται προβλήματα, θα πρέπει να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί, σαν εθνική ομάδα που βάζει γκολ, και όχι να κολλάμε στο «ποια φανέλα φορούσε ο σκόρερ».

Το ίδιο ισχύει και για τα εθνικά μας θέματα, την εξωτερική πολιτική, τη θέση της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή. Ούτε εδώ χωρούν πειράματα και μικροκομματικοί εγωισμοί.

Εδώ δεν παίζουμε για το κόκκινο, το μπλε ή το πράσινο. Παίζουμε για τη χώρα μας η οποία στην παρούσα φάση χρειάζεται συνέχεια, συνέπεια και πολιτική ωριμότητα. Χρειάζεται αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ: να τα βρούμε στα μεγάλα και σημαντικά και να επιτύχουμε ευρύτερες πολιτικής συναινέσεις.

Θέλουμε άμεσο «αποχρωματισμό», «απο-οπαδοποίηση», συναίνεση και κοινό εθνικό όραμα. Μόνο έτσι θα κάνουμε τα επόμενα μεγάλα βήματα που χρειαζόμαστε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος