Γιώργος Καραμίχος: «Δεν χρειάζεται να απολογούμαστε συνέχεια για το τι κάνουμε…»

«Είναι φοβερός, δεν έχω ξαναδουλέψει με τέτοιον επαγγελματία», ήρθε και μου είπε συνωμοτικά ένας από τους βοηθητικούς ηθοποιούς, στα διαλείμματα των γυρισμάτων του “Ήλιος”. «Πραγματικά φοβερός…». Τα ίδια ακριβώς μου είπαν και άνθρωποι της παραγωγής, όταν ο ίδιος δεν ήταν εκεί.

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο Γιώργος Καραμίχος, αν και λείπει στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να χαίρει τόσο μεγάλης εκτίμησης στην Ελλάδα. Κι ας έδειξε λίγο “ξαφνιασμένος” ο ίδιος, όταν τον ρώτησα για την υποδοχή που συνάντησε επιστρέφοντας. Δύο μόνο λεπτά συζήτησης με τους συνεργάτες του ήταν αρκετά για να πάρω την απάντησή μου.

Συνέντευξη στη Μαρία Λυσάνδρου

_Είσαι καθηγητής στη διάσημη Σχολή Υποκριτικής Stella Adler, στο Λος Άντζελες. Αν βρίσκαμε έναν από τους φοιτητές σου και τον ρωτούσαμε «Ποιο είναι το κυριότερο πράγμα που έχεις μάθει από τον Γιώργο Καραμίχο;», τι πιστεύεις ότι θα μας απαντούσε;
Ότι το ζητούμενο στη ζωή μας είναι η ευτυχία…

_Αυτό πώς συνδέεται με την υποκριτική;
Το ζητούμενο όλων των ρόλων, όπως και όλων των ανθρώπων, είναι το ίδιο: η ευτυχία, όπως έλεγαν ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης.
Προσπαθώ από το πρώτο μάθημα να δημιουργήσω συνθήκες που σπάνε τα δεδομένα μαθητή-καθηγητή. Θέλω να καταστήσω σαφές ότι εγώ δεν είμαι εκεί επειδή ξέρω καλύτερα από αυτούς, επειδή είμαι πιο έξυπνος, ή δεν ξέρω τι… Απλώς τυχαίνει να είμαι μεγαλύτερος από τους περισσότερους και να έχω μια εμπειρία.
Σ’ αυτό το μάθημα, λοιπόν, ξεκινάμε από το ότι δεν μπορεί να υπάρξει ενοχή. Γιατί αν υπάρχει ενοχή, δεν υπάρχει δημιουργικό πεδίο για να χτίσεις κάτι.

_Ενοχή σχετικά με τι;
Αν νυστάζουν, μπορούν να κλείσουν τα μάτια τους ή να πάρουν ένα στρωματάκι και να κοιμηθούν. Αν πεινάσουν, να βγάλουν κάτι πολύ προσεκτικά και να φάνε. Όταν κάποιος πεινάει και γουργουρίζει το στομάχι του, δεν μπορεί να συγκεντρωθεί…
Δεν χρειάζεται να απολογούμαστε συνέχεια για το τι κάνουμε. Όλοι είναι παρόντες στο μάθημα επειδή το έχουν επιλέξει οι ίδιοι, ως ενήλικες. Αυτό που με νοιάζει να ενισχύσω στους μαθητές μου (κάτι που δουλεύω κι εγώ με τον εαυτό μου) είναι το κομμάτι της ευθύνης για την προσωπική μας πορεία: «Είμαι εδώ, γιατί θέλω εγώ να είμαι εδώ. Γι’ αυτό και το επιλέγω, γι’ αυτό και χαίρομαι που είμαι εδώ. Όχι γιατί έχω να αποδείξω κάτι».

_Πόσο εύκολο είναι, όμως, να πει κάποιος «Δεν έχω να αποδείξω τίποτα σε κανέναν»;
Στη συγκεκριμένη σχολή δεν είναι τόσο δύσκολο, γιατί από το πρώτο δίμηνο τα παιδιά μαθαίνουν να αποσβένουν τον επικριτικό νου. Να μην κρίνουν – κάτι που, για μένα, ήταν το τεράστιο πρόβλημα που είχε η Σχολή που τέλειωσα εγώ τουλάχιστον, το Εθνικό, ή άλλες Σχολές στις οποίες είχα διδάξει. Γι’ αυτό και σταμάτησα να διδάσκω.
Εξαιρουμένου του Θεάτρου των Αλλαγών, σε όλες τις άλλες Σχολές καλλιεργείται ένα κομμάτι επικριτικής συμπεριφοράς που διαμορφώνει ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο δεν μπορεί ο άλλος να είναι δημιουργικός. Γιατί όταν συνεχώς κρίνεις τους άλλους, μοιραία την ώρα του μαθήματος ή της πρόβας, δεν μπορείς να αφεθείς να κάνεις λάθος. Κι ενώ όλοι οι δάσκαλοι λένε «Κάντε λάθη, κάντε λάθη», στην πραγματικότητα δεν καλλιεργούν το περιβάλλον στο οποίο μπορούν να γίνονται λάθη…


Αυτό που έχω να προτείνω στους ανθρώπους είναι να δοκιμάζουν, χωρίς απαραίτητα να πάνε κάπου μακριά. Πολλές φορές, η “επανάσταση” μπορεί να είναι καθαρά εσωτερική.


_Σε ένα επάγγελμα αμιγώς ανταγωνιστικό (γιατί, κακά τα ψέματα, οι ηθοποιοί είναι πολλοί και οι ρόλοι λίγοι), πόσο εύκολο είναι να πεις «Δεν πειράζει, ας κάνω λάθος και θα μάθω από αυτό»; Ξέροντας ότι και το παραμικρό λάθος μπορεί να σου στοιχίσει έναν ρόλο…
Δεν θα έπρεπε να είναι ανταγωνιστικό το επάγγελμα – η ίδια η ζωή κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι… Αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα, εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, σε όλο τον κόσμο (και στην Αμερική πολύ χειρότερα) είναι βασισμένο στον ανταγωνισμό. Κι αυτό, διότι πλέον υπάρχει εξειδίκευση.
Αντί να υπάρξει μια ολιστική προσέγγιση στην εκπαίδευση, όπως και στη ζωή, έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τα πάντα: «Πονάει το χέρι μου, θα πάρω κάτι για το χέρι. Πονάει το κεφάλι μου, θα πάρω κάτι για το κεφάλι». Ναι, πονάει το κεφάλι, αλλά αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Μπορεί το “φυσικό” σώμα να υποφέρει, αλλά αυτό ίσως να ανταποκρίνεται σε ένα βαρύ ψυχολογικό φορτίο. Άρα, μιλάμε και για το “συναισθηματικό” σώμα. Ή ίσως να ευθύνεται μια πολύ έντονη σκέψη – δηλαδή μιλάμε και για “νοητικό” σώμα.
Όταν αρχίσεις να διασπάς τη γνώση και να λες «Εγώ πρέπει να γίνω πρώτος στα μαθηματικά, πρώτος εδώ, πρώτος εκεί», μοιραία συγκρίνεσαι με κάποιους άλλους. Αντίθετα, όταν υπάρχει μια ολιστική προσέγγιση στην εκπαίδευση, στη δουλειά, ακόμα και στην ίδια την οικογένεια (γιατί από την οικογένεια ξεκινάει: οι γονείς είναι ανταγωνιστικοί μεταξύ τους στο 99,9% των περιπτώσεων), τότε ξέρεις ότι οφείλεις να δουλέψεις τα πράγματα εκ των έσω…

_Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι αυτό είναι μια ωραία θεωρία. Στην πράξη όμως…
Αυτό το λέω ξέροντας πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά σαν ηθοποιός και έχοντας μείνει πολύ καιρό χωρίς δουλειά (και στην Αμερική), με αποτέλεσμα να κάνω οτιδήποτε άλλο για να επιβιώσω. Με τη διαφορά ότι δεν έβαζα “αλλά”. Δεν έλεγα «Κάνω αυτή τη δουλειά τώρα, αλλά θέλω να είμαι ηθοποιός». Όχι: Είμαι ηθοποιός και κάνω αυτή τη δουλειά για να επιβιώσω.
Αυτό, λοιπόν, απενοχοποιεί και τους μαθητές μου. Γιατί οι περισσότεροι αναγκάζονται να είναι γκαρσόνια, να είναι νταντάδες, να είναι κι εγώ δεν ξέρω τι… Μόλις τους λέω αυτό, ξαφνικά αλλάζει όλο το σκηνικό: απενοχοποιούνται και είναι “παρόντες” σ’ αυτό που κάνουν.
Το να είσαι καλός ηθοποιός τι σημαίνει; Να είσαι “παρών” στη συνθήκη. Πώς μπορείς να είσαι “παρών” στη συνθήκη του ρόλου, όταν στη ζωή σου είσαι “απών” και μονίμως νομίζεις ότι τα “θέλω” σου είναι διαφορετικά από αυτά που ζεις; Η πείρα μου έδειξε ότι, όταν είσαι περήφανος και τίμιος με αυτό που κάνεις, “κάθονται” και δουλειές.
Η ζωή δεν είναι αυτό που θα γίνει σε πέντε χρόνια, τότε που θα αποφοιτήσω και θα κλείσω δουλειές. Η ζωή είναι αυτό που κάνω τώρα. Είναι η προετοιμασία, είναι το «ταξίδι στην Ιθάκη» του Καβάφη…

_Θέλω να μου βάλεις σε σειρά, με βάση το τι θεωρείς μεγαλύτερη προσωπική σου επιτυχία, τα εξής σημαντικά που έχεις καταφέρει: 1. Το να επιλεγείς για να διδάξεις σε μια διάσημη Σχολή, όπως η Stella Adler, 2. Το να κάνεις ένα πέρασμα από μια σημαντική σειρά, όπως είναι το “Genious”, 3. Το να έχεις σταθερό ρόλο σε μια ξένη σειρά, όπως το “The Durrells” και 4. Το να έχεις προτάσεις για να πρωταγωνιστήσεις σε σημαντικά ελληνικά project, ενώ λείπεις στην Αμερική 8 χρόνια.
Με δυσκολεύεις πολύ… Μάλλον θα έβαζα πρώτο το “The Durrells”, γιατί άλλαξε εντελώς την οπτική μου γωνία για τα πάντα. Έμαθα πάρα πολλά μελετώντας τους ξένους, ηθοποιούς και παραγωγούς, ζώντας και στο Λονδίνο πια για μεγαλύτερα διαστήματα. Αλλά θα το βάλω πρώτο και λόγω των συνθηκών που οδήγησαν στο να πάρω τον ρόλο.

_Οι οποίες ήταν;
Είχα δουλέψει στην ταινία «Μπεν Χουρ», στην Cinecitta. Εκεί γνώρισα έναν ηθοποιό με τον οποίο παίζαμε μαζί, τον James Cosmo, και εκείνος ήταν που με πρότεινε. Γιατί δεν με είχε καλέσει κανείς για τη συγκεκριμένη ακρόαση, ούτε από Ελλάδα ούτε από Αγγλία.
Στην πραγματικότητα, τον είχαν κλείσει σχεδόν αυτόν τον ρόλο. Έψαχναν Άγγλο ηθοποιό, επειδή ο ρόλος είχε πολύ δύσκολη ορολογία και πίστευαν ότι γλωσσικά δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει ένας μη Άγγλος. Με το που είδαν εμένα, όμως…
Οπότε, αυτό θα έβαζα πρώτο, γιατί μου άνοιξε πόρτες και στην Αγγλία, δρόμους χαράς!
Δεύτερη θα έβαζα τη Σχολή της Stella Adler. Στη Σχολή αυτή κατάλαβα τι σημαίνει να μην ξέρουν ποιος είσαι και από πού έρχεσαι, αλλά να τους ενδιαφέρει αυτό που κάνεις – και γι’ αυτό να σε καλούν. Αυτό το “ανοιχτό” πνεύμα με βοήθησε κι εμένα να καταλάβω πράγματα για τον εαυτό μου. Και, επίσης, επειδή δουλεύοντας με μαθητές από όλο τον κόσμο μαθαίνω πολλά. Κάθε μάθημα είναι και μια καινούργια εμπειρία για μένα!

_Και μετά τη Stella Adler;
Μετά θα έβαζα το κομμάτι της Ελλάδας. Είναι πάρα πολύ συγκινητικό, ενώ λείπω τόσα χρόνια, να συνεχίζω να έχω προτάσεις για δουλειές. Άσε, δε, που με σταματάνε άνθρωποι στον δρόμο και μου λένε «Α, ήρθατε από Αμερική;» – από τον απλό κόσμο, μέχρι ανθρώπους στην εταιρεία παραγωγής, ανθρώπους που είχα πολλά χρόνια να δω, αλλά και ανθρώπους που δεν είχαμε ξαναδουλέψει μαζί, από το κανάλι. Είναι και άνθρωποι που μου λένε «Επιτέλους θα δουλέψουμε μαζί πάλι!» και θυμούνται λεπτομέρειες από παλιά. Δεν την περίμενα όλη αυτή την υποδοχή, ήταν τόσο συγκινητική…
Ε, μετά θα έβαζα τα “περάσματα” από το “Genious”, το “Bulletproof”… Πολύ ωραίες εμπειρίες ήταν όλες, αλλά οι εμπειρίες που πραγματικά στιγμάτισαν την τωρινή μου συνθήκη είναι αυτές οι τρεις πρώτες.

_Αξίζει τον κόπο, τελικά, να πει κανείς «Φεύγω από τη χώρα μου, επιτυχημένος ων, κι ας “φάω τα μούτρα μου”»; Αξίζει να αφήσεις την ασφάλειά σου για να δοκιμάσεις κάτι άλλο;
Δεν μπορώ να μιλήσω γενικά. Εμένα μου αρέσει πολύ η “κίνηση”, μου αρέσει το ταξίδι. Όταν ήμουν μικρός, στο χωριό μου, δεν “εφάρμοζα” πλήρως. Το λατρεύω το χωριό μου, είναι η πατρίδα μου, η ρίζα μου… αλλά δεν μπορούσα να επικοινωνήσω για τα βαθύτερα ερωτήματά μου. Οπότε, ξεκίνησα να είμαι “ταξιδευτής” από πολύ μικρός. Έφευγα! Από το χωράφι, από τα βουνά· με ψάχνανε!
Με βοήθησαν πολύ και τα βιβλία να “ταξιδεύω”. Να είναι καλά ο Καμύ και ο Μάρκες, και ο Λουντέμης, και ο Κόντογλου…
Αλλά αυτό που έχω να προτείνω στους ανθρώπους είναι να δοκιμάζουν, χωρίς απαραίτητα να πάνε κάπου μακριά. Μπορεί κάποιος ν’ αφήσει την ασφάλειά του χωρίς να αλλάξει τόπο. Μπορεί να αλλάξει συνήθειες, μπορεί να αλλάξει κεκτημένες «ασφαλιστικές δικλείδες» και να πάει σε ένα άλλο, πιο “επικίνδυνο” τοπίο. Πολλές φορές, η “επανάσταση” μπορεί να είναι καθαρά “εσωτερική”.
Για μένα, όμως, χρειάζεται να είναι και “εξωτερική”: Μου αρέσει να ταξιδεύω, να «φάω τα μούτρα μου», να χαθώ σε μια ζούγκλα… Μου αρέσει να επαναπροσδιορίζομαι ως ανθρώπινο ον.

_Δεν μπορώ, λοιπόν, να μη σε ρωτήσω, με όλα αυτά που ακούω…
Άντε, ρώτα! (γέλια)

_Μια και βλέπεις και την εσωτερική πτυχή των πραγμάτων: Ο τίτλος της σειράς, “Ήλιος”, έπαιξε κάποιον ρόλο στο να δεχτείς την πρόταση; Επειδή είναι κάτι “αναζωογονητικό” ως έννοια…
Όταν ήρθα, δεν είχε αποφασιστεί ακόμα ο τίτλος. Το συζητούσαν, γιατί από τα Γαλλικά δεν μεταφράζεται ακριβώς το “Un si grand soleil”… Με το που μπήκα, λοιπόν, στο γραφείο του ΑΝΤ1, λέω «“Ήλιος” σκέτο»! Γιατί οτιδήποτε βάλεις δίπλα στο “ήλιος”, θα κάνει… ΠΑΣΟΚ! (γέλια)
Το σκεφτόμουν είκοσι ώρες στο αεροπλάνο. Αν δεις τις σημειώσεις μου, έγραφα, έγραφα… Τελικά, κατέληξα στο «Ήλιος»! Κεντραρισμένο! Ευτυχώς, οι υπεύθυνοι του καναλιού είχαν επίσης σημειώσει τον συγκεκριμένο τίτλο, κι έτσι κατοχυρώθηκε η πρόταση!


Το ζητούµενο όλων των ρόλων, όπως και όλων των ανθρώπων, είναι το ίδιο: η ευτυχία.


_Σε ρώτησα, επειδή είναι ένας τίτλος φωτεινός, συμβολικός…
Το αστείο είναι ότι, σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις που έκανα (και έκανα ελάχιστες από τότε που έφυγα), με ρώτησαν «Τι σου λείπει από την Ελλάδα;». Το πρώτο πράγμα που είπα ήταν ο ήλιος!

_Μα, ειδικά στο Λος Άντζελες, έχει πολύ ήλιο!
Ο ήλιος στην Ελλάδα έχει διαφορετική ποιότητα. Στο Λος Άντζελες, αν δεις τα δέρματα, γίνονται πάρα πολύ λεπτά, είναι διαφορετική η ατμόσφαιρα… Είναι άλλος ο ήλιος στο Αιγαίο!

_Δεν “παίζει” τώρα αυτό να είναι συναισθηματική εξήγηση, έτσι; (γέλια)
Δεν με νοιάζει τι είναι! Εμένα μου πάει!
Δεν μπορώ να συγκρίνω την αντανάκλαση του φωτός στον Εμπορειό Νισύρου με τίποτα! Μου άρεσε πάρα πολύ και ο ήλιος στην Ταϊλάνδη, θα ζούσα άνετα εκεί. Είναι το μόνο που μπορώ να συγκρίνω… Αλλά δεν πάω και σε κάποια μέρη, όπως η Αφρική, γιατί φοβάμαι ότι εκεί ο ήλιος θα με κρατήσει για πάντα, δεν θα γυρίσω!

_Ποια είναι η ερώτηση που σου κάνουν συνεχώς και έχεις βαρεθεί πια να απαντάς;
Ε, πάρα πολλές κλισέ ερωτήσεις… Η απάντησή μου είναι ότι αρνούμαι να επαναλάβω τις κλισέ ερωτήσεις, για να σταματήσει η δόνησή τους να υπάρχει στο στερέωμα! (γέλια)

_Ας αλλάξουμε λίγο τη ροή, τότε. Ποια ερώτηση δεν σου έχουν κάνει ποτέ, αλλά θα ήθελες κάποτε να την απαντήσεις;
Δεν νιώθω ότι έχω στέρηση από κάτι, για το οποίο θα ήθελα να μιλήσω – το αντίθετο. Επειδή είμαι πολύ φλύαρος, γυρίζω την κουβέντα πάντα εκεί που θέλω εγώ. Οπότε, αυτό που θέλω θα το πω κάποια στιγμή! Έχω φροντίσει τις απαντήσεις μου να τις δώσω…

_Αφού δεν θες τα κλισέ, λοιπόν, θα ζητήσω το εξής ανατρεπτικό: Πες μου μια μυρωδιά που σε συγκινεί.
Η μυρωδιά του ηφαιστείου! Έχει ένα κοντά στο σπίτι μου, στη Νίσυρο. Το ηφαίστειο ανασαίνει μέσα στο σπίτι μου και, με το που μπαίνω, αισθάνομαι ότι μπορώ να πεθάνω χωρίς ενοχές! Όταν ιδρώνει ο τοίχος, πολλές φορές πάω και ακουμπάω τη μούρη μου πάνω, για να μυρίσω αυτό το “εσωτερικό” του πλανήτη που βγαίνει προς τα έξω.

_Έχεις βρεθεί ποτέ σε μέρος με ηφαίστειο, να αναγνωρίσεις τη μυρωδιά και να πεις «Να ήμουν τώρα στη Νίσυρο…»;
Έκανα γυρίσματα για μια ταινία στην έρημο ανάμεσα από Λος Άντζελες και Λας Βέγκας. Είχα πολλή μελέτη για τον ρόλο, έκανα έναν Ουκρανό κακοποιό, είχα να μάθω λόγια στα ρώσικα…
Με το που φτάνω εκεί, όλοι γκρινιάζανε για τη ζέστη, εγώ εντωμεταξύ να φοράω κουστούμι… Και ξαφνικά πιάνω μια πέτρα στα χέρια μου και λέω «Τι ωραία που είναι εδώ!». Το βράδυ που γύρισα στο ξενοδοχείο, πήγα να μελετήσω λίγο γι’ αυτό το περίεργο μέρος που ήταν στη μέση του πουθενά. Και ανακαλύπτω ότι βρίσκεται πάνω σε ηφαιστειακή φλέβα!
Έχω φέρει, λοιπόν, μια πέτρα στο σπίτι μου. Εκεί, «στον βωμό μου» ας πούμε, έχω διάφορα: μια πέτρα που είναι ίδια με την πέτρα της Νισύρου, ίδια με την πέτρα της Σαντορίνης, ή παραπλήσια, με της Μήλου και με των Μεθάνων.

_Και γιατί σπίτι στη Νίσυρο;
Πήγα εκεί για μια ταινία και, με το που έφτασα, την ίδια μέρα το αγόρασα! Είπα “εδώ”!

_Είναι η “αύρα” του μέρους;
Δεν ξέρω! Εκεί είναι το μόνο μέρος που αισθάνομαι ότι δεν μου λείπει τίποτα. Ακόμα και αν έχω τις άπειρες ελλείψεις – που τις έχω πάντα… Είναι οι άνθρωποι, είναι το φαγητό, είναι η ατμόσφαιρα, είναι όλα… όλα!
Μου αρέσει το νερό· είναι θεραπευτικό. Κάνω μια βουτιά και βλέπω τις φυσαλίδες από κάτω να βγαίνουν… Πάω στην ταβέρνα δίπλα και, μια ρακή να πιω, είμαι ευτυχισμένος! Είμαι ευτυχισμένος πριν καν φτάσω στο νησί. Με το που φτάνω στην Κω, γελάω!

_Πες μου ένα τραγούδι που, ακούγοντάς το, αν κλείσεις τα μάτια σου, βλέπεις τον εαυτό σου μικρό, στη Βέροια.
Ο «Αμάραντος», το παραδοσιακό – «για ιδέστε τον αμάραντο σε τι βουνό φυτρώνει…».

_Κι ένα τραγούδι που, αν το άκουγες στην Αμερική, σου θύμιζε πάντα την Ελλάδα;
Όλος ο Χατζηδάκις, αυτούσιος! Ακόμα και πέντε νότες αυτού του “επαναστάτη” μουσικού, ο οποίος κατάφερε να συνδυάσει παραδοσιακό, ρεμπέτικο και κλασική μουσική…

_Πληκτρολογώ το όνομά σου στο Google, και οι πρώτες επιλογές που μου βγάζει για σένα είναι: “σύζυγος”, “instagram”, “παιδιά”, “Καφέ της Χαράς”. Θέλω να μου πεις κάτι για το καθένα…
Λοιπόν… “Σύζυγος”: Δεν υπάρχει.
“Παιδιά”: Τα δυο μου παιδιά είναι οι δυο πλανήτες μου, οι δυο “ήλιοι” μου – και γίνονται και “φεγγάρια” καμιά φορά, όταν περνάμε τις σκοτεινές μας φάσεις. Αλλά πλανώνται γύρω μου, και πλανώμαι κι εγώ γύρω από αυτά.

_Μια και το συζητάμε… Έγινες πατέρας σε μικρή ηλικία στην κόρη σου και σε μεγαλύτερη στον γιο σου. Βλέπεις διαφορές; Παίζει ρόλο για έναν άνδρα η ηλικία στην οποία γίνεται μπαμπάς;
Σαφέστατα, η εμπειρία μου και τα λάθη μου στο πρώτο παιδί με έχουν βοηθήσει να μην τα επαναλάβω στο δεύτερο. Αλλά και με το δεύτερο κάνω καινούργια λάθη – και θα εξακολουθήσω να κάνω. Γιατί είμαι γονιός, δεν είμαι τέλειος!
Αυτό προσπαθώ να τους λέω πάντα: Ότι είμαι εδώ για να τα αγαπάω και να τα υποστηρίζω. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό, γι’ αυτό και προσπαθώ να είμαι “ανοιχτός” και να ακούω τι πραγματικά θέλουν τα παιδιά (και από μένα, και από τη ζωή τους) για να είναι ευτυχισμένα.

_Βλέπεις να έχουν καλλιτεχνική φλέβα;
Και τα δύο είναι πολύ δημιουργικά. Η κόρη μου, που είναι πια πιο μεγάλη, έχει εκφράσει τη δημιουργικότητά της πολύ έντονα – έχει ασχοληθεί και με το pole dancing, και με τη μουσική, και με το τραγούδι. Και τώρα, αφού τέλειωσε τις κοινωνικές της σπουδές, σπουδάζει παραγωγή βιντεοπαιχνιδιών. Αλλά χαίρομαι επειδή και στην καθημερινότητά της είναι δημιουργική… Ο τρόπος που μαγειρεύει, ο τρόπος που αναπτύσσει τις φιλίες της…
Ο μικρός έχει έφεση στη μουσική, στον χορό, στο τραγούδι και στις πολεμικές τέχνες. Και είμαι εδώ για να τον υποστηρίξω όσο μπορώ!

_Για πάμε πίσω στο Google…
Τρίτο ήταν το “instagram”: Γενικώς δεν τα πάω καλά με τα social media. Φίλοι και γνωστοί με εκπαιδεύουν σ’ αυτό. Είναι κομμάτι της δουλειάς μου, οπότε οφείλω να το κάνω. Και, καλώς ή κακώς, είναι μέρος της πραγματικότητάς μας. Και παρά τα κακά που μπορεί να έχουν τα social media, σε δύσκολες περιπτώσεις όπως αυτή της πανδημίας, προσφέρουν στους ανθρώπους μια εξαιρετική γέφυρα επικοινωνίας. Αποφύγαμε πολλή παράνοια, επειδή ακριβώς οι άνθρωποι είχαν πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Τώρα, για το «Καφέ της Χαράς»… Ναι, έχει πολλή χαρά! Η σειρά αυτή συνεχίζει να δίνει πολλή χαρά στον κόσμο. Και ενώ είχα συμμετάσχει σε πολύ λίγα επεισόδια, για κάποιον λόγο ξεχώρισε αυτός ο ρόλος του γοητευτικού, προβληματικού “κακού” της υπόθεσης.

_Θα συμμετείχες και στη νέα φάση του «Καφέ», αν είχες την ευκαιρία;
Αν δεν είχα τον «Ήλιο», σίγουρα θα ξανασυνεργαζόμουν με τον Χάρη (Ρώμα) και την Άννα (Χατζησοφιά), γιατί είναι εξαιρετικοί συνεργάτες και πολύ ευφάνταστοι συγγραφείς. Αυτό είναι αποδεδειγμένο έτσι και αλλιώς, δεν το λέω εγώ…

_Ας μιλήσουμε λίγο για τον «Ήλιο». Είναι η πρώτη φορά που κάνεις καθημερινή σειρά. Πώς είναι για σένα αυτή η διαδικασία;
Η αντιμετώπιση γενικώς, και από την παραγωγή, και από το σκηνοθετικό κομμάτι, και από το καστ, είναι αρκετά σοβαρή. Μπορώ να σου πω ότι οι συνθήκες και η αίσθηση είναι περισσότερο σαν να κάνουμε ταινία, και όχι σίριαλ. Σε αυτό βοηθάει πάρα πολύ η ίδια η ιστορία, έχουμε πολύ δυνατά σενάρια στα χέρια μας.
Η Μαρία Γεωργιάδου με την ομάδα της κάνουν εξαιρετική δουλειά. Είναι πολύ σημαντικό να σου αρέσουν αυτά που λες και να έχουν συνέπεια. Όλοι οι ρόλοι είναι συνεπείς. Έχουμε μια πολύ ωραία ομάδα και όλοι συνεργαζόμαστε πολύ αρμονικά.

_Θα έχει επιτυχία, τι λες;
Είναι από τις λίγες φορές που αισθάνομαι, εν μέσω γυρισμάτων, ότι η σειρά έχει πολύ καλές προδιαγραφές. Ανυπομονούμε κι εμείς οι ίδιοι να δούμε τι θα γίνει παρακάτω…

_Γιατί να δει κανείς τον «Ήλιο»; Διαφήμισέ μου λίγο τη σειρά.
Έχει τα 6 στοιχεία του Αριστοτέλη: Έχει πάρα πολύ δυνατή ιστορία, πολύ ενδιαφέροντες ρόλους, υπάρχει μια πολύ ωραία ιδέα από κάτω, την οποία θέλεις να παρακολουθήσεις, έχει ένα δυνατό συνεπή λόγο, ένα ωραίο τοπίο, ωραίο περιβάλλον και ωραία μουσική – ακόμα και οι παύσεις που έχουν κάνει!

_Αν η σειρά αυτή ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν;
Θα ήταν το «Αστέρι του Βοριά» του Χατζηδάκι. Γιατί μπορεί η σειρά να λέγεται «Ήλιος», αλλά εγώ ως ρόλος προσπαθώ να εξιχνιάσω τα μυστήρια μέσα στα σκοτάδια, προσπαθώ να διώξω όλα τα σύννεφα για να βγουν τα αστέρια. Για να βγει, τελικά, το μεγάλο αστέρι – ο Ήλιος…



Abbvie
GSK